Svava - 01.12.1899, Blaðsíða 29

SVAVA
269
IV, 6. ]
‘Jii, Herviður, það er mér að kenna að þú ért fangi,
°{í því kem ég nú til að losa þig‘.
‘Hamingjunni sú !of! Ég er löngu orðinn leiður
hér að vera. En stúlkan......‘
‘Hana skaltu fá síðar og aunarstaðar un hér‘.
‘Hvar og hvenær 1 ‘
’í Uppsölum. Hún fer á stað þangað á morgun
og ég verð í föriuni'.
‘Það er ágæit. Þangað for ég líka. En ég þarf að
hefna mín á stiákhvolpinum sem liindraði áíorm mitt í
dag‘.
‘Þér skal einnig gefast tækifæri til að finna liann
þar‘.
‘Þá e ég rókgur'.
‘Nú skuluiu við fara'.
‘Ég er albúinn, þó fyrri liefði vorið'.
Þogar þoir komu út, batt munkurinn reipi um Her-
við og- lét hann síga ofan í horgarsíkið, sem þá var þurt.
^-tri bakkinn var ekki brattari en svo, að Herviður gat
hlifrast upp á hann. Hélt hann síðan heimleiðis þó
dimt væri,
Undir eins og munkurinn var laus við Hervið, lædd-
tst hann söinu leið aftur og gat komið lyklinum í sama
«tað án þess nokkur yrði var við.