Svava - 01.03.1904, Page 8

34$
en aðra x leiftrandi bliíiim.
En bœirnir fólks míns bældu sig>
í birtunnar kynja litum.
— Og skuggarnir stóðu og rnændu á ínig
úr myndhöggnum dranga jxvitum.
Eg vissi nokkuð um liiminsins her
og hafði um vísiudin jrulið.
En aldrei fann eg sem einmitt nú,
hve alt er maoninum dulið;
og óskiljanlegt og undarlegt
frá eðli krystallsins smáa
að vetrarins longu og bognu braut.
í blástirnda veldinu liáa.
Og gagnvart Jieini volduga. hátigna heiia’
varð hugur minn svq senji að öngu,
og vera mín gervöll, sem eldsmatur einn>
sem orðinn er sprek fyrir löligu —
er hirtur að vísu og boriun að bæ,
su brendur með ískaldri lundu
og cskunni lolcsins til óuýtis fleygt
á ófrjóva bersvæðis grundu.
Mér fluxst sem eg yrði nú. lífskraftalaus