Dagblaðið Vísir - DV - 10.03.2017, Síða 26

Helgarblað 10.–13. mars 201726 Fólk Viðtal
D
óri skilur allt og hugsar rök­
rétt. Þó getur hann lítið
sem ekkert tjáð sig. Dóri er
nokkurs konar fangi í eig­
in líkama.“ Þetta segir Karó­
lína Geirsdóttir en sambýlismaður
hennar, Halldór Ásgeirsson, er fatl­
aður eftir blóðtappa sem hann fékk
í kjölfar hjartastopps árið 2012. Veik­
indi Halldórs mörkuðu nýtt upphaf í
sambandi þeirra Karólínu sem hefur
hugsað um hann síðan. Þrátt fyrir að
hlutverkin hafi breyst töluvert vilja
þau verja lífinu saman. Karólína er
þó orðin langþreytt á því hvað hún
fær takmarkaða aðstoð frá kerfinu til
að annast Dóra og hún rekst stöðugt
á veggi þegar hún leitar eftir úrræð­
um sem gætu létt þeim lífið.
Dreymir um að komast
í langþráð frí
Blaðamaður DV heimsótti þau
Karó línu og Dóra í vikunni. Þau eru
einstaklega viðkunnanleg og hafa
tamið sér að hafa ekki alltof mikl­
ar áhyggjur af framtíðinni. „ Lífið
er núna,“ sagði Karólína ítrekað á
meðan á heimsókninni stóð. Að­
dáunarvert er að fylgjast með kær­
leikanum á milli þeirra og jákvæða
hugarfarinu þegar kemur að því að
takast á við krefjandi verkefni.
Húsið sem þau búa í er innst í
Mosfellsdalnum. Karólína, sem er
fædd árið 1953, hefur búið þar frá ár­
inu 1998 en þau Dóri, sem er 68 ára,
kynntust árið 2005. „Við ætluðum að
njóta lífsins saman. Okkur þykir báð­
um mjög gaman að ferðast og bless­
unarlega náðum við að gera ýmis­
legt saman áður en Dóri veikist. Við
áttum sjö góð ár saman áður en allt
breyttist.“
Á daginn mætir Dóri í Hátún,
sem er einstaklingsmiðuð dagþjón­
usta fyrir fólk með hreyfihömlun
sem þarfnast endurhæfingar. „Hátún
er fasti punkturinn í lífi Dóra. Þar er
hann í alls konar verkefnum og mæt­
ir í sjúkraþjálfun þrisvar í viku. Við
gætum ekki verið ánægðari með
starfið þarna.“
Í haust stendur Karólínu til boða
að fara í draumafríið sitt. Það er
sextán daga ferðalag til Kaliforníu og
Hawaii. Til þess að undirbúa Dóra,
sem treystir sér ekki með, ákváðu
þau í sameiningu að hann skyldi fara
í hvíldarinnlögn á meðan Karólína
væri í ferðalaginu svo hún gæti verið
róleg og áhyggjulaus í fríinu.
Til að undirbúa Dóra, og þar sem
Karólína er orðin örþreytt, ákváðu
þau í sameiningu að sækja um eina
viku nú í vetur en Dóri á rétt á fjórum
vikum á ári. Honum var úthlutað
plássi á Hrafnistu í Reykjavík og þau
voru bæði mjög spennt. Sú tilfinning
entist þó ekki lengi.
Lífið umturnaðist
Karólína segir að Dóri hafi fengið
litla sem enga þjónustu á Hrafnistu
og ekkert hafi verið um að vera á
deildinni á meðan hann dvaldi þar.
Samt mátti Dóri ekki mæta í Hátún
á meðan hann var í hvíldarinnlögn­
inni þar sem ekki er leyfilegt að nýta
tvö úrræði í einu.
Karólína á tvær uppkomnar
dætur og Dóri á tvo uppkomna syni
sem eru tvíburar. Þeir eru dugleg­
ir við að aðstoða Karólínu þar sem
þau eru öll sammála um að hann
njóti þess betur að vera heima en
á stofnun. Til dæmis fer til Dóri til
annars sonar síns beint eftir vinnu
einu sinni í viku og er fram á kvöld.
Hinn sonurinn kemur svo og heim­
sækir föður sinn vikulega og bæði
þessi kvöld fær Karólína tækifæri til
að slaka á og komast út úr húsi.
„Auðvitað er þetta oft erfitt. Líf
okkar allra umturnaðist eftir að Dóri
veiktist. Okkur var skipað í hlutverk
sem við höfðum engan áhuga á. Oft
væri ég til í að geta bara notið þess
að vera með honum og þurfa ekki að
hafa áhyggjur af því að koma honum
á klósettið. Sama má segja um börn­
in okkar. En því miður virðist öll sú
aðstoð, sem við höfum rétt á, aðeins
vera í boði á milli klukkan 08 og 17 á
virkum dögum. Á þessum tíma erum
við, rétt eins og flest fólk, á leiðinni í
vinnuna, í vinnu eða á leiðinni heim
úr vinnu.“
Örlagaríkur dagur
Föstudagurinn 19. júlí 2012 byrjaði
rétt eins og flestar helgar höfðu
gert hjá Dóra og Karólínu en á
aðeins nokkrum mínútum breyttist
tilveran til frambúðar. „Klukkan var
að ganga 18. Við sátum í sófanum,
hlið við hlið, og vorum að horfa á
sjónvarpið þegar dóttir mín kemur
inn í stofuna. Þegar ég lít upp sé ég
að hún er hvít í framan. Hún biður
mig um að líta á Dóra og ég sé strax
að hann er dáinn. Samt hafði ég litið
framan í hann skömmu áður og þá
var allt í góðu. Hann einfaldlega dó
í sófanum við hliðina á mér. Dóttir
mín hringdi strax í 112. Við skelltum
honum niður á gólf og byrjuðum að
hnoða. Fimm mínútum síðar var
læknir mættur inn á stofugólfið og
skömmu síðar sjúkraflutninga­ og
lögreglumenn.
„Þeir brutu öll rifbeinin í Dóra
með hnoðinu en komu honum þó í
gang,“ segir Karólína og bætir við að
þar sem endurlífgunin hafi borðið
árangur hafi honum verið kom­
ið beint á sjúkrahús þar sem hann
var kældur niður og haldið sofandi
í einn sólarhring því læknarnir ótt­
uðust, og vildu reyna að koma í veg
fyrir, heilaskaða.
Tveimur árum áður hafði verið
skipt um hjartalokur í Dóra. Sú að­
gerð gekk vel og eftir nokkurra vikna
endurhæfingu á Reykjalundi var
Dóri, sem var smiður, mættur aftur
í vinnuna.
Þrátt fyrir að hjartað hafi hætt að
slá í nokkrar mínútur, virtist Dóri
ætla að harka þetta jafn vel af sér og
fyrri veikindi. Rúmum sólarhring eft­
Honum var
sparkað út
í horn
Halldór Ásgeirsson er fangi í eigin líkama eftir blóðtappa sem hann fékk
árið 2012. Sambýliskona hans, Karólína, segir þau endalaust rekast á veggi í
kerfinu og vill að Dóri fái þá aðstoð sem hann þarfnast. Þrátt fyrir ótal hindranir
og gjörbreytta tilveru síðustu ár, taka þau veikindum Dóra með stóískri ró og
hafa tamið sér að lifa í núinu.
Kristín Clausen
kristin@dv.is