Samtökin '78 - Úr felum - 01.07.1985, Blaðsíða 12

Upphaflega átti þetta greinarkorn að vera um lesbíumúsík, en
þegar til átti að taka lágu upplýsingar um hana ekki á glám-
bekk, hvað þá músíkin sjálf. Að vísu eru starfandi hljómsveitir
mannaðar lesbískum konum í Skandinavíu, víðar á megin-
landi Evrópu, í Bretlandi og henni Ameríku, en ekki hafa
þær orðið heimsfrægar og eins og alþjóð veit komast
ófrægari skemmtikraftar en heims- ekki inn fyrir landhelgi
vora. Öðru máli gegnir um hommamúsík. Hún hefur bók-
staflega tröllriðið poppvinsældalistum heims síðastliðið ár og
sannast þar hið fornkveðna, að karlmenn eru afskaplega dug-
legir að ota sínum tota ... og þá jafnframt að lesbískar konur
eru engar karlkonur eins og ófróðir menn (vilja) halda, heldur
jafn óduglegar og heterósexúal systur þeirra að berjast fyrir
kynferði sínu eða auglýsa það. Hins vegar hlýtur þessi feimni
að rjátlast af og lesbískar konur jafnvel að brýna raustina svo
eftir verði tekið í poppbransanum í kjölfar þeirrar kvenfram-
sóknar sem orðið hefur undanfarið í þessum mikla
karl(rembu)bissness.
Sem sagt, hommar hafa verið mjög
áberandi í poppmúsík undanfarið ár.
Meira að segja er líklegt að hljóm-
sveitin Frankie goes to Hollywood,
þar sem tveir mest áberandi meðlim-
irnir eru hommar, þeir Paul Ruther-
ford og Holly Johnson, verði talin
eftirminnilegasta hljómsveitin, sem
fram kom á 8. áratugnum. Að vísu
ganga þær sögur fjöllunum hærra að
þeir væru ekkert án upptökugaldra-
mannsins Trevors Horn, en þeir hafa
ekkert við slíkar athugasemdir að
athuga: ,,Við kærum okkur
ekkert um að vera án hans.
Báðir aðilar eru mjög
ánægðir með
samstarfið.
Annars má kannski geta þess að við
vorum með mörg laganna á plötunni
Welcome to the Pleasure Dome á
prógrammi okkar áður en við hittum
Trevor Horn.” Og það má kannski
bæta því við, ágæti Frankie goes to
Hollywood til áréttingar, að þeir fá
rífandi góða dóma fyrir frammistöðu
sína á hljómleikum: fyrir músíkina,
frumlegheitin, skemmtilegheitin, geð-
þekka ósvífnina og/eða „dónaskap-
inn”. Þeir eiga líka söluhæstu smá-
skifuna 1984, Relax, en myndbandið
henni fylgjandi var víða bannað —
þótti gróflega (hómó)kynferðislegt.
Þeir sem eru alvarlega þenkjandi
— og þar af leiðandi leiðinlegri —
eru líklega ósammála því að Frankie
goes to Hollywood sé merkilegri eða
eftirminnilegri hljómsveit en músík-
smiðirnir með textasmiðinn Paul
Morrisey í broddi fylkingar, The
Smiths. Þeir hafa flutt einmanalega
en kröftuga ástarsöngva um ástar-
sambönd homma en láta þar að auki
allt mannúðlegt til sín taka — einnig
dýrúðlegt eins og nýjasta breiðskífa
þeirra vitnar um. Meat is Murder
heitir hún og þar er að jöfnu lagt
mannadráp og dýra-.
*
Frankie goes to Hollywood: ,,Það eru fleiri heterósexúal en hómósexúal
í hljómsveitinni okkar”, segir Holly Johnson (sá með sólgleraugun).
Paul Rutherford er lengst til vinstri á myndinni.
Smiths eru ólíkir öðrum hljóm-
sveitum í poppinu í dag, ekki bara
fyrir að vera hommar, heldur vegna
þess að þeir hafna öllu glysi og prjáli
í sambandi við útlit sitt, sviðsfram-
komu og auglýsingar og hafa t.d.
aldrei látið gera myndband með lög-
um sínum. Þeir eru fjórir hvunndags-
klæddir, meðvitaðir, alvarlegir,
greindir og nokkuð reiðir ungir menn,
sem finnst þeir verða að hafa tilgang
með hljómsveit sinni og boðskap að
flytja, og hafa uppskorið vinsældir
bæði ,,neðan-“ og ,,ofanjarðar“ í
heimalandi sínu Bretlandi og hróður
þeirra berst æ víðar um heim. Ekkert
þreytumerki er á þeim að finna og eru
þeir þó afkastamesta hljómsveit
plötuvís sem ég veit um á jafn