Svava - 01.03.1904, Page 5

345
fyvir aumÍDgjann — til þessað devjn,
En hvevs vegna vevða menn úti svo oft?
Af einangvun, — fylgdavmannsleysi.
í>eiv leggja upp slyppír á viðsjálan veg
og vita’ ekki af nokkuvu hveysi.
Að segja til veganna, vanrmkt ev oft,
þó víst ekki séu þeir heiniv.
En blygðuu og hvelling og bölvun sé þeirn,
sem bvýtuv Jiæv mannúðav gveinir. —
Hún tveysti á þann, sein að táldváttinn vaun
og teygði ’ana á hálustu gljána,
úv sjálfsvaldi heunav til síugivni hans,
úv sólskini í húmglætu mána.
í einlægni kvenlegri er afsökun stór
— jvó auðtrygnin 6vívii‘ðing hljóti —.
Og yfiv þig legg eg minn eggtvau6ta skjöld,
ef eiahvev vili beija júg gvjóti.
í guðs hænum legðu Jþig, havka, á linén
og hrynji’ um þig skúvir af távuiu
á dáleidda meyua, sem veiðíbráð vavð,
en vaknaði flakaudi í sávum.
I övlagahvíðinni úti hún vavð
og einmana, vovð eg að segja.