Svava - 01.11.1898, Page 39

■COLDE FELL’s LETDARMÁLID.
231
’Já, t5g erveik; ogþað cr þass vegna að ég liefi lcallað
á þig. Ég líð af áköfum liöfuðverk, og svo pínandi, að,
6g held að liann geri útaf við mig. Eeynda að lina
lcvalir mínarh
Adele dro niður giuggahlæjurnar og haðaði hið
brennheita enni heuriar raeð ilmvatni. Hún gjörði alt,
•sem í hennar valdi stóð, en hún gat ekki snert við eða
ixeknað Irið sæiða, líðandi hjurta.
Lafði Arden óskaði svo eftir að vera ein, og beiddi
þjónust.ustúlkuna að segja lávarðinum, er hannkæmi heim,
að iiún hefði höfuðverk og vildi fá næði til að sofii.
Þegar lávarðurinn heyrði þessa fregn, undraði hann
slíkt ekki, því hún hafði ekki verið vel frísk þcgar hann
fór að heiman. Hann og vinur hans sátu því tveir einir
að dagverði, á meðan lafði Arden barðist við kvalir sínar.
Að síðustu ákvað hún með sjálfri sér, að gefii engan
gaurn bréfmu; svara því eklci; láta sem húu hefði aldi'ej
múttekið það; ganga síðan út í heiminu eins glöð og
hughress sem áður. Það gat skeð, aö þegar hann sæi
að það vxeri þýðingarlaust að rita lienni, þar sem hann
íengi ekkert svar aftur, að þá hætti hann að ofsækja
hana og færi siim veg.
En hún þekti lítið til mannlegrar náttúru, þegar
hnn hugsaði svo. Yitaskuld var þessi h.ugmynd svo