Svava - 01.03.1904, Blaðsíða 35

375 '
„Kei, erheimkynni ástarinnar, lafði Alice’, svai'-
á'ði hahn. „Það leiðir fram í huga minn nokkur erindi
óp'gömlu sögukvœði. Viljið jþér að ég haíi þau yfir?’
„Já’, sVaraði hún lagt, en í svo þýðum og viðkvæm- ■
um róm.
Walter hafði yfir erindin:
f loftinu lævirkjar gjalla,
Lóan i móanum kvakar þ/tt,
JSiáttúran hýr sig í brúðklæði nýtt}
Alt höl fyi-ir ást hlýtur falla.
Án ástar ei lífið sjáift lifað fær,
Lífið ávöxtur henuar erj
I’jtrir hana hvert einasta gullblóm grær,
Sem guð á í hjaita mér og þúr.
Og ástin er lífsins líknarsól —
Lf lýsir liún mína vegi,
Þótt staudi’ eg á nöprum norðurlteimspól,-
Þá éasðingar granda mér eigi.
Þau stóðu bæði þögul litla stund. Hún gat ekki
gjört sér greiu fyrir, hvernig sér varfarið. 1 Það var eitt-
hvað,-sera bærðistí brjósti henuar, en sem hún vildi kæfa
24*-