Svava - 01.03.1904, Blaðsíða 31

3 71
um liún œtti httgU'laeraina 'afi þakka. Stumdavkorn horfM'
liún liugfiuigiir & blómin, eu leit síöivu til WiilteN, sem
liiifði veilt henni Dákværaa eftirtiikt. Hann sá hana roðua,
og við þá sjón sló hjarta lians harðura en áðnr. Þögár
nugu þeirra mættust, leit húti undau, en á þeirri stuudu-
v»r húu í auguin Whvlters elskulegri' en nokkuru sinni*
áður.
Húu Vivr alúðlogri við hann eu nokkurn aunan nianu,
Húu vjidi helzt tala við haun; og ávait bar þvð á góuia,
sern báðum var hugðnærat að ræða. Iiaun hafði víða-
fivrið, lesið niikið, og kunni frá mörgu að segja, er heuui
var óþekt, Henni þótti þess vegna skeratun að eiga
orðastað við hann, og fræðast ýraislegt ura hið fjörugiv
heiiuslíf's.
Tíinum saman sat hún hjá honum og ræddi við hann,
áu þess að veita cftivtekt hvernig tíuiiun leið. Hefðj;
einhver vakið athygli hennar á slíku, mundi hún hafiv
vei'ið fljót að' standa á fætuí og gauga á burt. — Þá liefði
stærilæti hennar skoiið úr málum.
Það var einn morgun, að hún reis fyr úr reklvju eu
hún var vön og gekk út í blómgarðinn. I cinu hornium
á garðinum — einmitt þar sem fegurstu ástarblórain voru
— sá húu Walter. Hauu horfði hugfvngiuu út á fijótið,
sem lá spegilfagurt fyrir framau hanu, og hinir fyrstii'