Morgunblaðið - 02.07.2020, Page 51

MINNINGAR 51
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 2. JÚLÍ 2020
✝ Gísli AgnarBogason fædd-
ist í Keflavík 23.
nóvember 1972.
Hann lést í Kefla-
vík 21. júní 2020.
Foreldrar hans
eru Bogi Agn-
arsson, f. 5. des-
ember 1949 og
Helga Guðrún
Gísladóttir, f. 18.
júlí 1951. Þau
skildu árið 1985. Foreldrar
Boga voru Agnar Bogason rit-
stjóri og Jóhanna Pálsdóttir
húsmóðir. Foreldrar Helgu
voru Gísli Jóhann Halldórsson
skipstjóri og Lovísa Dagmar
Haraldsdóttir húsmóðir. Syst-
ir Gísla er Jóhanna Bogadótt-
ir, f. 26. mars 1981. Hennar
synir eru Davíð Þór Pet-
ersson Short, f. 20. ágúst
2009 og Alex Nói Petersson
Short, f. 13. ágúst
2012.
Gísli kvæntist
árið 1995 Lovísu
Resden Lim, f. 16.
ágúst 1973 í San
Carlos, Filipps-
eyjum. Þau hófu
sinn búskap í
Ytri-Njarðvík.
Þau eiga eina
dóttur: Helgu
Eden Gísladóttur,
f. 10. apríl 1997. Þau Gísli og
Lovísa Resden skildu árið
2000.
Gísli ólst upp að mestu leyti
á Fífumóa 1 í Ytri-Njarðvík.
Hugðarefni Gísla snerust
um tölvuhugbúnað og tækni,
lengst af sinnti hann þeim
hugðarefnum sínum.
Útför hans fer fram frá
ytri-Njarðvíkurkirkju í dag, 2.
júlí 2020, kl. 13.
Einhver sú nöturlegasta
reynsla sem nokkurt foreldri get-
ur staðið frammi fyrir er að
missa börnin sín. Hvort sem slíkt
hendir vegna slyss, sjúkdóma eða
einhvers annars er sorgin og
sársaukinn sem slíku fylgir svo
yfirþyrmandi að vart verður með
orðum lýst. Þannig er manni inn-
anbrjósts og hugurinn leiðir
mann til baka til þess tíma þegar
Gísli Agnar fæddist.
Við Helga vorum sannarlega
stoltir foreldrar eftir að Gísli
kom í heiminn. Hann virtist hafa
allt sem til þurfti til að öðlast
heilbrigt og gott líf, hraustur, fal-
legur og í alla staði eðlilegt barn.
Ekki er ætlunin hér að rekja ævi
Gísla í neinum smáatriðum en ég
vil þó að fram komi að strax í
æsku kom fram að hann var
óvenju næmur bæði á fólk og um-
hverfi sitt, en um leið hlédrægur
og ómannblendinn. Á yfirborðinu
var ekki annað að sjá en að þarna
færi bara ósköp venjulegur heil-
brigður ungur maður sem ætti
eftir að þroska hæfileika sína.
Auðvitað fann maður fyrir að tjá-
skiptin við hann urðu stundum
erfið en eins og svo margir þá
féllum við í þá gryfju að halda að
þetta myndi „eldast af honum“
eins og stundum var sagt. Því
ætti það að vera umhugsunarefni
fyrir okkur mannfólkið, sem flest
erum tilbúin að rétta fram hjálp-
arhönd þegar manneskjur sem
eiga í sýnilegum erfiðleikum
verða á vegi okkar, að þá er gott
að hafa í huga að það eru líka til
einstaklingar sem eiga í annars
konar örðugleikum sem erfiðara
er að koma auga á, og þá er um
að gera að vera ekki fordæmandi.
Því var nefnilega þannig varið
með hann Gísla minn að hann var
ekki bara dulur heldur eiginlega
vandfundinn, þannig að það tók
talsverðan tíma fyrir ókunnuga
að kynnast honum og komast að
því hversu ljúfur og yndislegur
hann var. Undantekningin var þó
börn sem umsvifalaust áttu
greiða leið að hjarta hans eins og
synir Jóhönnu, systur Gísla, bera
vott um. Hæstan sess í lífi Gísla
ber ótvírætt dóttir hans Helga
Eden, en hún var hans yndi og
hefur hann efalaust séð í henni
allt það sem allir foreldrar vilja
sjá í afkomendum sínum, innri og
ytri fegurð og heilsteyptan ein-
stakling.
Það hafa mörg tár fallið við rit-
un þessarar stuttu greinar og
eiga efalaust eftir að falla fleiri,
en nú er hann Gísli fallinn frá og
auðvitað horfumst við í augu við
þá staðreynd, en missir okkar
sem næst honum stóðum er mik-
ill. Eftir er samt minningin um
einstakan mann sem mun lifa á
meðal þeirra sem þekktu hann,
sú minning á eftir að hafa áhrif á
okkur öll. Bara að hann vissi það,
ef til vill veit hann það. Að lokum
viljum við Gerða senda þeim fjöl-
mörgu, sem sýnt hafa okkur
samúð á þessum erfiðu tímum,
okkar innilegustu þakkir og
kveðjur.
Pabbi.
Elsku Gísli okkar. Gísli bróðir,
ljúfur sem lamb og vildi öllum
svo vel. Hávaxinn og myndarleg-
ur.
Ég man svo vel eftir því að
hafa liðið vel með að stóri bróðir
myndi sko passa upp á mig í
Njarðvíkurskóla. Ég dúsandi úti
í 2. bekk og hann fékk að vera
inni með bekkjarfélögunum í
stóra gangi þar sem hann var þá í
10. bekk. Megasvindl!
Það verður tómlegt í afmælum
og á jólunum þegar Gísli verður
ekki þar. Hann var sko langlang-
langmesti uppáhaldsfrændi
strákanna minna, Davíðs Þórs tíu
ára og Alex Nóa sjö ára. Gísli
frændi. Þeir ljómuðu af tilhlökk-
un við að fara í heimsókn til hans
eða hann væri að koma til okkar.
Þeir knúsuðu hann í bak og fyrir
og fengu að fara í og prófa allar
græjurnar hans. Gísli gaf þeim
líka alltaf einstaklega skemmti-
legar gjafir sem hittu beint í
mark hjá strákunum, svona ekta
strákadót sem mömmur fatta
engan veginn að sé skemmtilegt.
Gísli passaði stundum tíkina
okkar hana Tinnu og hún vildi
varla fara heim aftur þar sem
hann dekraði svo mikið við hana.
Gísla verður svo sárt saknað
og við minnumst hans með hlýju
og kærleik. Strákarnir munu allt-
af muna eftir honum sem miklum
gleðigjafa með risastórt hjarta.
Davíð og Alex fengu bangsa sem
minnir þá á Gísla og knúsa hann
þegar þeir hugsa til hans. Þeir
sögðu að bangsinn væri svo
mjúkur og þægilegur eins og
Gísli var, nema Gísli hefði
kannski verið með aðeins harðari
bumbu!
Hvíldu í friði elsku bróðir. Við
söknum þín.
Jóhanna, Davíð Þór,
Alex Nói og Tinna.
Kær vinur okkar, hann Gísli,
hefur nú kvatt þetta jarðneska
líf, langt fyrir aldur fram. Það
var okkur mikið áfall þegar við
fengum þær fréttir að hann væri
látinn. Gísli var okkur alltaf kær
vinur og félagi. Það var ekki mik-
ill hávaði eða læti í honum en
hann skilur eftir djúp spor í hug-
um okkar. Hann var alltaf ljúfur
og blíður og sagði aldrei neitt illt
um nokkurn mann. Við áttum því
láni að fagna að Gísli var þó
nokkuð mikið hjá okkur, sérstak-
lega þegar hann var yngri. Minn-
isstæð eru þau ferðalög sem
hann fór í með okkur.
Hans helstu áhugamál voru
tengd tölvum og var hann alltaf
til reiðu að aðstoða við hverskon-
ar vinnu tengda þeim, hjálpa og
lagfæra.
Gísli átti eina dóttur, Helgu
Eden, og var hún hans auga-
steinn.
Við minnumst einstaks vinar.
Nú ríkir mikil sorg og söknuður
hjá öllum sem hann elskuðu.
Nú legg ég augun aftur,
ó, Guð, þinn náðarkraftur
mín veri vörn í nótt.
Æ, virst mig að þér taka,
mér yfir láttu vaka
þinn engil, svo ég sofi rótt.
(Sveinbjörn Egilsson)
Við viljum senda fjölskyldu
Gísla okkar innilegustu samúðar-
kveðjur.
Kristjana Björg Gísladóttir
(Dadda), Ólafur Eggertsson
(Óli) og fjölskylda.
Gísli Agnar
Bogason
Randver var
fæddur á Hólum í
Saurbæjarhreppi í
Eyjafirði 10. júní
1955 og lést á Akureyri 12. októ-
ber 2019. Foreldrar hans voru
Rafn Jónsson á Hólum og Klara
Randversdóttir frá Fjósakoti.
Randver fékk heilahimnubólgu
í barnæsku og galt þess alla ævi.
Hann var alla tíð í skjóli foreldra
sinna og eftir að faðir hans dó
hætti móðir hans búskap á Hólum
og þau fluttu til Akureyrar. Rand-
ver kunni ekki við bæjarlífið, var
of mikill sveitamaður til þess. Því
varð úr að hann kom til okkar á
svínabúið í Hraukbæ og var
starfsmaður hjá okkur í 20 ár og
stóð sig vel. Ljúfur og góður og
ekkert nema samviskusemin.
Það var öllum vel við hann sem
kynntust honum og hann var
tryggur sínum. Randver hafði
gott tóneyra og spilaði á harm-
onikkuna sína fjörug lög sér og
öðrum til ánægju. Hann fékk
styrk til að kaupa bíl en tók ekki
bílpróf en gat vel keyrt og gerði
það vel en lét mömmu sína um
aksturinn. Randver var kíminn og
hafði gaman af því að gantast.
Hann komst oft skemmtilega að
orði og kom manni í gott skap.
Einu sinni fékk hann happdrætt-
isvinning og við spurðum hvað
hann ætlaði að gera við pen-
ingana. „Ég hendi þeim bara í
ruslið,“ svaraði hann um hæl og
glotti.
„Nei, það gerir þú nú ekki,
láttu mömmu þína sjá um þá fyrir
þig,“ sagði ég. Þá var Randver
fljótur til svars og sagði:
„Mömmu, hún hefur nú ekkert vit
á peningum!“
Í lok vinnudags var alltaf farið í
sturtu áður en farið var heim.
Einu sinni sagði ég við hann:
„Mundu nú eftir að þvo sprell-
ann.“
Randver Víkingur
Rafnsson
✝ Randver Vík-ingur Rafsson
fæddist 10. júní
1955. Hann lést 12.
október 2019.
Útför Randvers
fór fram 28. októ-
ber 2019.
Þá svaraði Rand-
ver um hæl: „Hann
er nú alltaf þveginn
með.“ Eitt af verk-
efnum Randvers var
að sópa gangana í
svínahúsinu og það
gerði hann vel og
vandlega.
Einu sinni kom
hann í fjós þar sem
rusl var um allt og
kústurinn illa þrif-
inn, þá grípur Randver kústinn og
segir: „Það er auðséð að hann er
búinn að vera í löngu fríi þessi.“
Eitt sinn vorum við að gefa í
fjárhúsunum og sjáum Andrés
fara á Zetor niður á tún. „Hvað
ætli hann sé að fara?“ sagði Rand-
ver þá. „Hann er sjálfsagt að fara
að pissa,“ svaraði ég. „Hann getur
nú gert það heima,“ svaraði
Randver. „Hann er sjálfsagt að
bera á túnið,“ sagði ég þá. Þá
gekk nú alveg fram af Randveri
og hann sagði: „Bera á túnið,
þetta er svo lítið og svo frýs það
bara!“
Skólabræður Randvers frá
Sólgarði voru Sveinn á Vatnsenda
og Ármann á Skáldstöðum. Hann
hélt mikið upp á þá. Þeir kölluðu
hvor annan „Bola“, rumdu og tók-
ust á eins og bola er siður og
höfðu mikið gaman af, ekki síst
Randver, enda var hann aðalbol-
inn.
Hann gerði sér oft ferð til að
heimsækja vini sína, Bolana. Þeg-
ar Randver var fertugur orti
Sveinn til hans:
Fjörutíu ára er
eitilharður moli.
Góðar stundir gefist þér
gamli Hólaboli.
En þegar Randver var allur
kvað Sveinn:
Á hugann fellur helköld fönn
hopar lífsins gola.
Núna hefur tímans tönn
tekið Hólabola.
Randver á skilið að fá fulla
heilsu í eilífðarlandinu. Við kveðj-
um góðan félaga með eftirsjá.
Blessuð sé minning hans.
Kristinn á Kotá og fjölskylda.
✝ Karla Jóns-dóttir, eða
Kalla eins og hún
var oftast kölluð,
húsmóðir og
sjúkraliði fæddist
á Dalvík 29. apríl
1930. Hún lést á
líknardeild Land-
spítalans í Kópa-
vogi 22. júní 2020.
Foreldrar henn-
ar voru Jón Arn-
grímsson, f. 1893, d. 1967, og
Sigurbjörg Ágústsdóttir, f.
1898, d. 1970. Hún átti sjö
systkini; Bergþóru, Kristínu,
Arnfríði, Svanbjörgu, Lovísu,
Ingólf og Hrafnhildi. Ingólfur
lifir systur sína. Eiginmaður
Köllu var Guðjón B. Jónsson
flugstjóri, f. 29. ágúst 1927 á
Hesteyri, d. 17. febrúar 2009,
þau gengu í hjónaband 17. júní
1951.
Börn þeirra eru: 1) Sig-
urbjörg, f. 6. mars 1952, gift
Kolbeini Magnússyni. Börn
þeirra eru Kristján Karl og
Margrét og barnabörnin eru 5.
2) Helga, f. 16. mars 1956, í
sambúð með Steinari Jónssyni,
var gift Sigurði Ólasyni. Börn
Helgu og Sigurðar
eru Rut og Guðjón
Óli og barnabörnin
eru 2. 3) Jón
Hrafn, f. 12. febr-
úar 1959, í sambúð
með Margréti
Torfadóttur, var
giftur Sigríði
Finnbogadóttur.
Börn Jóns Hrafns
og Sigríðar eru
Hrafnhildur Karla,
Guðjón Arngrímur og Stefán
Karl og barnabörnin eru 3. 4)
Guðrún f. 18. febrúar 1964,
gift Kurt A. Rasmussen. Dætur
þeirra eru Silja og Tanja.
Eftir að skyldunámi lauk fór
Kalla einn vetur í húsmæðra-
skóla. Hún var heimavinnandi
á meðan börnin uxu úr grasi
en fór í nám á fimmtugsaldri
og útskrifaðist sem sjúkraliði
frá Sjúkraliðaskóla Íslands ár-
ið 1978. Eftir útskrift vann
hún á Landakoti, Handlækna-
stöðinni í Glæsibæ, Blindra-
deild Álftamýrarskóla og á
Grund.
Útför Köllu fer fram frá
Fossvogskirkju í dag, 2. júlí
2020, klukkan 11.
Hún Karla, mágkona okkar,
er horfin úr þessu lífi.
Okkur finnst svo stutt síðan
við hittumst síðast, spiluðum og
spjölluðum og nutum þess að
vera saman. Og þá var ekki að
sjá að hún væri neitt veik. Þetta
höfum við gert í hverjum mánuði
undanfarin ár, bæði af því að við
höfðum gaman af að spila, en líka
af því við vildum halda tengslum
og fá fréttir af frændfólkinu.
Og það var gaman að tala við
Körlu; hún var ættfróð og svo
sagði hún okkur oft skondnar
sögur frá því þegar hún vann í
matsalnum á KEA. Viku fyrir
andlátið sagði hún eina góða og
gerði það skýrt og skemmtilega.
Þar var ekki að heyra að hún
væri dauðvona. En þá þegar
vissum við að það var engin
lækning í boði.
Hún giftist bróður okkar,
Guðjóni, 1951, en vegna starfa
hans sem flugmaður á björgun-
arvél og líka sem flugumsjónar-
maður, bjuggu þau fyrstu árin á
Keflavíkurflugvelli. En svo fluttu
þau til Reykjavíkur og þá urðu
samskiptin tíðari og alltaf
ánægjuleg. Þau hjónin voru góð
heim að sækja.
Ógleymanlegt er í minning-
unni þegar Guðjón bróðir dó og
við heimsóttum fjölskylduna.
Það ríkti svo mikil samkennd,
hlýja, kyrrð og æðruleysi hjá að-
standendum, að öllum hlaut að
líða vel, þótt tilefnið væri sorg-
legt.
Karla var mikil húsmóðir,
mamma og amma, en þegar um
hægðist fór hún í sjúkraliðanám
og lauk því 1978. Hún naut þess
að sinna því starfi, vann á ýms-
um stofnunum, m.a. á Heilsu-
gæslunni í Glæsibæ.
Það var aðdáunarvert hvað
börnin hennar sinntu henni vel í
veikindum hennar og reyndar
niðjar hennar líka, sem voru
henni svo náin.
Við sendum börnum hennar
og fjölskyldum öllum okkar inni-
legustu samúðarkveðjur.
Jóhanna, Kristjana
og Pálína.
Karla Jónsdóttir
Við önnumst alla þætti undirbúnings og fram-
kvæmd útfarar ásamt vinnu við dánarbússkiptin.
Við þjónum með virðingu og umhyggju að
leiðarljósi og af faglegum metnaði.
Jón G. Bjarnason,
umsjón útfara
Við erum til staðar
þegar þú þarft á
okkur að halda
Útfararþjónusta
& lögfræðiþjónusta
Vesturhlíð 2, Fossvogi | Sími 551 1266 | útför.is
Með kærleik og virðingu
Útfararstofa Kirkjugarðanna
Ástkær eiginmaður og vinur, faðir,
tengdafaðir og afi,
TRAUSTI FRIÐFINNSSON
fyrrverandi sjómaður,
Arahólum 4,
lést mánudaginn 29. júní á Landspítalanum.
Hann verður jarðsunginn frá Fella- og Hólakirkju föstudaginn
10. júlí klukkan 13.
Katrín Gróa Jóhannsdóttir
Ragnar B. Traustason Chao Geng
H. Sylvía Traustadóttir Benedikt Viðarsson
Kristófer Máni Benediktsson
Viðar Breki Benediktsson
Elskulegur og ástkær eiginmaður, besti
vinur, faðir, tengdafaðir og afi,
JÓHANN KRISTÓFER ÓLAFSSON,
Arnarhrauni 18,
Hafnarfirði,
lést á Landspítalanum við Hringbraut
13. júní í faðmi fjölskyldunnar. Sérstakar þakkir fær starfsfólk
líknarþjónustu Heru fyrir umönnun og hlýju. Bálför og
kveðjustund hafa farið fram í kyrrþey að ósk hins látna.
Inga Hallsdóttir
Kolbrún Jónsdóttir
Fjóla Jóhannsdóttir Ævar Rafn Ævarsson
Kristófer Jóhannsson Sigríður Þ. Ólafsdóttir
og barnabörn