Svava - 01.11.1898, Blaðsíða 31

LEO TOLSTOI.
223
En hér fór sem oftar um slík fyrirtæki: Það dó í
fæðingunni. Auðmenn þeir, er hann leytaði til, sögðu
í fyrstu já og amen til alls, lofuðu fjárframlögum, en svik-
ust um að greiða þtu. 0g þegar til kom, sá hann sjálf-
nr, að hugmyndin var ómöguleg í framkvæmdinni.
Sem umsjónarmaður við monntalið, kom hann inn í
hvert hús og átti tal við f ó 1 k i ð . Nú sá hann brátt,
að ástandið var alt annað, en hanu hafði hugsað sér það.
í bók sinni : ,Hvað á að gera ? ‘ skýrir hanu frá því,
hvornig liann hafi gerst sjáífs síns narri. Hjálpin var
ekki eius auðveld og hann hélf. Margir þurftu aðsönuu
hjálpar, og þegar skríllinn sá, að hér var ,feitan gölt
að flá‘, þyrptist hann svo utan um Tolstoi, að lögreglau
varð oft að hjálpa honum heim. En i þessit var engiu
hjálp. Peningar þeir, er hann þannig gaf lentu í vasa
vínsalanna, og urðu. þannig fremur til bölvunur en bless-
unar.
Ætti hann að hjálpa svo, að nokkurt lið væri í, varð
hann að kynna sér til hlítar fólk það, er hjálpa skyldi
Hann varð að vita, hvað það hugtaði, hvað það vildi,
og hvert unt væri að reisa það á þanu hátt, sein þvt
geðjaðist að, o. s. frv. Og endirinn varð, aðhannkomst
í standandi vaudræði, þótt hann hefði fullir hendur fjár.
Ilugarstríð hans og samvizkubit fór dagvaxandi, og er