Svava - 01.12.1899, Qupperneq 19

SVAVA
259
IV, 6. ]
J'eiddi að Jpeim flugbeifctan ljáinn, rendi lionum gegn um
nijóalegg juitanna og hlóð þeim í valkesti. En um ieið
og þsei' íéliu fyrir egginni, lieyrðist stutt en snögg stuna
úi' ljáfarinu, — erviðiskvein Ijásins og sársauka-andvarp
stráanna féllu saman og heyrðust dálítinu spöl í nætur-
kyrðinni.
Páli lagði orflð á öxlina þegar klukkan var þrjú um
uóttina og gekk heim, og var hanu þá búinn að slá vel
mælda vallardagsláttu Læsti hann svo oríið inni £
einiðjunui, svo að það yrði ekki böruunum í vegi.
Sólin hakaði landið allan sunnudaginn og breytti
dökkgrænu slegnu töðunni í ljósgrænan, bláhvítan yfirlit.
Þegar leið fram að nóni, staþpaði nærri, að töðu-
úreifin færi að moina í ljáförunum. Ilmefni þornuðu
stráanna losnuðu, lyftust og sveintuðu í loft upp. Páll
þá snúa múgunum og _g]á úr þeint yfir ljáförin, til
þeas að jafna ntismuninn og láta sólina vinna þ.irft vork,
jafn framt því, sem hún akini til ónýtis og skemdar.
Pál 1 fókk kaupamanu á suunudagiuu, sem Gunnar
liét—búfræðingur á lausunr kili og skyldi hann vora þar
alla þá viku. Páll var vanur að taka kaupamann á tún-
’ö, eu að öðru leyti var hann eiun um síua heyskapar
úitti, ásatnt konu sinrri og börnum.