Morgunblaðið - 02.07.2020, Qupperneq 48

48 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 2. JÚLÍ 2020
✝ Solveig Thor-arensen fædd-
ist 9.9. 1933 í
Reykjavík. For-
eldrar hennar voru
Óskar Thorarensen
forstjóri, f. á Mó-
eiðarhvoli, Rang.,
24.9. 1887, d. 20.9.
1953, og Ingunn
Eggertsdóttir hús-
freyja, f. á Breiða-
bólsstað í Fljótshlíð
7.1. 1896, d. 12.3. 1982. Systkini
Solveigar: Eggert, f. 27.5. 1921,
d. 31.3. 2008; Guðrún, f. 1.4.
1923, d. 27.9. 2013; Þorsteinn, f.
26.8. 1927, d. 26.10. 2006; Odd-
ur, f. 12.1. 1932, d. 20.4. 2004;
Skúli, f. 12.1. 1932, d. 28.8. 1969;
Ásta Guðrún, f. 10.7. 1937, d.
25.9. 2018.
Eiginmaður Solveigar var
Sturla Eiríksson fram-
kvæmdastjóri, fæddur í Reykja-
vík 21.10. 1933, d. 19.1. 2015.
Foreldrar hans: Eiríkur Jónsson
trésmíðameistari, f. 18.2. 1896 í
Hafrafellstungu í Öxarfirði, d.
21.11. 1980 og Snjólaug Guðrún
Jóhannesdóttir húsfreyja, f. á
Laxamýri í S-Þing. 13.12. 1903,
d. 11.3. 1957.
Solveig og Sturla gengu í
hjónaband 4.9. 1954.
Börn þeirra: Snjólaug Guð-
rún flugfreyja, f. 12.1. 1955, d.
21.1. 2000, eiginmaður Ólafur
fyrir frönskukennara bæði í
Frakklandi og hér heima. Vett-
vangsnám fyrir tungumála-
kennara 1992-93. Í stjórn Félags
frönskukennara um tíu ára
skeið.
Húsmóður- og uppeldisstörf;
dagskrárkynnir í Sjónvarpinu
1969-73. Kennari við Mennta-
skólann í Kópavogi 1977-2002.
Leiðsögumannastörf. Dag-
skrárgerðarmaður við Tónlist-
ardeild RÚV 1989-94; annaðist
morgunþátt Rásar 1 og ýmsa
tónlistarþætti; var kynnir í út-
sendingum, m.a. frá tónleikum
Sinfóníuhljómsveitar Íslands.
Vann ýmsar þýðingar, þýddi
m.a. bókina Dýragarðsbörnin.
Hlaut verðlaun Fræðsluráðs
Reykjavíkur fyrir bestu þýðingu
á barnabók árið 1974 („Prinsinn
hamingjusami“).
Solveig og Sturla bjuggu alla
tíð í Reykjavík og voru samhent
hjón, miklir fagurkerar, deildu
mörgum áhugamálum og ferð-
uðust víða. Tónlist veitti þeim
mikla ánægju og voru þau tíðir
gestir á tónleikum, voru félagar
í Tónlistarfélagi Reykjavíkur og
styrktarfélagar Íslensku óp-
erunnar. Sóttu reglulega tón-
leika Sinfóníuhljómsveitar Ís-
lands frá árinu 1955 allt fram á
síðustu ár. Útförin fer fram frá
Fríkirkjunni í Reykjavík í dag,
2. júlí 2020, klukkan 15.
K. Ólafsson, f. 5.1.
1954, d. 10.10.
1981, sonur þeirra
Eiríkur Sturla, f.
’76, s. eiginmaður
Helmut Maier, f.
18.11. 1956, þeirra
sonur Óskar Jósef,
f. ’85; Ingunn Ósk
söngkona, f. 23.12.
1959, gift Birni
Baldurssyni, f. 2.7.
1966, d. 31.12.
2016, þeirra börn Baldur, f. ’98,
Snjólaug Ásta, f. ’00; S. Rósa
flugfreyja, f. 11.2. 1964, maki
Sigþór Sigurðsson, f. 4.5. 1967,
hennar synir Sturla Sigurð-
arson, f. ’92, og Styrmir Hrafn
Steinunnarson, f. ’04; Óskar
tölvunarfræðingur, f. 9.4. 1966,
kvæntur Þorgerði Jörunds-
dóttur, f. 24.7. 1969, þeirra
börn: Solveig, f. ’93, Jörundur, f.
’99, Eiríkur, f. ’02, Dagbjartur,
f. ’03, Sturla, f. ’05.
Solveig lauk stúdentsprófi frá
MR vorið 1953. Hún stundaði
söng- og tónlistarnám frá unga
aldri. Á yngri árum söng hún
með ýmsum hljómsveitum, m.a.
hljómsveit Aage Lorange. Hún
lauk BA-prófum í þýsku og
frönsku frá HÍ árið 1979. Hlaut
styrk frá Goethe Institut til
námsdvalar í Þýskalandi 1976.
Próf í uppeldis- og kennslufræð-
um 1985. Sótti mörg námskeið
Mamma. Þú ert elskuleg
mamma mín. Mamma með öll sín
blæbrigði.Drottning í stórri höll.
Mamma sem getur bókstaflega
allt. Mamma sem spilar á píanó
og syngur svo vel. Mamma
meistarakokkur. Mamma sem
les fyrir okkur af innlifun, svo
mikilli að stundum verður rödd
hennar grátklökk.
Hlátrasköllin glymja um hús-
ið.Þau berast af baðherberginu.
Fyrir framan spegilinn standa
þær allar saman, mamma og
systurnar, með (hreinar!) nær-
buxur á hausnum,nema hvað, og
þrífa andlitin. Fáar syndir eru
stærri, en að fara með krímugt
trýni í rúmið. Þær stunda grett-
ur af miklum móð. Mamma vinn-
ur alltaf grettukeppnina, finnst
henni a.m.k.
Mamma í eldhúsinu. Henni
finnst gaman að spreyta sig á því
sem hún kynnist á ferðalögum
erlendis. Hún eldar ratatouille,
moussaka og pizzu löngu áður en
nokkur vina okkar vita hvað það
er. Hún ræktar kefír og kákas-
ussvepp í ísskápnum og kaupir
sér blandara og djúsvél fyrst
allra.
Taktföst músík berst upp úr
kjallaranum. Mamma ýmist ligg-
ur eða stendur fyrir framan sjón-
varpið og fer í hinar einkennileg-
ustu beygjur og fettur. Hún
hefur uppgötvað Jane Fonda-
leikfimina! Hún verður heltekin
og þýðir bókina. Hún stundar
þessa leikfimi langt fram á efri
ár: „To protect your back you
need strong abdominal musc-
les!“
Mamma við saumavélina, með
títuprjóna í munninum, saumar á
okkur öll og sjálfa sig, þá er ráð
að láta lítið fyrir sér fara. Líka
þegar hún situr niðursokkin við
skrifborðið, semur og fer yfir
próf eða situr við þýðingar.
Fjölskyldan á ferðalagi um
landið. Mamma er sem óþrjót-
andi fróðleikslind. Nöfn á fjöll-
um, jöklum, ám og dölum. Sögur
af landi og þjóð, af álfum, tröllum
og draugum. Okkur finnst hún
vita allt. Hún kann líka þá list að
gæða sögurnar lífi. Maður vor-
kennir Fóu og grætur með lamb-
inu. Skessurnar í Þjórsárdal
kallast á og maður hræðist með
Gissuri. Miklabæjar-Solveig
gengur ljósum logum þótt um
hásumar sé.
Það er ekki gaman að vera
veikur og með hita og láta mæla
sig. Mamma gerir það samt
bærilegt. Hún strýkur manni
blíðlega um kollinn og syngur
„mælilagið“, lagstúf sem hún er
búin að tímamæla nákvæmlega
og endurtekur 5 sinnum. Þá er
komin rétt niðurstaða. Síðan fær
maður heitt sítrónuvatn og sögu.
Gamlárskvöld í Hjallalandinu.
Fastur punktur og ómissandi
fögnuður hjá vinum og ættingj-
um. Eftir miðnætti safnast stór-
fjölskyldan saman og þeir full-
orðnu skála í kampavíni. Allir fá
hatta og ýlur. Mamma reiðir
fram ævintýralegt hlaðborð eins
og fyrir töfra. Síðan sest hún við
píanóið og allir taka undir í söng.
Lögin renna fram viðstöðulaust.
Hún kann alla standardana og
meira til. Galdur sem hún veldur
allt fram á sín síðustu ár.
Árin hverfa í aldanna skaut.
Elskuleg dóttir, frumburðurinn,
glímir við ólæknandi sjúkdóm.
Mamma ver heilu dögunum með
henni. Þær sitja saman og lesa á
milli þess sem þær grípa í hann-
yrðir.
Mamma hlúir að lasburða
pabba alla daga og nætur.
Mamma fylgir pabba síðasta
spölinn hérna megin. Mamma
blíð og góð, glöð að sjá okkur.
Alltaf. Mamma svo falleg og
glæsileg að eftir er tekið hvert
sem hún fer. Mamma svo falleg
og friðsæl í dauðanum. Mamma,
takk!
Ingunn, Rósa og Óskar.
Það er föstudagskvöld og
amma er mætt á undan mér í
vikulega pizzukvöldið heima hjá
mömmu og pabba. Ég heyri það
á píanótónunum sem skella á
mér þegar ég opna hurðina. Lag-
ið hennar ömmu.
Undir tónaflóðinu heyrist lág-
vært pikkið í nöglunum hennar á
lyklunum. Hún var alltaf með svo
fallegar neglur, langar og lakk-
aðar.
Hún hættir að spila þegar ég
kem inn og ég heilsa henni með
kossi. Við matarborðið drekkum
við rauðvín. Hún heilsar kærast-
anum mínum og talar mikið um
hvað það sé mikill hjónasvipur
með okkur.
Kötturinn Branda kemur og
sest í fangið á henni.
„Sjáiði, hún man alveg eftir
mér“ segir amma, „en voðalega
er hún orðin gömul.“
„Hún er ekki gömul,“ svara ég
móðguð fyrir hönd kattarins,
sem vissulega er fjörgamall. Það
er hlegið á meðan við skömmtum
okkur ís í desert.
Þau voru ófá skiptin sem ég
fékk að gista heima hjá ömmu og
afa. Stundum fór amma með mig
út á vídeóleigu eða jafnvel á
bókasafnið að sækja spólu til að
horfa á um kvöldið. Það var alltaf
til eitthvert nammi í leyniskápn-
um hans afa og inni í eldhúsi var
amma með fulla krukku af
sleikjóum. Við amma sátum inni í
eldhúsi og spiluðum. Hún kenndi
mér fjöldann allan af spilum.
Þegar ég var með of mörg spil á
hendi fyrir litlu hendurnar mín-
ar, lagði ég þau í stólinn við hlið-
ina á mér og við héldum áfram.
Hún kenndi mér að leggja kapal
og við sátum í eldhúsinu í nota-
legri þögn og lögðum hvern kap-
alinn á fætur öðrum.
Á kvöldin las hún fyrir mig
ævintýri Grimms og H.C. And-
ersen, og sögur upp úr Þúsund
og einni nótt. Svo sofnaði ég út
frá notalegu tifinu í pendúlnum á
klukkunni. Á morgnana sátum
við þrjú inni í eldhúsi og borð-
uðum morgunmat. Afi fór út í
bakarí og á boðstólum var nýtt
brauð og vínarbrauð í desert. Ég
fékk mér alltaf ristað brauð með
smjöri, osti og marmelaði, alveg
eins og afi.
Amma og afi settu tóninn fyrir
mitt tónlistarlega uppeldi með
því að bjóða mér með sér á sin-
fóníur og í óperuna. Ég kunni
mismikið að meta það þá. Stund-
um leiddist mér svakalega, enda
var þetta oft ansi langur tími
sem ég þurfti að sitja stillt og
prúð þegar ég var mun vanari að
hlaupa um í drullupollum og
leika mér í ímyndunarleik. En
það skilaði sér svo sannarlega og
ég er svo ótrúlega þakklát fyrir
þessa gjöf sem þau gáfu mér.
Elsku amma, ég sakna þín svo
mikið.
Solveig Óskarsdóttir.
Það var alltaf mikið ævintýri
og tilhlökkunarefni að koma suð-
ur til ömmu Dollý og afa Stúlla.
Sundferð á morgnana og ísrúnt-
ur eftir buslið. Á meðan við gæð-
um okkur á ísnum keyra þau
með okkur á æskuslóðir ömmu,
Goðahverfið í miðbæ Reykjavík-
ur. Hún segir okkur frá gömlum
tímum og þreytist aldrei á því að
svara okkur, forvitnum sveita-
lubbunum, sem spyrja linnulaust
út í lífið í borginni. Svo er auðvit-
að farið til Rúnu frænku á Fjöln-
isveginn.
Þar ólust þær systur upp,
ásamt systkinum sínum og for-
eldrum. Það eru listaverk á
hverjum vegg og gamlir fallegir
munir, minnir svolítið á æsku-
heimili okkar í Vigur. Stóra
kukkan hringir í bakgrunninum
meðan þær systur spjalla saman
og við étum auðvitað yfir okkur
af brjóstsykri. Þegar heim í
Logafold er komið skellir amma í
pönnsur, þær bestu í heimi. Síð-
an sest amma við píanóið og spil-
ar af sinni alkunnu snilld. Við
sýnum henni það sem við höfum
lært í tónlistarskólanum. Hún
klappar fyrir okkur og hvetur
okkur áfram.
Við systkinin minnumst elsku
ömmu okkar. Heilsteypt og eld-
klár kona sem við tökum okkur
til fyrirmyndar.
Takk fyrir allt elsku amma
Dollý.
Baldur og Snjólaug Ásta.
Amma er að leggja sig, ekki
trufla hana. Ég fer samt niður
tröppurnar og opna herbergis-
dyrnar varlega. Amma? Já elsk-
an mín, segir hún. Það er dimmt
og notalegt í herberginu. Kona á
málverki flýgur út í geim. Ég
leggst við hliðina á ömmu og hún
heldur utan um mig.
Sturla.
Fyrrverandi tengdamóðir mín
Solveig Thorarensen hefur lagt
af stað til himna þar sem ég veit
að henni verður vel tekið. Solveig
reyndist mér alltaf vel og mér er
minnisstætt þegar við vorum
bæði að vinna við útvarp, hún
með morgunútvarpið á Rás 1 og
ég var á Stjörnunni og síðar á
Bylgjunni. Verst að okkur skyldi
ekki detta í hug að taka þátt
saman! Solveig leyndi nefnilega
á sér og þegar við Rósa, dóttir
hennar, komum heim til Íslands í
sumardvöl eitt árið tókum við
Klemens Arnarson vinur minn
að okkur morgunþátt á Rás 2.
Við vildum skapa ákveðna
stemmningu og fengum við Sol-
veigu til að lesa inn fyrir okkur
fjölda útvarpsstefja. Og hún var
sko aldeilis til í það og las með
sinni fallegu, virðulegu og hljóm-
fögru rödd setningar eins og:
„Siggi og Klemens, Í lausu lofti,
menn sem kunna ekki að binda
bindishnút“… „Siggi og Klem-
ens, Í lausu lofti, menn sem
passa enn í fermingarfötin sín.“
Já, Solveigu fannst ekki tiltöku-
mál að lesa fyrir okkur alls kyns
vitleysissetningar, hún var nefni-
lega húmoristi og hafði gaman af
þessari vitleysu í okkur!
Solveig var glæsileg kona og
ég man þegar ég hitti hana og
Sturlu, fyrrverandi tengdaföður
minn, í fyrsta skipti hvað þau
voru samrýnd og féllu vel að
hvort öðru, þau voru sem eitt.
Þannig hefur mér alltaf fundist
að ekki væri hægt að hugsa sér
þau hvort í sínu lagi og nú eru
þau sameinuð aftur í hallargarði
Drottins og ég sé þau fyrir mér
sitja þétt saman á bekk, haldandi
í hönd hvort annars… og þau eru
aftur sem eitt og hlusta aftur
saman á fallegustu óperur og
gott ef gleðitár renna ekki niður
kinnar þeirra sem skínandi perl-
ur í himnabirtunni.
Solveig átti góða og ástríka
fjölskyldu sem hún lifði fyrir og
var lánsöm að eiga að. Ég votta
Rósu, Óskari, Ninnu, Þorgerði,
Sigþóri, barnabörnum og fjöl-
skyldu og vinum innilegrar sam-
úðar á þessari sorgarstundu.
Megi Drottinn gefa ykkur styrk
og blessa.
Sigurður Ragnarsson.
Solveig Thorarensen
Hún var kyn-
slóðin á undan okk-
ur. Hún var bítla-
kynslóðin,
hippakynslóðin. Við litlu systk-
ini hennar mændum á hana eins
og aðrir mændu á bítlana; eins
og margir göptu yfir hippunum.
Fyrir okkur var hún svo
miklu meira, hún var jarðýtan
sem ruddi okkur brautina, sú
sem snýtti okkur og sefaði, sú
sem varði okkur fyrir vondum
heiminum. Hún var stóra systir
okkar. Núna er hún farin á und-
an okkur inn í eilífðina. Miklu
fyrr en við hefðum viljað. Allt of
snemma.
Það eru ekki til orð sem geta
lýst því hversu mikilvæg hún
var í þróun okkar til að verða
manneskjur. Engin orð lýsa
hvert hún leiddi okkur. Engin
orð. Bara tilfinning, tilfinning
sem nú er orðin að minningu,
minningu um elsku stóru systur
okkar sem nú er farin frá okk-
ur.
Erfitt er að kyngja því að
skarðið í litla systkinahópinn
okkar verður aldrei fyllt. Erfitt
að sjá á eftir henni. Erfitt að
sætta sig við að hafna aldrei
aftur í hlýjum faðmi hennar.
Hún sagði gjarnan við okkur
„stattu þig“ og neitaði að hlusta
á eitthvert „væl“. Núna þegar
hún er farin getum við samt
ekki annað en skælt. Skælt hátt
og innilega yfir því að hún er
farin frá okkur. Við söknum
hennar innilega og söknuður
okkar er merki um hversu mik-
ið við elskuðum hana, hversu
mikilvæg hún var í lífi okkar.
Hvíldu í friði elsku stóra
systir okkar. Þú munt um eilífð
lifa í hug okkar og hjarta.
Dúna og Barði.
Elsku yndislega Helga, okk-
ur mæðgurnar langar að minn-
ast góðs vinskapar til margra
ára.
Ég, Hrafnhildur, kynntist
fyrst Helgu þegar við byrjuðum
á flugfreyjunámskeiði á sama
tíma og urðum upp frá því
Helga
Valdimarsdóttir
✝ Helga Valdi-marsdóttir
fæddist 4. mars
1952. Hún lést 7.
mars 2020.
Minningarathöfn
hennar fór fram 29.
júní 2020.
bestu vinkonur. Í
mörg matarboð fór
ég til hennar og
hún einnig til mín.
Þegar ég ákvað að
halda innflutnings-
partí í nýju pent-
house-íbúðinni
minni, sem birtist í
Hús & Híbýli, þá
varst þú með í ráð-
um. Pöntuðum
stopp saman til
Baltimore og keyptum fullt af
gómsætum mat í Sams Club.
Vinum og flugfreyjuvinkonum
var boðið. Eftir partíið var farið
í bæinn og skemmt sér fram á
rauðanótt. Þú varst framúr-
skarandi vinkona sem alltaf var
hægt að leita til. Hver einustu
jól sendir þú mér flottustu jóla-
kort sem fyrirfinnast og skriftin
þín ofboðslega falleg ásamt
orðalagi. Svo baðstu alltaf að
heilsa fallegu stelpunum mín-
um.
Ég, Guðrún Eva, hef aldrei
kynnst eins jákvæðri og bros-
mildri manneskju og Helga var.
Eftir stórafmæli mömmu kom
Helga til mín og vildi halda
veislu til heiðurs mömmu. Ég
var nýflutt í fallegt heimili þar
sem Helgu fannst tilvalið til að
halda veisluna. Ekkert var til
sparað og flott og skemmtileg
veisla var haldin. Mamma var
uppnumin af hugulsemi og
rausnarskap hennar.
Í júlí á síðasta ári fór Helga í
sitt síðasta flug, sem starfsmað-
ur Icelandair til margra ára-
tuga. Hún valdi mig, Björgu
systur sína og Siggu systurdótt-
ur sína, mamma kom einnig
með. Ferðinni var heitið til
Montreal, Kanada.
Ég, Hrafnhildur, hef aldrei
upplifað minnisstæðara stopp á
ævi minni. Á hótelinu fékk
Helga svítu og búið var að
koma fyrir kampavíni, blómum
og kræsingum. Í lendingunni í
Keflavík var útsýni sem ég hef
aldrei upplifað áður, sigurbogi,
til heiðurs Helgu okkar sem
Silla, sem var flugstjóri í ferð-
inni, sá um að yrði að veruleika.
Tárin runnu niður kinnarnar og
ég hugsaði að þetta átti Helga
okkar skilið.
Eins og Helga okkar sagði
svo oft: „kiss og knús“.
Hrafnhildur Elka
Ármannsdóttir og
Guðrún Eva
Guðmundsdóttir.
Harpa Heimisdóttir
s. 842 0204
Brynja Gunnarsdóttir
s. 821 2045
Kirkjulundur 19 | 210 Garðabær
s. 842 0204 | www.harpautfor.is
Minningarkort á
hjartaheill.is
eða í síma 552 5744