Svava - 01.03.1904, Blaðsíða 6

346
En sá sem var skyldugur, sína leið fftr;
íiann sveikst um og lét bana deyja
í barnsfararnauðum og örvita eymd.
Svo endaði’' hún göuguna sína.
Hvort getnr ei sjáífselskan gugnaðnm sian
og grátið við hvíluna J)ína?
I einlægni krjúptu nú, hrobi, á hnén
og hjiar-tanu ornaðu í gráti
hjá útförnu stúlkunni, er vitstola varð.
og veik þá úr harðasta máti; —
er horfin í bui t u frá harðýðgisströnd
og hjartnanna fordyri köldu. —
Eg sá hana, fanst mér, er seinast húu hvarf
í súlfarsins IjÚsbrota-öldu.
Kvöídganga.
í krystöllum- snævarins fiirn og það fé,
sem fæst ekki’ í blóðugri hifdi
eg þjóðkirkjan ekkert af auði þeirn veit,
því annars eg skatt henni gyldi.
Sú auðæfa náma er dalsins míns drag,