Svava - 01.11.1898, Blaðsíða 38

GOLDE fell’s leydarmaltd.
230
gæti verið kát og fjörug í samræðum við vini manns
síns? jSTei—þúsundsinnum nei. Eini vegurinn fyrir
'hana, var að fara til herhergis síns, hringja á Adele, og
gjöra afsökuu sína.
Það kom meiri ró yfir hana, þegar hún var komin
í sitt eigið herbergi; en alt í einu hrökk hún aftur. á bak
við þá sjún, or mætti henni í liinum mikla spegli. Guð
komi til! Hvað or orðið af hinni miklu fegurð, som
allir prinzar höfðu dáðst svo að, og tilbeðið í liuga sín-
um ? Var þessi vesliogs íolleita lcona Alice—lafðt Arden?
Dauðjrreytt á sál og líkama kastaði hún sér niður á
liægindastól; hún hafði sáran ltöfnðveik; var ómögulegt
að hugsa, skalf og nötraði af örvæntingar-kvölura.
’Og óg hólt mig nú óhulta ! ’ sagði hún stynjandi við
sjálfa sig— ‘svo óhult, og svo lánsöm'.
Með áke.fð og í örvæntingu tætti hún bréftð snndur
í sntá snepla. Það var eugin hætta á því, að luin gieymdi
utanáskriftinui: „Adarn Eamsay, Chgguer’s Inn, Clerk-
enwell“, hún stóð óafmár.níeg í huga henuar. Það var
svolítil svölun fyrir hana í því.
Húu hringdi á Adele. Þjónustustúlkan horfði un'dr-
andi á hið föla andlit húsmóður sinnar.
’Hvað gengur að your, frú mín ? ‘ inælti hún. ‘Þér
eruð veikar‘.