Samtökin '78 - Úr felum - 01.07.1985, Blaðsíða 14
Þá er það hommatríóið Bronski
Beat. Þeir eru ósköp óstjörnulegir
útlits — gera meira að segja í því að
vera það. Hins vegar er breiðskífan
þeirra The Age of Consent (Lög-
aldur) hin glæsilegasta: orkudiskó
sungið í falsettu — fjörugt, ekki vél-
rænt. Og textarnir eru auðvitað um
homma: „Það var ekkert ákveðið
fyrirfram, en við getum ekki sungið
um margt annað. Hommapólitík er
meðal þess mikilvægasta í lífi
okkar,” segir söngvari þeirra í
Bronski Beat, Jimi Somerville. Enda
Þá hafa verið taldir upp meiri-
háttar spámenn í hommapoppinu um
þessar mundir — og þó, næstum var
ég búin að gleyma gamla brýninu
Tom Robinson sem alltaf er að og var
auðvitað töluvert á undan þessum
„nýju” strákum sem hér hafa verið
taldir. Hann er ekki síður meiriháttar
en þeir. Tom er reglulegur baráttu-
rokkari, skemmtilegur og stéttvís.
Af minniháttar popphommum
mætti nefna fríðleikspiltinn Marilyn
og Pete Burns, söngvara Dead or
Alive, sem að visu er að verða minna
minniháttar, miðað við vinsældalista,
m.a.s. á íslandi.
Sem sagt, karlmenn vaða alls
staðar uppi á dægurlagasviðinu nú
sem fyrr og á öllum vígstöðvum.
Engin yfirlýst lesbía hefur þar sést
þótt heterósexúal konur láti þar æ
meira að sér kveða. Hins vegar eru
sumar þekktar hljómlistarkonur
sterklega grunaðar um að vera ekkert
voðalega heteró — má þar t.d. til-
Boy George.
nefna þær heiðurskvinnur og hörku-
músíkanta Grace Jones, Janis Ian,
Joan Armatrading, Joan Baez, Ninu
Hagen, Joan Jett og Patti Smith...
Hins vegar má kannski segja í þessu
máli sem öðrum mannréttindamálum
að þá fyrst hylli undir jafnrétti þegar
hætt verði að tala um að einhver sé
„öðruvísi” en hinir „venjulegu”.
er Bronski Beat eina sveitin sem fræg
hefur orðið eingöngu út á opinskáa
baráttu sína fyrir homma — hinn
glysfulli sjóbissness hefur þar hvergi
komið nærri. Hins vegar máttu þeir
þola það í breska sjónvarpsþættinum
Top of the Pops að karl og kona
dönsuðu við lag þeirra Smalltown
Boy, svona til að koma í veg fyrir
allan „misskilning” áhorfenda.
En ekki hafa allir húmor til að láta
fara svona með sig og er Mark
Almond, hommahelmingurinn af
dúóinu Soft Cell, einn af þeim. Hann
hefur neitað að halda sig innan vissra
takmarka og er talið að óþægð hans
sé þess valdandi að vinsældir hans
hafa minnkað; hinar ýmsu stofnanir í
poppiðnaðinum sjái til þess.
14
The Smiths: Andy Rourke bassaleikari, Mike Joyce trommari, Johnny
Marr gítarleikari, hljómborðsleikari og lagasmiður, Paul Morrisey
söngvari og textasmiður.