Svava - 01.03.1904, Síða 42

382
„HíurnHg-jM1 veiti yðuv, að’ þdr aldvei þurfið' að
ganga gegn urn slíka oldvaun, sem eg vévð nú að
þola’.
„Ollum oss ev lnilið hvað lífið hev í skauti sdv’, mælti
lafði Alice og kastaði frá sér vállblómi, ev hún hafði
háldið ú.
„Yonlaus ástverður aldvei yðav hlutskifti’, hætti hann
við. „Sá tími ev í náud, að eg lesi í hlöðiwium, að þév
•• sé tvúlofaðar einhvevjum göfugum manni, sem ev ástav
yðar vevðugur. — 0, hvað ég mun þá gváta ú-
hamiugju rnína. — En hjavta mitt mun ávalt tilheyva
yður’,
„Heldur liefði eg óslcað, að feguvð mín liefði vevið
minni, en að veva ovsök í hjavtakvöl yðav’, sagði lafði
Alice eftiv stundavþögu. „Aldrei mun eg gleyma jTðuv,
en ávalt hugsa lilýlega til yðav, moðan eg liíi’.
„Þév evuð göfug’, hvaut' af vövum hans.
„Og ef þér viljið, skal eg ávalt vera vjnuv yðar.
En hvað oðvu viðvíkjuv, þá getuv slíkt ekki átt sév stað;
endaþótt svo væri, að — að eg unni yður. — ISTei, það
væri óhugsandi’,
„Eg veit það. Þess vegna hefi eg helduv ekki divfst
að fæva slíkt í tal. — Mér er vol Ijóst, að slíkt getur
ekki ovðið, hvað yðar pevsónti suertir. — Yðuv mislíkar
. ekki dirfskamín, áafði Alicef’