Fréttatíminn - 02.07.2016, Blaðsíða 14

14 | FRÉTTATÍMINN | Laugardagur 2. júlí 2016
Ekki höfðu sigurópin þagn-að eða flugeldarnir kólnað, glösin voru sum hver ekki tæmd, eftir stórkostlegan
sigur á Englendingum, stórþjóð-
inni sjálfri, þegar lögreglumenn
ruddust að skipan yfirvalda inn í
Laugarneskirkju til að handtaka
tvo unga hælisleitendur, annan
vart af barnsaldri, og draga þá út
með valdi úr kirkjunni og flytja til
Noregs þar sem þeim var varpað í
fangelsi.
Einhversstaðar í Frakklandi undir
sömu himnasænginni og afreks-
mennirnir, strákarnir okkar sem
við erum öll svo stolt af, sefur
móðir frá Alsír, með syni sínum,
kannski eru þau á bekk eða ef til
vill hafa þau fundið afdrep á lest-
arstöð. Henni var vísað frá landinu
í nóvember á grundvelli Dyflinar-
reglugerðarinnar.
Ætli þau mæðginin haldi með Ís-
landi í fótbolta, eins og öll heims-
byggðin?
Í Frakklandi, sem og öðrum lönd-
um Evrópu, eigum við okkur sí-
stækkandi hóp Íslandsvina, fólk
sem hefur barið hér dyra og beðið
um skjól en við höfum synjað um
hæli og dvalarleyfi af mannúðar-
ástæðum. Þeirra bíður stundum
ekkert nema fangaklefi eða gatan
og fátæktin, ömurleiki hins hund-
elta fólks sem hefur misst sitt
heimaland.
Fjölskyldur með börn, unglingar,
gamalt fólk, einstæðingar í ver-
öldinni. Þótt við séum að uppgötva
sannkallað efnahagsundur vegna
allra hinna ferðamannanna sem
borga með sér. Og þótt við þurfum
tíu þúsund vinnufúsa einstaklinga
til að leggja hönd á plóginn. Bara
ekki þetta fólk sem til okkar biðlar
í neyð sinni.
Hælisleitendur koma ekki fljúg-
andi til landsins á Saga Class með
pottþétt skilríki og eyðslufé til að
spandera í lundabúðum. Þetta
fólk er oft með fölsuð vegabréf eða
stolin, oftast peningalaust, stund-
um veikt, jafnvel þunglynt, biturt
og reitt. Það lyktar af svita og ör-
væntingu fólks sem á engan griða-
stað í veröldinni. Sumt kemur við
hjartað í okkur, annað ekki, eins og
gengur í samfélagi fólks. Allt hefur
það sögu að segja og verðskuldar
að á það sé hlustað og því sé mætt
af virðingu.
Ekki bara þeirra vegna heldur líka
okkar vegna. Við getum ekki ein
og sjálf gert allan heiminn betri en
við getum mjög auðveldlega orðið
verri manneskjur ef við sitjum að-
gerðalaus hjá meðan það er brotið
á fólki sem til okkar leitar í neyð
sinni.
Um alla Evrópu vex hatrinu
ásmegin, og hatrið nærist á ótta og
fáfræði. Það sem áður þótti mann-
fyrirlitning og jafnvel mannvonska
er orðin stjórnmálastefna sem fólk
er óhrætt við að leggja nafn sitt
við. Á Íslandi eru heilu fjölmiðl-
arnir lagðir undir áróður til að ýta
undir ótta og ala á óbeit. Ýmsar
ákvarðanir yfirvalda stuðla einnig
að því að einangra hælisleitendur
frá samfélaginu og mála þá upp
sem þriðja flokks manneskjur svo
auðveldara sé að senda þá burt á
færibandi án þess að almenningur
rísi upp þeim til varnar.
Dönsk yfirvöld hófu að framfylgja
svokölluðum skartgripalögum um
síðustu helgi og gera eignir flótta-
manna upptækar þegar þeir koma
til landsins. Danir höfðu þannig
um eina og hálfa milljón upp úr
krafsinu eða aleiguna út úr fimm
Írökum sem voru stöðvaðir á flug-
vellinum.
Það vakti heimsathygli í vetur sem
leið, þegar lögin voru samþykkt, að
barnabarn konu sem hafði komist
naumlega hjá helför Gyðinga og
sest að í Danmörku, sendi dönsku
ríkisstjórninni giftingarhring
ömmu sinnar. Hringurinn hafði
verið aleiga hennar þegar hún kom
til landsins skömmu eftir stríð.
Barnabarninu fannst réttast, í anda
nýju laganna, að dönsk stjórnvöld
létu bræða hringinn og bæta hon-
um við gullforðann.
Hinn vestræni heimur skipar sér í
tvær fylkingar, þá sem vilja hjálpa
og þá sem vilja líta undan.
Þjóðkirkjan hefur nú tekið afstöðu
með flóttamönnum og brotið blað
í sögunni. Þögn stjórnmálamanna
er hinsvegar æpandi eftir að mesta
kærleiksvíman rann af þjóðinni.
Það er vissulega búið að samþykkja
örlítið mannúðlegri útlendingalög
en er til of mikils mælst að þeim sé
framfylgt á þann hátt að hælisleit-
endur njóti vafans og eigi í það
minnsta möguleika á dvalarleyfi
af mannúðarástæðum, ef þeir vilja
vera hér og vinna?
Þóra Kristín Ásgeirsdóttir
ÍSLANDSVINIR
Köllunarklettsvegi 1, 104 Reykjavík. Sími: 531 3300. ritstjórn@frettatiminn.is
Útgefandi: Gunnar Smári Egilsson. Ritstjórar: Gunnar Smári Egilsson og Þóra Tómasdóttir.
Fréttastjóri: Þóra Kristín Ásgeirsdóttir. Ritstjórnarfulltrúi: Höskuldur Daði Magnússon. Dreifing: Póstdreifing. Framkvæmdastjóri
og auglýsingastjóri: Valdimar Birgisson. Fréttatíminn er gefinn út af Morgundegi ehf. og er prentaður í 83.000 eintökum í Landsprenti.
SVÍNVIRKAR
FYRIR HÓPA
SÆTA SVÍNIÐ // Hafnarstræti 1–3 / Sími 555 2900 / saetasvinid.is
ELDHÚSIÐ
ER OPIÐ
11.30–23.30
KJALLARINN á Sæta svíninu er ný og skemmtileg
aðstaða fyrir hópa af öllum stærðum og gerðum.
KJALLARINN er frábær fyrir alls konar tilefni;
hádegis- eða kvöldverð, veislur, vinnufundi, kokteilboð,
bjórkvöld eða fyrir „Happy Hour“ eftir vinnu.
FYRSTA FLOKKS AÐSTAÐA Í NOTALEGUM SAL
• Sæti fyrir allt 60 manns
– hægt er að taka á móti fleirum í standandi veislu
• Skjávarpi og tjald
• Tilvalið er að koma með eigin tónlist og/eða skemmtiatriði
• Bar
• Frábær staðsetning í hjarta Reykjavíkur
Í boði eru fjölbreyttar veitingar; girnilegir hópmatseðlar, spennandi
veitingar fyrir standandi veislur og auðvitað fljótandi veigar.
Við hlökkum til að taka á móti þínum hóp!
GASTROPUB
845
Ragnar loðbrók
situr um París. Snýr
aftur með buxurnar
á hælunum.
1075
Sæmundur
fróði situr á
skólabekk í
Svartaskóla.
1946
Albert Guðmundsson
kennir Frökkum að
spila fótbolta. Þeir
læra seint og um síðir.
1789-1799
Frakkar gera byltingu út af
baguettum og finna upp
sæmileg hugtök: frelsi,
jafnrétti og bræðralag.
1980
Útlendinga­
stofnun vís­
ar Patrick
Gervasoni
frá Íslandi.
1999
Frakkar, dálítið góðir
í fótbolta, slysast til
að vinna Íslendinga á
Stade de France, nýja
fína vellinum sínum.
1973
Pompidou
forseti fær að
hitta banda­
rískan kall
á Kjarvals­
stöðum.
1864
Jules Verne skríð­
ur með lesendur
sína ofan í
Snæfells jökul.
2016
Íslendingar
snúa aftur
til Parísar að
hefna ófara
Ragnars
loðbrókar.
1783-1785
Íslensk eldfjöll puðra
yfir Frakka, þeir fá
engar baguettur og
verða pirraðir.
19. öldin
Frakkar veiða eins
mikinn þorsk og þeir
geta torgað á Íslands­
miðum, án þess að
borga veiðigjöld.