Samtökin '78 - Úr felum - 01.07.1985, Side 36

gosa-blæ, að mínu mati. Það verður
svo til þess að ýta undir þá
fordóma, sem fyrir eru í ykkar garð,
eins og t.d. að kynlíf sé aðalatriðið í
þessu máli. Ég skil vel að þið viljið
vega upp á móti hinni heterósexúelu
ímynd, sem telst birtingarhæf í hinni
hefðbundnu pressu hér á landi (við
kvenréttindakonur höfum líka oft
fundið hjá okkur hvöt til þess að
gagnrýna það að berar konur má
einatt líta á síðum dagblaða hér, en
karlmenn aldrei sýndir í allri sinni
nekt), en ég held ekki að rétt sé að
blanda þessu inn í blað um ykkar
réttindamál. Þó ekki væri nema
vegna þess að það fælir fólk frá því
að kaupa blaðið, vegna þess að það
heldur að greinarnar séu einhver
„sori”. Og þetta er að öllum lík-
indum einmitt fólki, sem mest þarf á
því að halda að kynnast því óréttlæti
sem þið þurfið að búa við og að
kynnast lífi ykkar þannig í gegnum
hinar málefnalegu greinar ykkar og
viðtöl. Þetta fólk hefur kannski ein-
hvers staðar flett eintaki af blaðinu,
eða fær ímynd sína jafnvel eingöngu
af forsíðunni (sem mér fannst að
vísu góð á síðasta eintaki), og
gengur þess vegna með merkissvip
fram hjá blaðasölum ykkar og vill
ekki láta Gunnu í næsta húsi sjá til
sín við kaup á öðru eins „klámi”.
Hvað þá að hægt væri að láta
blaðið liggja á glámbekk í stofunni
þar sem barnapíur og annað fólk
gæti farið að virða myndirnar fyrir
sér.
Sem sagt: Látið ekki fólk neita að
kaupa blaðið ykkar á röngum for-
sendum, eða finnast það þurfa að
pukrast með það eins og Tígulgos-
ann / Sannar sögur / Playboy /
Playgirl etc. Málstaðurinn er of
mikilvægur til þess að blaðið liggi
óhreyft á lager hjá ykkur, eða sé
falið í sokkaskúffunni í kommóð-
únni.
Að endingu vil ég biðja afsökunar
ef svo kynni að vera að ég sé hér að
koma með skoðanir og rök, sem
löngu eru útrædd mál í ykkar hópi,
sem þurfið að heyja baráttuna. Ég
dæmi þetta auðvitað sem algjör
amatör, sem ekkert er inni í umræð-
unni, og gæti þess vegna verið
ómeðvituð um einhver merk rök
fyrir því að blaðið er eins og það er
og ekki öðruvísi.
Baráttukveðja, Jónína.
I leit að sjálfum sér
Jónína.
Kærar þakkir fyrir að ómaka þig
að senda okkur bréf, og fyrir hrósið
og athugasemdirnar. Mig langar til
þess að taka hér afstöðu til eins
atriðis í bréfinu, sem er reyndar
höfuðefni þess. Mig langar til þess
að útskýra hvers vegna mér féll
sagan „Stefnumót að óséðu” svo vel
í geð, og hvers vegna mér finnst hún
eiga erindi í blaðið okkar, Úr felum.
Blaðinu eru ætluð fjöldamörg
hlutverk. Vissulega er mikilvægt, og
verður ekki lögð of mikil áhersla á
það, að fræða samfélagið um stöðu
lesbía og homma í því, um réttinda-
og framfaramál. Málefnalegum
greinum í blaðinu er beint jöfnum
höndum til samfélagsins alls og til
lesbía og homma. En blaðið er líka
vettvangur fyrir skoðanaskipti okkar
á milli og við áskiljum okkur að
sjálfsögðu allan rétt til að ræða
opinskátt saman og tala hreint út.
Og svo er blaðið farvegur til þess að
miðla til lesbía og homma sjálfs-
þekkingu og sjálfstrausti svo að hver
og einn einstaklingur í okkar hópi
eigi kost á farsælu lífi sem lesbía eða
hommi.
Það er sannfæring mín, að það sé
forsenda fyrir því, að maður geti
tekið málefnalega afstöðu og öðlast
pólitíska sannfæringu sem
meðvitaður hommi, að hafa náð
tökum á ástalífinu. Að ætlast til þess
af lesbíum og hommum að þau láti
ástalífið liggja milli hluta en snúi sér
að réttindabaráttunni væri himin-
hrópandi ósanngjarnt og lýsti miklu
skilningsleysi. Það væri að nefna
köku þegar hrópað er á brauð. —
Jafnframt er okkur öllum vel kunn-
ugt að í íslensku samfélagi hafa les-
bíur og hommar ekki átt kost nokk-
urra fyrirmynda til þess að haga lífi
sínu eftir. Það hefur verið munaður
gagnkynhneigðra að alast frá blautu
barnsbeini upp við málfar, heimilis-
aðstæður, opinská mannleg sam-
skipti, umræðu, fjölmiðlun, og
listir, þar á meðal bókmenntir, smá-
sögur, já, ástarsögur, sem býr þá
undir lífíð.
„Stefnumót að óséðu” finnst mér
góð smásaga, skemmtilega byggð
upp og full af kímni. Og svo mátti
flytja atburði hennar úr framandi
stórborg, London, heim í hið ís-
lenska Breiðholt. Með því að fræða
íslenska lesendur um að það er hægt
að lenda í ánægjulegum ævintýrum
hér á skerinu. Að sagan skuli vera
að hluta til erótísk þykir mér til
bóta, erótíkin er ekki til þess að fara
í felur með. Hún getur þvert á móti
gert gæfumuninn í lífi sérhverrar
manneskju, og lesbíur og hommar
mega allra síst við því að afneita
henni, með því gengju þau langleið-
ina að afneita sjálfum sér.
Mér er vel kunnugt um afstöðu
sumra femínista til erótísks innihalds
í máli og mynd. Ég get fallist á þau
sjónarmið þeirra að því leyti að mér
fellur ekki þegar ein manneskja
niðurlægir aðra, en ég vil minna á
að mjög mikill hluti þess sem fellur
undir erótískar bókmenntir kemur
því ekkert við. „Stefnumót að
óséðu” er saga um gleðileg mannleg
samskipti og sama er að segja um
þær Ijósmyndir í blaðinu sem kalla
mætti erótískar, þeim er ætlað að
miðla gleðitilfinningu til lesenda, til-
fmningu sem eykur þeim sjálfstraust
til þess að upplifa það sem þeir þrá
— en láta á móti sér allt of margir.
Ég treysti því að þér sé nú ljóst
hvers vegna það er hluti ritstjórnar-
stefnu blaðsins að birta sögu sem
„Stefnumót að óséðu” og fallegar
myndir sem sýna vináttu og ást.
Með vinsemd
Guðni Baldursson
Þessi auglýsing kom frá samtökum samkynhneigðra Aðventista í Los Ang-
eles, skrifuð á dönsku og birtum við hana óbreytta:
INTET I VERDEN kan helt sammenlignes med at vokse op som Adventist
og sá opdage, at man er homoseksuel. Vi har altid lært, at disse to ting er
moralske modsætninger. Men vi i SDA Kinship tror, at vor Gud givne seksu-
alitet og vor kristne tro kan forenes. For oplysning, skrif til: P.O.B. 3840-NO,
Los Angeles, CA. 90078-3840, U S A. Vedlæg to IRC’s. 100% diskretion
sikret!
36