Svava - 01.12.1899, Blaðsíða 22

SYAYA
262
[IV, 6.
Að miðjum laugardegi var hún orðin bliíleit og bólgin,
en hann svartur'að noðan en sagteotur að ofan.
Ilún^dróst sanian í ferlega flókabendla uppi í hvirf-
ilsviði himinsins. Svo seig hún niður hægt og gætilega
eins og örn, sem svif.tr lengi í hdloftinu uppi yíir fjöliun-
um, lœkkar sig svo smám saman, en tyilir sór að lokum
d gnæfandi tind, sem ber við himin.
‘ Eu bakkinn teygði sig móti henni, hækkaði og seild-
ist hátt, eins og hannjvildi uá henni ( faðm'sér.
Svo féilust þau í faðma í loftinu og sameinuðust
frammi fyrir altarinu Jökulfelli, som gnæfði yíir fjalb
garðinn vestan við Langadal.
Austnyrðingurinn, sem langloitu blikuklærnar voru
hraðboðar frá, gaf þau saman, svartklæddur og gustillur
og skipaði þeirn að gera sér jöiðina uudirgofua.
Páll verri liáfði slegið alla laugardagsnóttina, ásamt
kaupa-liéðni sínura, en um morguuinn leizt Iiouum ekki
á blikuna svo hann vildi ganga til hvílu. Saxaði liann
þá töðuna upp í fúlgur, sem farin var að þorna, og þakti
með þurru torfi; enda var þá túnslættinum lokið.
Andbýlingur baus fylgdi sama ráði að því leyti, að
hann saxaði upp þann hiuta töðunnar, sem þurrastur var,