Svava - 01.03.1904, Side 29

m
Walier yildi royadar ekki raeðganga fyrir sjálfum
s4r, að hann tilbæði þessa stúlku í hjarta sína; en í
raun og veru var það þó svo, að ástin var búin að taka
hann til fanga án þess hann vissi af. Kærni það angna-
blik fyrir, sem hann ekki sæi Alice, faust höuum alt svo
ömurlegt og tómlegt kring um sig. Eu væri hún í
nærveru hans, skein ánægjusói hans í heiði og varpaði
geislum sínum á framtíðarbraut hans.
Ávalt við mörgunverðinn mætti hann lafði Alice,
en upp frá því vissi hann varla hvernig dagur hver
leið, þar til á kvöldin, að þau buðu hvort öðru góða nótt.
Hann hafði tekið eftir því, að hún iiélt mikið af blómum;
hann gjörði það sð vana st'uum að leggja blómvönd á
borðið á liverjum morgni, einmitt þar sem hún var Yön
að sitja. í fyrstu vísbí húu ekki, hverjum liún ætti uð
þokka þessa hugulsemi, enda veitti hún biómvendinum
lítiun gaum. En næsta morgun þegar húu settist við
borðið, tók liún blómvöndinn í hönd sér og leit raunsak-
nndi kring mn sig, en varð einskia vísari,
Um kvöldið varð heuni gengið inn í lestrarsaliuu
og var Walter þa'r stnddur íyrir. Strax vék talið að
biómuin og hver væru fegurst.
„Álítið þér’, mælti Alice, „að maður geti þekt lyud-