Svava - 01.03.1904, Blaðsíða 36

37G
'íiiðuv. ' Ht'm Tilbt að'' finna til' þéss sjálf, að líélíni var’
’bvugðið. Að liún vav ekki eifis tóleg irfeð sjálfri sór,
sem htin átti vanda til. ITiió h'afði heyvt mör'g stóvmenni
hafa yftv Ijóð, án-'þess þau liefðtt nokktiv áhvif á hana.
En nninuvinu Vav sá, að þeiv menn höfðtt ekki haft eihg
hljómfagvan talanda og göfttga ásýnd, sem- þessi rauðuv.
— Hvað hann vav g'öfuguv ásýndav, ev ltann mælti fratti
kvæðið. — Það vaf i fyrsta ainnj á'æfi' henUar, sem hun
fann til feimni — fyfstti sinn, setn drambsemi ltennar varð
að lúta öðnt voldugra afli. 'Það leit svo út, Sem'þau hefðu
yfirbngað hvort annað. — Tíún 'Sem áður hafði hleg'íð
svo dátt að ást og ttnnustnm, vav nú sj-álí' lostin af töfra-
spvota hennav.
En hún ásetti sév að yfivstfga' þesstv tilfíhiVingav. TIúu
skyldi hvinda þeint frá sév og beva sigur'úv'hýtum; og
þó hún findi glögt hunaugsilminn af þeim,'skyldi hun
samt vavpa þeim frá sér. — 'Walter Yibtirt skyldi ekki
fá minstu hugraynd um, að þessi Ijóð liefðti vakið við-
kvæma tilfitming í hrjósti hennar, og þó það kostaði hana
inikla sjálfsbaráttu.
Hún leit hlæjandi til hans. Eöddin bar engati vott
tim innbyrðis stvíð er hún sagði:
„Þetta éru veruleg fögttr eriiidi. Ivunnið þér iteirí
]jóð eftir- þbnna höfundþ