Morgunblaðið - 31.05.2017, Qupperneq 67

MINNINGAR 67
MORGUNBLAÐIÐ MIÐVIKUDAGUR 31. MAÍ 2017
lagsins í Reykjavík löngu seinna.
Þar snerum við bökum saman og
alltaf uns hann lést langt langt fyr-
ir aldur fram. Magga vann fyrst
hjá Alþýðubandalaginu í Reykja-
vík, já, flokksfélagið í Reykjavík
var svo öflugt að það hafði sér-
stakan starfsmann. Félagarnir
borguðu félagsgjöld og fé-
lagsskrifstofan gaf út flokksskír-
teini. Flokksmaður sem ekki átti
gilt skírteini gat ekki tekið þátt í
atkvæðagreiðslum. Magga pass-
aði þetta svo vel að eftir var tekið,
ég tók að minnsta kosti eftir því
enda var hún eftirmaður minn á
þeirri skrifstofu. Svo fór hún að
vinna fyrir flokkinn á landsvísu.
Hjá flokknum sinnti hún margvís-
legum skrifstofuverkum af öryggi
og myndarskap og umfram allt af
tryggð við málstaðinn. Sjálf bað
hún aldrei um pláss fyrir sjálfa
sig. Í persónu hennar birtist mik-
ilvægi liðsheildarinnar. Þegar liðs-
heildin bregst næst ekki pólitískur
árangur. Það er lexía sem þarf enn
að kenna.
Við unnum saman fram undir
það að Alþýðubandalagið gekk út
af sviðinu; þá gerði ég það líka og
Magga litlu fyrr. Alltaf var hún á
staðnum í þessi ár sem ég hafði
einhvers konar forystu á hendi í
Alþýðubandalaginu.
Margrét brást aldrei.
Innilegar þakkir eiga að felast í
þessum línum fyrir að hafa fengið
að eiga Margréti Tómasdóttur að
vini og félaga.
Svavar Gestsson.
Alþýðuhreyfingarnar, hugsjón-
irnar um jafnrétti og bræðralag,
urðu á síðustu öld hið áhrifaríka
afl sem breytti íslensku samfélagi
á flestan hátt; undirstöður þeirrar
velferðar sem nú er talin sjálfsögð.
Baráttan var oft erfið og átökin
sögurík; tilhneiging í frásögnum
að beina kastljósinu að foringjum,
ríkisstjórnum og ráðherrum.
Vissulega skipti forystan miklu en
sigrar alþýðuhreyfinganna byggð-
ust ekki síður á fjölmennri sveit
félaga sem helguðu málstaðnum
krafta sína, voru virkir á vettvangi
hinnar daglegu annar, burðarásar
í félagsstarfi og baklandinu sem
gaf flokkunum kraftinn.
Margrét Tómasdóttir átti á
sinn hógværa, elskulega og fórn-
fúsa hátt ríkan þátt í þessari sögu.
Hún var ásamt Guðmundi manni
sínum og fleirum úr fjölskyldunni
athafnasöm í sínu flokksfélagi en
kom svo til starfa á skrifstofu Al-
þýðubandalagsins þar sem hún
varð strax kjölfesta í ys og þys
óreiðunnar sem oft einkennir
flokka þegar mikið gengur á.
Margrét tók á móti öllum með
brosi og glaðværð, hló léttum
hlátri þótt aðrir væru uppteknir af
átökum. Formennirnir í flokknum
komu og fóru, fylkingar voru ým-
ist sárar eða sigurglaðar en ætíð
var Margrét með sitt jafnaðargeð
einskonar velviljuð húsmóðir
flokksskrifstofunnar.
Þegar ég tók við af Svavari og
Margrét Frímannsdóttir svo af
mér var Margrét vinkona okkar
allra og hafði reyndar líka unnið
með Lúðvík og Ragnari og með
fjölmörgum öðrum í forystusveit
Alþýðubandalagsins. Hún var
tengiliður við flokksmenn jafnt í
Reykjavík sem í öðrum byggðum
landsins. Fyrir daga netmiðlanna
túlkaði hún í símann við þá sem
hringdu ákafir og óþolinmóðir,
hvort sem það var frá Neskaup-
stað, Hellissandi eða Breiðholtinu,
hvernig bæri að túlka á jákvæðan
hátt nýjustu átök eða atburði í
flokknum. Það var oft á tíðum ekki
létt verk en hin greinda sómakona
leysti það ætíð eins og eðalborinn
diplómat.
Á kveðjustundu þakka ég Mar-
gréti vináttu og samvinnu á langri
leið og votta börnum hennar og
fjölskyldu einlæga samúð. Það var
gaman að sjá stoltið í augum Mar-
grétar þegar hún kom glöð á góð-
an fagnað með fjölskyldunni og
gömlum vinum.
Ólafur Ragnar
Grímsson.
Það breyttist margt þegar hún
Margrét Tómasdóttir kom til
starfa á skrifstofu Alþýðubanda-
lagsins fyrir tæpum 40 árum. Hún
flutti með sér reynslu úr sínu
fyrra starfi, húsmóðurstarfinu,
sem hún gegndi svo auðvitað
áfram með launavinnunni eins og
aðrar útivinnandi konur.
Hún var afbragðsstarfsmaður á
skrifstofunni en jafnframt sýndi
hún okkur sem vorum í verkunum
fyrir flokkinn stuðning, umhyggju
og elskusemi sem við áttum ekk-
ert endilega að venjast.
Fundir framkvæmdastjórnar-
innar breyttust. Þeir voru alltaf á
mánudögum og þegar fundar-
menn mættu, hver úr sinni áttinni,
banhungraðir eftir langan vinnu-
dag, þá var Magga búin að reiða
fram góðan og hollan mat: brauð,
álegg, ávexti, vatn og kaffi. Það fór
svo ekki framhjá neinum hversu
geðbætandi áhrif veitingarnar
höfðu á fundarmenn. Ekki vissum
við hvernig hún fann tíma til að
kaupa inn og reiða matinn fallega
fram jafnframt því að undirbúa
fundinn með öllum pappírum og
öðru stússi. En það gerði hún.
Á þessum árum var kvenna-
starfið í Alþýðubandalaginu öfl-
ugt, Vilborg Harðardóttir stjórn-
aði jafnréttissíðu í Þjóðviljanum,
tekist hafði að koma á kynjakvóta
í stofnunum flokksins, sem var,
1980, í fyrsta sinn í íslenskum
stjórnmálaflokki. Ungt róttækt
fólk flykktist í flokkinn. Það var
haft eftir fullorðnum forystu-
manni í flokknum, karlkyns, að nú
væru bara konur og börn í mið-
stjórn. En kynjakvótinn var kom-
inn til að vera og varð þegar í stað
eðlilegur hluti af starfinu.
Magga okkar Tomm tók fullan
þátt í kvennastarfinu eins og
reyndar í öllu starfi flokksins.
Hún var alls staðar með: Þegar
við héldum fjölmennan kvenna-
fund í Ölfusborgum þar sem við
ræddum stjórnmál og önnur mál
frá morgni til kvölds. Svona við-
burðir styrktu vináttuböndin en
þetta var nokkru áður en átökin í
flokknum náðu hámarki sínu. Það
voru góðir tímar. Einhvern veg-
inn tókst Möggu að vera vinur
allra, þrátt fyrir átök. Það verður
að teljast afrek. Eins styrkti það
heldur betur vináttuböndin þegar
við fórum saman á Norrænt
kvennaþing í Osló 1988, en þá
flugu 800 íslenskar konur á vit
ævintýranna og dvöldu þar saman
í heila viku.
Tvær okkar, Stefanía og Sig-
urbjörg, gegndu formannsstarfi í
Alþýðubandalaginu í Reykjavík
og minnast þær sérstaklega
hversu mikil stoð og stytta hún
var þeim og hvað gott var að eiga
hana að.
Magga hafði sterkar skoðanir
og lá ekki á þeim. Hún var ein-
staklega góð manneskja og góður
sósíalisti, réttsýn og víðsýn.
Heimili hennar og Guðmundar
Magnússonar verkfræðings var
sannkallað menningarheimili og
þar ólu þau upp börnin sín. Heim-
ilið var opið og komum við þar
bæði á gleði- og sorgarstundum.
Við minnumst Möggu okkar
Tomm með virðingu og þakklæti
fyrir allan hennar stuðning og
elskusemi í okkar garð.
Álfheiður Ingadóttir,
Guðrún Ágústsdóttir,
Guðrún Hallgrímsdóttir,
Sigríður Kristinsdóttir,
Sigurbjörg Gísladóttir,
Sjöfn Ingólfsdóttir og
Stefanía Traustadóttir.
„Einstakur“er orð
sem notað er þegar lýsa á
því sem engu öðru er líkt,
faðmlagi
eða sólarlagi
eða manni sem veitir ástúð
með brosi eða vinsemd.
„Einstakur“ lýsir fólki
sem stjórnast af rödd síns hjarta
og hefur í huga hjörtu annarra.
„Einstakur“ á við þá
sem eru dáðir og dýrmætir
og hverra skarð verður aldrei fyllt
„Einstakur“ er orð sem lýsir þér best.
(Terri Fernandez)
Elsku Þorsteinn minn, þinn
missir er mikill, megi allar góðar
vættir vera með þér. Elsku bestu
Katla, Ingibjörg, Steini og
ömmubörnin. Þið eigið alla mína
samúð. Guð styrki ykkur öll.
Sigríður Friðþjófsdóttir.
Kynnin ná 40 ár aftur í tímann.
Hún var með námskeið í postu-
línsmálun á Reyðarfirði og ég
skráði mig. Þar var ég heppin.
Það var notalegt að koma í vinnu-
stofuna hennar Kolfinnu, þar
ríkti ró og friður og notalegt and-
rúmsloft í gefandi samfélagi við
konur sem sátu saman við postu-
línsborðið. Kolfinna var mikill og
góður listamaður og eru verk
hennar víða. Ekki síst var hún
góður kennari, ákaflega vandvirk
og ekki komust nemendur henn-
ar upp með fúsk. En hún var fljót
að rétta hjálparhönd og bætti oft-
ar en ekki verkið. Framkoma
hennar og snyrtimennska var til
eftirbreytni. Yndisleg mann-
eskja.
Hún flutti að austan vestur á
land með fjölskyldu sinni og
þeirra var sárt saknað. En síðar
gafst aftur tækifæri til að setjast
við postulínsborðið hennar, þá í
Reykjavík. Þar var stofnað til
kynna við nýjar postulínskonur
og þar varð til vinkvennahópur
sem í mörg ár sat og málaði undir
handleiðslu Kolfinnu og gerði sér
oft og einatt dagamun. Kolfinna
hafði einstakt lag á að gera þess-
ar samverustundir sérstakar og
ánægjulegar. Hafi hún hjartans
þökk fyrir.
Við Bogi vorum lánsöm að
eignast vináttu þeirra hjóna, Kol-
finnu og Þorsteins. Þau voru
skemmtileg og góðir vinir og við
eigum dýrmætar minningar um
stundir með þeim.
Enn þurftum við að sjá á eftir
þeim. Þau hjónin tóku nýjan kúrs
og fluttu búferlum til Svíþjóðar.
Kolfinna hætti að mála postulín
og hélt sér eingöngu við málverk-
ið og málaði dásamlega fallegar
myndir.
Síðastliðið haust stóð Fanney,
vinkona og fyrrum nemandi Kol-
finnu, fyrir postulínskvennaferð
til Danmerkur. Það var tilhlökk-
un að hitta Kolfinnu, sem ákvað
að slást í hópinn. Hún kom með
lest frá Svíþjóð og hitti hópinn
nýlentan á Kastrup. Þar urðu
fagnaðarfundir og okkar biðu
nokkrir eftirminnilegir stelpu-
dagar. Hún kvaddi okkur síðan
sæl og glöð og það var síðasta
skiptið sem við hittumst.
Ég veit að ég tala fyrir hönd
allra þeirra kvenna sem hafa not-
ið tilsagnar Kolfinnu við postu-
línsborðið þegar henni er þakkað
af heilum hug fyrir innlegg henn-
ar í að gefa konum tækifæri til að
njóta þess að finna að það er hægt
að vera lítill listamaður þrátt fyr-
ir mismunandi hæfileika.
Ég kveð mína kæru Kolfinnu
Ketilsdóttur og votta ástvinum
hennar innilega samúð.
Friður Guðs þig blessi,
hafðu þökk fyrir allt og allt.
Elsa Petersen.
Ég var svo lánsöm að vera í
hópi þeirra fjölmörgu sem Kol-
finna leiðbeindi í postulínsmálun.
Hún var einstök listakona og góð-
ur leiðbeinandi. Það var ávallt til-
hlökkunarefni að fara í tíma til
hennar og þar myndaðist líka vin-
átta sem náði út fyrir postulíns-
námið og við í mínum hópi áttum
margar góðar stundir saman í
gegnum árin. Árlega höfðum við
þorramat í einum tímanum og
eins vorum við með sérstakan
jólatíma. Það var mikið notað af
gulli til að gera gripina enn fal-
legri og oft haft á orði „gull og
gleðileg jól“. Við hittumst líka yf-
ir sumarið þótt ekki væru tímar í
máluninni, oft á kaffihúsi þar sem
var mikið spjallað og hlegið.
Þegar þau hjónin fluttu til Sví-
þjóðar árið 2008 og tímum hjá
henni í postulíninu lauk héldum
við samt áfram að hittast fjórar
saman, mála postulín, fara á veit-
ingahús og njóta samverunnar.
Oft var minnst á Kolfinnu og hvað
hún hefði miðlað okkur miklu og
stundum hringdum við í hana
þegar við vorum saman, svona til
að hafa hana aðeins hjá okkur
þótt langt væri á milli.
Þegar ég fór sjálf að leiðbeina í
postulínsmálun hvatti Kolfinna
mig áfram á þeirri braut og það
er mér mikils virði að hafa haft
stuðning frá henni.
Í október var ég með henni í
Danmörku í stuttri ferð ásamt
nokkrum „postulínskonum“ og
þar áttum við góðar stundir, Kol-
finna hafði aldrei litið betur út
eða verið glæsilegri. Þegar ég
kvaddi hana að lokinni góðri ferð
óraði mig ekki fyrir því að ég ætti
ekki eftir að sjá hana aftur.
Ég á henni margt að þakka og
kveð hana með þakklæti og sökn-
uði.
Við Friðbert vottum Þorsteini,
börnum og fjölskyldum þeirra
innilega samúð okkar.
Fanney Gísladóttir.
Mín kæra vinkona er nú farin í
ferðina sem við öll munum fara,
bara alltof snemma, svo snöggt
og óvænt. Tveim mánuðum áður
vissi enginn að hún væri haldin
banvænum sjúkdómi.
Það eru ekki nema sjö vikur
síðan ég var einu sinni sem oftar
gestur á heimili þeirra heiðurs-
hjóna í Laholm. Það voru alltaf
miklir fagnaðarfundir er við hitt-
umst og var það orðið hefðbundið
að við tvær vinkonur þeirra,
Sigga Friðfinns og ég, legðum
land undir fót a.m.k. einu sinni á
ári til að heimsækja þau. Alltaf
var okkur tekið sem værum við
þjóðhöfðingjar. Slík var gestrisni
þeirra hjóna. Það var ekki leið-
inlegt hjá okkur í þessum heim-
sóknum, mikið spilað, spjallað,
skraflað og skrafað. Þó að Kol-
finna hefði kannski ekki sama út-
hald og áður er við vorum þar síð-
ast grunaði okkur ekki að hún
ætti svo stutt eftir. Ég er afar
þakklát fyrir að hafa átt þessa
viku með þeim á meðan Kolla
hafði ennþá þrek til að njóta þess-
ara gæðastunda.
Það yrði langur listi ef ég ætl-
aði að reyna að telja upp alla þá
kosti er prýddu þessa konu. Eins
og allir sem þekktu til Kollu vita,
þá var hún með afbrigðum list-
ræn og það var nánast ekkert
sem hún ekki gat, það lék allt í
höndunum á henni. Aldrei lét hún
mann þó finna að hún væri eitt-
hvað flinkari en aðrir. Stærilæti
var ekki til í hennar fari.
Ekki vafðist það heldur fyrir
henni að tileinka sér nýtt tungu-
mál og lagði hún sig fram um að
ná tökum á sænskunni og heyrði
ég ekki betur en hún hefði hana
fullkomlega á valdi sínu er hún
spjallaði við nágrannana eða af-
greiðslufólk í verslunum, en við
fórum auðvitað stundum í búðir
þar ytra.
Það er gott að eiga góðar
minningar til að ylja sér við á
þessum erfiða tíma.
Ég kveð mína kæru vinkonu
með sárum söknuði og trega.
Elsku Jotti frændi minn, ég
vona að þér veitist styrkur til að
mæta þessu mótlæti því ég veit að
þinn missir er mikill. Elsku
Katla, Steini, Ingibjörg, makar
ykkar og börn, ég votta ykkur
mína dýpstu samúð. Blessuð sé
minning elskaðrar eiginkonu,
móður, ömmu og vinkonu.
Göfugri sál sem horfin er úr heimi,
hugirnir fylgja yfir gröf og dauða.
Kærleikans faðir ástvin okkar geymi,
ylgeislum vefji daga gleðisnauða.
Sólbjarmi vakir yfir minning mærri,
mótlætis vegu sveipar birtu skærri.
(F. J. Arndal)
Anna Kristjánsdóttir.
Ástkær eiginkona og systir,
ÁSBJÖRG ÍVARSDÓTTIR,
áður til heimilis að Lækjasmára 8,
lést á hjúkrunarheimilinu Skjóli 25. maí.
Útförin fer fram frá Háteigskirkju
fimmtudaginn 1. júní klukkan 13.
Jón Sigurðsson
og systkini hinnar látnu
Hugheilar þakkir fyrir auðsýnda samúð og
hlýhug við andlát og útför eiginmanns míns,
föður okkar, tengdaföður, afa og langafa,
HALLS BJARNASONAR
málarameistara,
Jörundarholti 20a, Akranesi.
Guðrún Vilhjálmsdóttir
Jón Þór Hallsson Ástríður Ástbjartsdóttir
Jóhanna Hugrún Hallsdóttir Sturlaugur Sturlaugsson
Bjarnheiður Hallsdóttir Tómas Guðmundsson
Hallur Þór, Rúnar Magni, Sigurður Valur, Bjarki Þór,
Hallur Heiðar, Sólveig, Kári Víkingur,
Jökull, Guðrún Þórbjörg, Hallur, Tómas Týr
og barnabarnabörn
Elskuleg eiginkona mín, móðir,
tengdamóðir, amma, langamma og
langalangamma,
ÞÓRUNN ALICE GESTSDÓTTIR
Lísa,
Borgarlandi 42, Djúpavogi,
lést fimmtudaginn 25. maí.
Jarðarförin fer fram í Fella- og Hólakirkju föstudaginn 2. júní
klukkan 13.
Björn Ófeigur Jónsson
Ómar Friðbergs Dabney Ingveldur Gísladóttir
María Vala Friðbergs
og fjölskyldur þeirra
Faðir minn, tengdafaðir, afi, langafi, bróðir
og vinur,
KRISTJÁN JÓNSSON,
fyrrv. rafmagnsveitustjóri ríkisins,
lést þriðjudaginn 9. maí.
Útförin hefur farið fram í kyrrþey.
Fyrir hönd ættingja og vina,
Walter Ragnar Kristjánsson
Kristey Jónsdóttir
Ástkær faðir okkar, tengdafaðir, afi og
langafi,
MAGNÚS THORBERG
GUÐMUNDSSON,
Dvalarheimilinu Ási Hveragerði,
lést á Landspítalanum 23. maí.
Útför hans fer fram frá Fossvogskapellu
fimmtudaginn 1. júni klukkan 15.
Bjarney Magnúsdóttir Davíð Ómar Gunnarsson
Stefán Magnússon Elías Jón Magnússon
Andrés Magnússon María Óskarsdóttir
Sigurður Karl Hólmfríðarson Hrefna Hrafnsdóttir
barnabörn og barnabarnabörn
Elskulegur eiginmaður minn, faðir okkar,
tengdafaðir, sonur, bróðir og afi,
STEFÁN GEIR JÓNSSON
stýrimaður,
Hjarðarhóli 22, Húsavík,
lést á Heilbrigðisstofnun Norðurlands á
Húsavík 27. maí.
Útför hans fer fram frá Húsavíkurkirkju mánudaginn 5. júní
klukkan 13.
Dóra Fjóla Guðmundsdóttir
Hanna Jóna Stefánsdóttir Sigurður Jóhann Freygarðss.
Guðmundur Árni Stefánsson
Elsa Dögg Stefánsdóttir
Jón Guðlaugsson Hanna Stefánsdóttir
Guðl. Rúnar Jónsson
Stefán Leó Sigurðsson