Svava - 01.11.1898, Síða 35

LEO TOLSiOl.
227
heilabvot, og öll ósköp, opnuðust loks augu nnu fyrir
þeim stóvvœgilegu sanninclum : að fyvst okkur eru veitt
Bu'gn, ]vá eigum við að sjá mcð þeim og ejnun eigum
við að nota til að lioyra með, favturnar til að ganga á
og han&gei og herðar tii að vinna nieð, og að, ef við
ekki nötum þessi líffæri til þess, sem þau eru ætluð, þá
cr það sjálfum oss fyrir verstu*.
Haun hafði fúridið nýja lilið og nýja þýðiug í
Hfinu, er gerði honum það mikilsvert og kært. Og öll
spursmál lífsins urðu honum nú svo auðskilin, að hon-
um þótti furðu gegna.
Leo Tolstoi lagði alls clcki penuan frá sór, þótt
Hann gerðist hóudi. Hann ritar nú moira en noklcru
sinni áður. Það sem sál hans og hugsari or að filst við
á daginn, er hann gengur á eftir plóguum, það setur
hami í lesmál á kvöldin, er hann kemur heim.
En haun er nú ekki lengur skáldið, sem ritaði
>,Stríð og frið“, og ,,Önnu Karenin11. Kú er þið um-
^ótamaðuriun, spjekingurinn og fræðimaðurinn sem talar.
Að vísu eru rnargar bækur hans uú klæddar sjónleiks- og
skáldsögn-formi, en í raun róttri eru þær alls ekki skáld-
skapar-verk; þær eru prédikanir, Tolstoi prédikar hina
"ýju kenning sína, og lýðurinn hlustar hugfanginn.
15*