Svava - 01.03.1904, Qupperneq 41

3S1
„Þiið'er.sannleíkui'’, mælti lidnj „nð eg hefi ueitað
ýmsum háttstandandi aðalsniönnuni, af þeirri dstæðu,.
að mér yar ómögulogt að geta elskað neinu af þeim'.
„Jd,: eg veit, að sd helir verið. dstæ^au fyrir neitun
yðar. — Þér eruð lánsamar að vita ekki, hvað hjartar
kyöl, er. — Eg býst við, að;, og..ha;fi . sagt fieira, en
þ£r, getið fyrirgefið.. Að, eg hafi reist, ,þa.pn þrösknld
d rnQli okkar, er aðskilji nkkur fyrir fult „og alt. En.
leyfið mér í hinst.a sinu að . minna. yðnr. á, að eg elska
yðuv. heitar en liokkur anuar. — Að eg hefi. lagt fyvir
fætuv yður þessa hreinu og einlægu ást mína; og þó ,eg
ætti liuudrað hjörtu, væri eg reið.ubúion að,offj'a þoim öll-
um. á altari yðar’.
Lafði Alice stóð kyr í sömu spornm. Húu leit ekki
á hann, en baun tók eftii'því, að hún titraði.’af innbj'rðis-
baráttu.
„Nú mtiu eg skilja-við yður’, mælti liann opnfremur,
„en. með sundurkramið- ■ bjarta’, bætti hann við.og varð
þungt um ,að taia.
„Það hryggir mig’, stamaði hún.
„Þér cruð ekki skuld í því. — Þér getið 'okki gjört.
að því, þó að þeiiy, setn líti yður, tapi stjóm á sjálfuœ
sér’.
,,En eg er hrygg yfir því —, að sjú yður líða’..