Ljóðormur - 01.12.1990, Síða 44

42
Czcslaw Milosz
Vertu ekki of sjálfumglaður. Skáldið man.
Búðu því hei — nýtt fæðist.
Skrásett verða orð þín og gjörðir.
Betur hæfðu þér þá að vetrarmorgni
snara og grein er svignar undan þunga þínum.
Washington, 1950
Úr septemberljóði
Hverjum leikur þú
svo ijörugt lag í morgunsár?
Þar gapa gluggatóftir.
Þar rís stigi án húss.
Þér leik ég, mín fegursta,
þér, draumaborg,
þér, döprustu borg borga.
Mót
Við skröltum á kerru yfir frosna akra að morgni.
Rauður vængur reis við aftureldingu.
Héri stökk snarlega þvert yfir veginn.
Annar okkar benti á hann.
Það var fyrir löngu. Hvorugur lifir nú,
hvorki hérinn né maðurinn sem benti.
Ó ást mín, hvar eru þeir, hvert fara þeir
handarvik, andartakshreyfing, glamrandi
smásteinar.
Það er undrun, ekki harmur, sem veldur þeirri
spurn.
Wilno, 1937
Amór Hannibalsson þýddi.