Svava - 01.12.1899, Blaðsíða 15

SVAVA
255
IV, 6. ]
is. Eo ])á kom Jwð í ljós, að báðar vildu hafu hægii
hendina alía og óskifta. Hann var n^kkra stund á tveiru
óttimr hvernig hann ætti að ráta fram úr ])essnm vanda
og varð sú niðurstaðan ,.ð lokum, að hann svaf hjá kon-
unni on vakti hjá íieskunni.
Fjárhagurinu Jirengdist og var þó konan ráðholl og
úrræðagóð á því verksviði, er hún náði ýlir. En starf-
svið hans var rýmra og meira um síg. Hanu hafði mörg
járn í eldinum og brendi öll, en frá þeim eldi fékk
hún hvorki birtu né hita. Hann var þauliðinn að þarnba
í sig drykkinn ; fór í kaupstaðinn á hverjum iaugardegi
allan sláttinn og ótal sinuum aðra tíina árs. Leiöin var
ekki lengri en svo, að_laus ríðandi maðu: git vel Luið
heiman og heirn á eiuum og sama sólarhringi. En Páll
koin sjaldan heim fyr en á sunnudagskvöld, óftast nœr
þaunig á sig komiun, að hann varð að lúra í bólinu jaju
dægrin næstu. llann var fúllyndur og öuugur heiun
fyrir, en út í fiá heiiuilinu mállireyfur og kátur og aiiia
manna faðmlagsbróðir, Joegar flaskan var annars vegar.
A einhveiju þessháttar þingi fékk liann auknefuið hinu
„betri“.
Verri-Páll var honum ólíkur að eðli og gagastæður
í allri breytni og háttum. Hann hafði eignavhald á sinni
hálflondu; hafði keypt hana í skuia þegar hann ilutn