Svava - 01.03.1904, Blaðsíða 28

363
auuiili, ef hann stæði frammi fyrir liinni fögru og dramb-
sömu hefðarmey, með foreldra síua. Iíonum lá við að
hata sjáltan sig, er hann Imgsaði til þess, að standá i
slíkum hreinsunareldi. — Hqnum varð. litið á Alice,
Og hversu uudrandi varð haan ek'ki, að sjá tár glitra á
hvörmum hennar.
„Þér tárist, lafði Alic.e’, mælti hann.
„Já’, svaraði hún viðkvæm. „Yfir slíku er hægt að
tárast’.
10. KAPiTULl.
^NÍALTER YIBART var ekki húinn að vera nema fjöra
daga að Ulverscrcift; þó fanst honum, semhin liðna förtíð
síu, væri einskisvirði á móti nútíðinni, er stráði ilmandi
blómum á leið lians. Ast hans var nú koruin á það stig,.
að öll mótstaða virtist vera þýðingarlítil. Um framtíðina
hugsaði hann ekki. Það var hin líðandi nútíð, seni
liafði gagntekið hann. Hennar unaðsríku töfrasælu var
honum ómögulegt að yfirgefa.
Lávarðurinn, sem féll Walter einstaklega vel í geð,
hafði boðið honutn að dvelja vikutíma enn, og tilboð
hans hafði hinn ungi maður þegið með þökkum.