Morgunblaðið - Sunnudagur - 02.10.2016, Blaðsíða 18

Í
dag býr Ásta með fjölskyldu sinni, eig-
inmanninum Lucien Frechede og börn-
um þeirra tveimur, Victori og Evu, í
bænum Mirepeix í Suðvestur-
Frakklandi, þar sem þau hjónin starfa
bæði sem kennarar. Eva stundar dans og
hestamennsku en Victor er á fullu í fótbolta og
kajaksiglingum. Ásta hefur núna búið í Frakk-
landi í næstum þrjátíu ár og henni finnst mjög
þægilegt að búa í þessum 5.000 manna bæ, þau
séu nánast úti í sveit en um leið ekki langt frá
borginni Pau. Lífið sé rólegt og gott.
Fyrirsæta af tilviljun
„Þegar ég var tvítug ákvað ég að fara til
Frakklands að læra frönsku í þrjá mánuði og
koma svo heim aftur og fara í háskólann. En
svo líkaði mér svo vel að ég vildi vera áfram í
París. Ég þurfti að finna mér vinnu en hafði
ekki tilskilda pappíra. Þá kynntist ég ljós-
myndara sem bað mig um að sitja fyrir hjá sér
og ég fékk borgað fyrir. Þá fattaði ég að þetta
var það auðveldasta sem ég gat gert, því í
rauninni talaði ég ekki frönsku, og það var allt-
af töluð enska í fyrirsætubransanum. Auk þess
sem ég þurfti ekki pappíra til að starfa við
þetta. Svo bara vatt þetta upp á sig og ég var í
þessu starfi í einhver tíu ár,“ útskýrir Ásta
spurð hvernig hún hafi komist inn í fyrir-
sætubransann í París.
„Ég var aldrei topp módel og vann þetta eig-
inlega eins og hverja aðra vinnu, og mikið allt-
af fyrir sömu fyrirtækin og ljósmyndara. Ég
vann með mjög venjulegum stelpum og
strákum sem fóru jafnvel heim að sinna fjöl-
skyldu en ekki út á djammið með glamúrliðinu.
Ég forðaðist líka allt svoleiðis. Ég var á lista
hjá ýmsum fyrirsætuskrifstofum eins og Uni-
versal, Figure Libre í París og Giant í Hong
Kong og Ástralíu. En mest og lengst vann ég
sjálfstætt þannig að kúnnarnir hringdu beint í
mig.“
Ferðalögin réðu verkefnavalinu
Ásta hefur alltaf haft mjög gaman af því að
ferðast og á menntaskólaárunum vann hún tvö
sumur með vinkonum sínum á fjallahóteli í
Noregi. Og á Parísarárunum fór hún í heims-
reisu og var þá m.a. í þrjá mánuði í Ástralíu,
þar sem hún prófaði að kafa og fannst það æð-
islegt. Hún hélt ferðalaginu áfram og fór m.a.
til Fídjíeyja þar sem hún tók fyrsta stigið í svo-
kölluðu PADI-köfunarprófi.
„Það skemmtilegasta við fyrirsætustörfin
fannst mér að sjálfsögðu ferðalögin. Ég var í
myndatökum á seglbáti í gríska Eyjahafinu
þar sem við fórum frá eyju til eyju í tíu daga,
líka á lúxus skemmtiferðaskipi í Karíbahafi og
einu sinni var ég að vinna í Hong Kong í þrjá
mánuði. Ég tók þátt í tískusýningu í Túnis og
myndatökum í Marokkó. Svo var pakistanskur
hönnuður sem var að vinna í París sem fékk
nokkrar fyrirsætur með sér til Pakistan þar
sem við vorum með tískusýningar í viku í borg-
inni Lahore. Ég valdi alltaf þau verkefni sem
tengdust ferðalögum. Ég hafnaði stundum
mun betur borguðum störfum í París bara til
að fá að ferðast.“
Í hlutverki hafmeyju
Ástu finnst ekki síst minnisverð mánaðarlöng
ferð þar sem hún ferðaðist um allt Kína. „Það
var kínverskt fyrirtæki sem skipulagði þessa
ferð. Við vorum hópur af stelpum frá París og
svo kínverskar stelpur. Við ferðuðumst um og
héldum tískusýningar þar sem við sýndum
hönnun fransks hönnuðar. Þetta var rosa sjó
með kínverskum söngvara og frægum kín-
verskum stjörnum sem við þekktum auðvitað
ekki neitt,“ segir Ásta og brosir við endur-
minninguna.
Ásta landaði sannkölluðu draumstarfi þegar
franska sjónvarpsstöðin TF1 var að leita að
fyrirsætum með köfunarpróf til að taka þátt í
sjónvarpsleik.
„Það frábærasta sem ég hef gert var að fá
borgað fyrir það að kafa í fimm mánuði hjá
Turks- og Caiscos-eyjunum sem eru rétt fyrir
neðan Bahamaeyjar í Karíbahafi. Þar vorum
við nokkrar fyrirsætur að leika hafmeyjur í
sjónvarpsleik sem hét „Le Trésor de Pago
Pago“ sem var tekinn upp þar. Það voru tvö lið
af keppendum sem voru í kafi, og við hafmeyj-
arnar syntum á milli þeirra með kút á bakinu
og gáfum þeim súrefni,“ segir Ásta.
Köfun og kvikmyndataka
Við framleiðslu þessara sjónvarpsþátta eign-
aðist Ásta marga góða vini. „Einn þeirra ákvað
að stofna sitt eigið framleiðslufyrirtæki og
gera heimildarmyndaþáttaröð um dýralíf og
umhverfisvernd sem fékk nafnið Carnet de
Noé. Hann keypti bát sem sigldi um allan heim
til að athuga hvernig umhverfismálum væri
háttað í hverju landi fyrir sig, og hvað væri
verið að gera til að vernda dýralíf bæði neðan-
og ofansjávar,“ segir Ásta.
„Hann átti enga peninga til að byrja með og
ég var í raun að gera allt við gerð þessara
mynda, því við vorum svo fá að vinna við þær.
Fyrst skipulögðum við allt á skrifstofunni okk-
ar í París og unnum mikið með sendiráði hvers
lands fyrir sig. Þegar við vorum komin út hélt
ég áfram í skipulagningunni. Ég tók ljós-
myndir sem voru notaðar til að auglýsa þátta-
röðina. Ég var líka að kvikmynda, en við vor-
um tvö að kafa og taka upp neðansjávar. Við
vorum mikið í Indlandshafi; á Seychelles-
eyjum, Maldíveyjum, á Srí Lanka og Suður-
Indlandi, líka á Kómoreyjum og Mayotte, sem
eru nálægt Madagaskar.
Ásta segir að köfunin standi upp úr þegar
hún lítur til baka til þessa tíma. „Það er frá-
bært að fá að taka þátt í þessu, því ég er hvorki
atvinnumanneskja í ljósmyndun né kvik-
myndatökum. Ég er ofsalega hrifin af þessum
eyjum í Indlandshafi, og í gegnum þessa þætti
fékk ég tækifæri til þess að kynnast fólkinu og
löndunum mjög náið, sem var sérstaklega
áhugavert.
Árið 1999 bað svo franska sjónvarpstöðin
FR2 þennan framleiðanda að vera með þátt í
beinni útsendingu þegar árið 2000 gengi í
garð. „Við sendum út frá Tonga-eyjunum sem
eru rétt hjá Nýja-Sjálandi því þær yrðu þær
fyrstu til þess að ganga inn í nýju öldina. Þetta
var allt tekið upp á bátnum okkar og við töl-
uðum við margt frægt franskt fólk, líka rúss-
neskan geimfara. Þetta var mjög skemmti-
legt.“
Ævintýralegt fjölskyldulíf
„Ég fór í ferðalag að heimsækja vini mína til
Frönsku Gvæjana sem er á norðurströnd Suð-
ur-Ameríku á milli Brasilíu og Súrínam og þar
kynntist ég Lucien, manninum mínum. Ég var
þá 36 ára og hann 40 ára og bæði barnlaus svo
hlutirnir gerðust frekar hratt. Ég ákvað að
flytja til hans og þar átti ég mín tvö börn.
Fyrst til að byrja með hélt ég áfram að taka að
mér fyrirsætustörf og ferðaðist fram og til
baka til Parísar. Svo þegar Victor fæddist árið
2003 hætti ég því. Ég byrjaði að kenna ensku í
barnaskóla en til að geta kennt í gagnfræða-
og menntaskóla varð ég að vera með BA-próf í
ensku svo ég fór loksins í háskóla.
Ásta segir að það hafi verið fínt að ala upp
börn í Gvæjana. „Við bjuggum í Cayenne, sem
er höfuðborgin, og húsið okkar var á strönd-
inni. Það var mjög þægilegt og börnin voru
mjög frjáls. Það var ekki þetta stress eins og í
París heldur gekk lífið mjög hægt fyrir sig.
Félagslífið var líka mjög ríkt því það var mikið
af Frökkum að koma og fara og allir í rauninni
að leita að vinum. Það var alltaf verið að gera
eitthvað saman, eins og að fara í helgarferðir
út í skóg þar sem við sváfum í hengirúmum í
húsi með engum veggjum, bara þak í rauninni.
Þetta var algjört ævintýri!
„Þetta er bara malaría“
„Ég bjó alls níu ár í Gvæjana. Mér fannst mjög
gaman að búa þar og leið ofsalega vel. Eins og
veðrið er í rauninni gott þar er ofboðslega
Ásta lék hafmeyju í
frönskum sjón-
varpsleik: Le Tré-
sor de Pago Pago.
Útþráin spann
örlögin
Óhætt er að segja að Ásta Garðarsdóttir hafi lifað æv-
intýralegu lífi og gengið í gegnum ýmsar raunir. Hún gerð-
ist óvænt fyrirsæta eftir frönskunám aðeins tvítug að aldri
sem leiddi hana um höf heimsins.
Hildur Loftsdóttir hildurl@mbl.is
’Það frábærasta sem ég hef gert var að fá borgað fyrir það að kafa ífimm mánuði hjá Turks and Caiscos eyjunum sem eru rétt fyrirneðan Bahamas eyjarnar í Karabíska hafinu. Þar vorum við nokkrarfyrirsætur að leika hafmeyjur í sjónvarpsleik sem var tekinn upp þar.
Á Tonga-eyjum við upp-
tökur á frönskum alda-
mótasjónvarpsþætti.
VIÐTAL
18 MORGUNBLAÐIÐ SUNNUDAGUR 2.10. 2016