Svava - 01.11.1898, Blaðsíða 32

224
LEO tolstoi.
lianu kom eitt sinn lieim, sagði liann sorgbitinn : ;Sér-
livev okkar er einn hlekkur í þessari óendanlegu lasta-
og gliepa-keðju'.
A ferðum sínum hafði hann tekið eftir því, hve
sólgin alþýða var í sjónleiki, þótt ómerkir væru. Hon-
um kom þvítil hugar, að reyna að verka á fólkið með
og í gegn um sjónleiki. Iiann kom sór í kynni við
nokkra sjón-leikendur, bauð þeim heim til sín, þótt konu
hans væri það hin mesta skapraun. Iiann ritaði lianda
leikflokki þessum smá-leik, er hann nefndi ,Brennivíns-
djöfulinn1, og lét leika liann.
En þetta hafði heldur engan verulegan árangur.
En hann komst um leið að öðrum leyndardóm : Aumustu
ræflarnir voru alls ekki meðal fólksins; þeir voru í hans
eiginu flokki, aðalsmenn, embættismcnn og hermenn, er
sóað höfðu eigum sínum, drepið sjálfá sig andlega og
líkamlega á ólifuaði, og voru nú að engu nýtir. Og
hann sjálfur var einn af þeim. Hann liafði að vísu
poninga, en Lvað var hann svo '? betlari, sem lifði á sveita
annara; ónýtur bjálfi, sem ekki kunni svo mikið sem að
bursta skóna sína, hita sÓr to eða jafnvel klæða sig án
annara aðstoðar. En þessir „aðrir“ fóru á fætur kl. 5
árdegis, uunu baki brotnu allan daginn, og komust af
með laun sín. Þessum mönnura ætlaði hann að fara að