Samtökin '78 - Úr felum - 01.07.1985, Blaðsíða 24

^^^^ekruna endanlega i hendur ítalskra innflytjenda, er höfðu
flust að og tekið við störfum þrælanna.
Og því var það þegar Mjallhvít fyllti átjánda árið,
að hagur fjölskyldunnar var sem hér segir: Tveir elstu
bræðurnir voru í góðum efnum, því að báðir höfðu
kvænst til fjár — annar konu af líbanonsku bergi brot-
inni, hinni ítalskri — og áttu hlut í gjöfulli starfsemi
tengdafólksins. Sá þriðji hafði haldið til Bandaríkjanna
að leggja út á tæknibrautina. Hann hafði fjarlægst fjöl-
skylduna svo, að hún frétti ekki lengur af honum. Faðir-
inn var nú látinn og hafði ánafnað konu sinni hinni
frönsku mestallar eigur sínar er eftir voru, þar á meðal
borgarsetur fjölskyldunnar í Campos Elizeos hverfi og
málverk þau og listaverk önnur, er hann hafði viðað að
sér á listmunauppboðum í Evrópu.
Og því miður var hagur Mjallhvítar svofelldur: Henni
hafði með naumindum tekist að ljúka gagnfræðanámi,
en hafði áður verið vísað úr skóla tvívegis fyrir ósæm-
andi framferði. Nú átti hún heima í litlu húsi á Rua
Helvetia, aðdáunarfögur en fátæk, og hafnað af fjöl-
skyldunni fyrir karlmennskuleysið, og einu tekjur hennar
voru leigur fyrir annað hús eins við hliðina. Þessi hús
voru það eina, er hún hlaut í arf eftir föður sinn. Ekki
var hægt að segja að hún hefði ekki tilfinningu fyrir list
og fegurð, því að hana hafa flestar drottningar hvort eð
er, en hana skorti allan menningarlegan bakgrunn. Samt
sem áður var hún tryggur lesandi Prousts og hún dáði
Parísarborg, þó að í því efni yrði hún að byggja á
reynslu annarra, því að féleysi hindraði að hún gæti
ferðast til Norðurálfu og séð hana eigin augum. Enn átti
hún þó ættarnafnið góða til þess að bera með sóma, en
enga hafði hún stöðuna svo að hún hefði til þess efnin.
Skinnið litla, hve lífið hefur þá verið henni ömurlegt!
í æsku Mjallhvítar var samkynhneigð ekki þetta leyfi-
lega, léttúðlega, gamansama, skemmtilega, auðskilda,
upphafna, uppörvaða, dáða, dýrkaða og almennt stund-
aða, sem hún er nú. Fjarri fór því. Þá voru konur konur
og menn menn, og ekkert rúm fyrir þá sem þar urðu á
milli, trönsur og tvítóla. Drottningar voru ekki einu sinni
drottningar, og þegar dömur urðu að minnast á þær
roðnuðu þær á bak við blævænginn og sögðu mariquin-
has, maríurnar litlu. Mennirnir þeirra kölluðu þá kynvill-
inga eða öfugugga, og framsækið æskufólk, það sem var
á undan tímanum, nefndi þær frescos, hina fersku, eða
veados, homma. í sannleika sagt voru þær úrhrök,
stuggað burt úr mannlegu samfélagi og haldið frá eins
og þar færu líkþráir og yllu hneykslun með því að bera
lýti sín á torgum. Þetta var ægileg sorgarsaga.
Á þessu válynda skeiði varð Mjallhvít, örsnauð og
munaðarlaus, að feta sinn varðaða veg, og hann þræddi
hún eins og Kristur á leið á Golgata: hún tók kross sinn
og bar — en miklu hægar og miklu varlegar. Miklu
hægar af því að hún náði svo miklu hærri aldri en frels-
arinn, og miklu varlegar af því að bræður hennar hefðu
áreiðanlega gengið af henni dauðri hefðu þeir vitað hana
láta bera á sér opinberlega.
Reyndar lá við að þeir gengju af henni dauðri er þeir
fréttu, að sést hefði til hennar að hanka sér menn við
Viaduto do Chá. Elsti bróðirinn, er var þeirra óhaggan-
legastur í strangri kaþólsku, sá er hafði án nokkurs
réttar tekið sér nafnbótina Barón af Alfazema — og ætl-
aði sér — hafið þið heyrt annað eins? — að láta hann
ganga til elsta sonar síns með líbanonsku konunni —
hann varð yfir sig reiður og hneykslaður yfir því að sést
hafði til Mjallhvítar — þetta voru orð hans — „þar sem^*.
Hrúður — kona
Nakið undur
fallið regn
Hrúður kona
blaut í gegn
Fingra fylli
daggartár
rennur niður
skapahár
Á kafi innst
í þinni lind
augun þin
spegilmynd
Fjaran horfin
flæðir inn
eftir situr
ilmur þinn
Sandra Björk
24