Morgunblaðið - 02.07.2020, Qupperneq 52

✝ Sturla Snæ-björnsson
fæddist í Hóls-
húsum 21. nóv-
ember 1945. Hann
lést á Landspít-
alanum 22. mars
2020.
Foreldrar hans
voru Snæbjörn Sig-
urðsson, bóndi á
Grund í Eyjafirði, f.
22.8. 1908, d. 17.11.
1991 og Pálína Jónsdóttir, hús-
freyja á Grund í Eyjafirði, f. 4.4.
1907, d. 21.3. 1982.
Sturla átti fimm systkini, þau
voru Sigurður, f. 23.4. 1934, d.
26.10. 2006, Hólmfríður, f. 17.2.
1936, Sighvatur, f. 29.6. 1938,
Jón Torfi, f. 27.5. 1941 og Orm-
arr, tvíburabróðir Sturlu, f.
21.11. 1945.
Eiginkona Sturlu var Sólveig
Jónasdóttir Pálmadóttir, fædd
11. apríl 1945. Þau giftust 30.8.
1967 en skildu síðar. Foreldrar
hennar voru Guðríður Gísla-
dóttir, Haukur Einarsson og
Pálmi Anton Sigurðsson.
Sonur Sturlu fyrst fæddur er
eru Alex Nökkvi Þormar, f.
19.11. 1997, og Patrekur Þór
Þormar, f. 5.7. 1999. Börn Guð-
ríðar og Sævars eru Bríet Jara,
f. 10.7. 2010, Sturla Jörundur
Bóas, f. 21.8. 2013 og Móeiður
Ronja, f. 17.6. 2017.
4) Yngveldur Myrra Sturlu-
dóttir, f. 16.6. 1979. Dætur
hennar eru Harpa Mjöll, f. 1.2.
2001 og Lotta Karen, f. 19.3.
2004.
Sturla gekk í barnaskólann á
Grund og stundaði svo nám í tvö
ár á Núpi í Dýrafirði. Hann
gekk svo í Menntaskólann á Ak-
ureyri en lauk stúdentsprófi frá
Menntaskólanum í Reykjavík
1967. Leið hans lá svo í Háskóla
Íslands þar sem hann lauk prófi
í forspjallsvísindum og var þar
cand.phil og tók svo fyrrihluta-
próf í lögfræði. Sturla gerðist
svo kennari og lauk prófi í upp-
eldis- og sálarfræði ásamt
kennsluréttindum. Sturla
kenndi í Gagnfræðaskóla Ak-
ureyrar í mörg ár, kenndi síðar
í Réttarholtsskóla í Reykjavík
og síðustu árin starfaði hann
sem kennari við Hagaskóla í
Reykjavík.
Sturla verður jarðsunginn frá
Háteigskirkju fimmtudaginn 2.
júlí 2020 klukkan 13. Hann
verður svo jarðsettur á Grund í
Eyjafirði föstudaginn 3. júlí
2020 klukkan 14.
Þórður Sturluson,
f. 2.8. 1967.
Börn Sturlu og
Sólveigar eru:
1) Svandís
Sturludóttir, f.
24.1. 1968, gift
Hannesi Frímanni
Sigurðssyni. Börn
Svandísar eru
Sturla, f. 11.3.
1984, d. 19.4. 1984,
Eva, f. 1.7. 1986,
Hanna Dís, f. 6.3. 1989, d. 6.3.
1989. Dætur Svandísar og
Hannesar eru Helena Rakel, f.
18.8. 1996 og Sólveig Svala, f.
25.5. 1999. Börn Hannesar og
stjúpbörn Svandísar eru
Thelma Sjöfn, f. 22.8. 1984 og
Sigurður Ástvaldur, f. 18.5.
1988. Langafabörn Sturlu eru
Jökull Máni, Almar Frosti og
Amelía Rán.
2) Snorri Sturluson, f. 12.4.
1969. Börn Snorra eru Lúkas
Fróði, f. 28.11. 1994 og Teresa
Regína, f. 12.12. 2001.
3) Guðríður Sturludóttir, f.
10.5. 1978. Í sambúð með Sæv-
ari Sævarssyni. Synir Guðríðar
Elsku pabbi lést 22. mars síð-
astliðinn og hans er sárt saknað.
Pabbi var einstakur maður.
Hann var litríkur karakter og
hafði miklar skoðanir á mönnum
og málefnum. Hann var einstak-
lega hlýr og hringdi í okkur börn-
in sín iðulega og sagði okkur oft
að hann elskaði okkur. Hann
hringdi líka reglulega í barna-
börnin sín og fylgdist með því sem
þau voru að gera. Hann elskaði
þau afar heitt og var duglegur að
segja þeim það. „Afi er góður
kall“ sagði pabbi alltaf við þau og
þessi frasi lifir með barnabörnum
hans og langafabörnum og verður
þessi setning á legsteini pabba.
Pabbi var sá allra fyndnasti.
Hann hafði gaman af að segja
sögur og sagði skemmtilega frá.
Hann var hins vegar sjálfur
óborganlega fyndinn og í raun
þurfti hann ekkert að gera til að
kalla fram hlátur hjá okkur fjöl-
skyldunni. Það sem við höfum
hlegið mikið með honum og að
honum í gegnum tíðina.
Pabbi mátti ekkert aumt sjá.
Þeir eru ófáir sem hann hefur
hjálpað og „komið til manns“ í
gegnum tíðina. Pabbi var eftir-
minnilegur, strangur, fyndinn,
hlýr og sanngjarn kennari sem sá
alltaf einhverja styrkleika í nem-
endum sínum og eitthvað sem
hægt var að vinna með. Það eru
margir sem eiga honum mikið að
þakka og hann var stoltur af starfi
sínu.
Pabbi var mikill dýravinur.
Hann átti kött í mörg ár sem hét
Lurkurinn. Þetta var skógarkött-
ur og pabbi elskaði þennan kött
ótrúlega mikið. Pabbi syrgði hann
sárt þegar hann dó og mynd af
honum var alltaf upp á vegg við
hliðina á myndum af okkur börn-
unum.
Pabbi var ekki fullkominn frek-
ar en aðrir, enda hver er það? Það
sem einkenndi pabba þó var að
hann viðurkenndi það og sagðist,
oft vera „iðrandi syndari“. Hann
var heiðarlegur og sagði að það
ætti alltaf að ræða málin. Fjöl-
skyldu- og vinabönd væru alltaf
mikilvægari en ósættir um ein-
hver málefni. Það er afar dýr-
mætt veganesti fyrir okkur börn-
in hans og barnabörn.
Pabbi reyndist mér alltaf vel
og á erfiðum stundum í mínu lífi
stóð hann þétt við bakið á mér og
gaf mér góð ráð og sýndi mér
stuðning og ást. Hann fylgdist vel
með öllu sem ég var að gera,
spurði út í vini mína og fylgdist
vel með. Það skiptust á skin og
skúrir eins og oft er en þegar litið
er til baka læðist fljótlega fram
bros og stuttu síðar kemur hlátur.
Það er dýrmætt að geta skilið
slíkar minningar eftir sig.
Pabbi var mikill hagyrðingur
og orti fjölda kvæða til fjölskyldu
og vina við hátíðleg tækifæri og
við munum varðveita þau vel.
Hann var afar stoltur af uppruna
sínum og þá sérstaklega Hákarla-
Jörundi sem var langafi hans.
Pabbi ólst upp að Grund í Eyja-
firði og verður lagður þar til
hinstu hvílu.
Blessuð sé minning þín elsku
pabbi og hafðu þakkir fyrir allt og
allt. Ég elska þig.
Þín dóttir,
Svandís.
Pabbi var stór karakter sem
hafði sterkar skoðanir á nánast
öllu og lét hann þær óhindrað í
ljós. Hann var manna- og dýra-
vinur sem hafði stórt hjarta.
Hann sagði alltaf að hann væri
ríkastur af öllum mönnum og ætti
mesta fjársjóðinn, þá var hann að
tala um okkur, börnin sín og
barnabörn. Peningar og verald-
legir hlutir skiptu pabba ekki
máli. Hamingjan er ekki mæld í
eignum sagði hann gjarnan.
Bestu gjafirnar sem pabbi gaf
okkur voru frumsamin ljóð sem
voru sko ekki af verri endanum
enda pabbi stórskáld með meiru.
Við biðum spennt eftir ljóðunum
sem pabbi orti um okkur og færði
á stórafmælum og útskriftum því
það voru áfangar sem bar að
fagna að hans mati, honum fannst
óþarfi að halda uppá afmæli ár
hvert. Pabbi var gull af manni og
minningin um hann er mesti fjár-
sjóðurinn sem við munum ávallt
geyma í hjörtum okkar. Allar sög-
urnar, ljóðin og samtölin. Pabbi
var einstaklega fyndinn og orð-
heppinn og sagði skemmtilega
frá. Hann var líka hin mennska
google-vél því það var fátt sem
hann vissi ekki. Pabbi var mikill
matmaður og vildi þá helst ís-
lenskt lambakjöt, saltfisk, feit
hrossabjúgu og sviðakjamma á
sinn disk. Kjúklingur og pasta var
ekki matur í hans augum en
grænmetisbuff og sushi var það
allra versta. Hann var lítið tækni-
tröll og vildi hafa hlutina einfalda.
Þú fylgdist vel með afkomend-
um þínum og hafðir einlægan
áhuga á því sem við vorum að
gera. Oft hafðir þú áhyggjur og
þá aðalega ef eitthvert okkar var
á ferðalagi. Þú vildir vita af okkur
öruggum heima og fussaðir yfir
þessu heimshornaflakki sem hafði
heltekið ættlegginn. Þegar ég var
að keyra á milli Akureyrar og
Reykjavíkur átti ég að hringja í
þig í Staðarskála og þegar ég var
komin á leiðarenda. Í eitt skiptið á
leið minni til Akureyrar þá brun-
aði ég fram hjá Staðarskála og
stoppaði á Blönduósi. Þú spúðir
eldi af reiði þegar ég hringdi í þig
því þú varst svo hræddur um að
eitthvað hefði komið fyrir. Sagðist
hafa átt von á símtali fyrir 40 mín-
útum og þetta mætti ekki klikka.
„Í orði og verki að vera sannur
var þitt dýpsta hjartans mál.“
Elsku pabbi minn, ég sakna þín
svo óendanlega mikið, bara ef öll
tárin mín gætu skilað þér aftur til
mín
Að missa þig er þyngra en
nokkuð annað í heimi þessum. Þú
skilur eftir þig ginnungagap sem
enginn og ekkert getur fyllt upp í.
Söknuðurinn er svo sársaukafull-
ur en hversu blásnautt er hjarta
sem einskis saknar
Þú átt ekki betri vin en pabba
þinn er setning sem þú sagðir svo
oft við mig. Þú varst sannur og
trúr, góður, elskaður og dáður.
Takk fyrir allt.
Kveðjuorðin eru ekki auðveld.
Þú skrifaðir alltaf í kort til vina
og vandamanna: Vertu marg-
blessaður/blessuð og sagðir að
þessi orð væru nóg og segðu allt
sem segja þyrfti. Svo skrifaðir þú
undir: Sturla Snæbjörnsson
M.S.P
Þú horfðir á mig sposkur á svip
og bentir á skammstöfunina og
sagðir: Veistu hvað þetta stendur
fyrir? Myndar- og sómapiltur.
Nú vitna ég í þig, elsku pabbi
minn, og kveð í bili.
Vertu margblessaður
Sturla Snæbjörnsson M.S.P
(Myndar- og sómapiltur).
Þin dóttir og vinur að eilífu,
Yngveldur Myrra
Sturludóttir.
Elsku afi Stulli dó 22. mars síð-
astliðinn og er jarðsunginn í dag,
2. júlí.
Afi var vanur að segja: „Afi er
góður kall“ við okkur barnabörn-
in og því erum við hjartanlega
sammála.
Afi Stulli var besti afi í heimi,
algjör prakkari og ótrúlega fynd-
inn. Hann var alltaf að spauga við
okkur og segja okkur sögur. Það
var svo fyndið að fara með hann í
búðir og versla með honum. Hann
leitaði að hrossaketi um alla búð
og skammaði verslunareigandann
ef ekki var til hrossaket. „Þetta
unga fólk veit ekki hvað er mat-
ur,“ sagði hann þá.
Afi hringdi alltaf í okkur og
fylgdist með því sem við vorum að
gera, spurði hvernig okkur liði og
hvernig skólinn gengi. Hann
sagði okkur að hann elskaði okk-
ur og að hann væri stoltur af okk-
ur. Við eigum margar minningar
frá því afi kenndi okkur íslensku
og dönsku. Þá var stutt í fjörið en
við fengum sko að heyra það ef við
vorum ekki með allt á hreinu, en
allt í góðu samt.
Þegar við útskrifuðumst frá
Versló sem nýstúdínur þá samdi
afi ljóð til okkar og við munum
alltaf varðveita þau. Það er dýr-
mætt að eiga allar þessar minn-
ingar um afa sem eru fullar af
gleði og þegar við minnumst hans
með fjölskyldunni þá hlæjum við
alltaf mikið.
Við munum minnast ferðalag-
anna með afa en hann var ekki
mikið fyrir ferðalög. Hann fór
með okkur til Ítalíu sem var ótrú-
lega skemmtileg ferð og hlógum
við mikið með og að afa. Ferðin í
sumarbústaðinn með stórfjöl-
skyldunni þar sem afi sló í gegn í
Kubbi, verður í minningabankan-
um ásamt svo mörgum minning-
um.
Afi var mikill sjálfstæðismaður
og ræddi við okkur um pólitík og
mikilvægi þess að kjósa. Hann
sagði samt að við ættum að kjósa
eftir eigin hyggjuviti. Afi var
kennari og síðustu árin starfaði
hann í Hagaskóla og sinnti starfi
sínu vel og var elskaður af öllum
sínum nemendum. Hann kenndi
ekki bara okkur heldur systkin-
um okkar og frændsystkinum líka
og það var langskemmtilegast að
læra með afa.
Afi var sprenghlægilegur kar-
akter, hávær og mikill ræðukarl.
Elsku afi, við þökkum þér fyrir
ást þína og hlýju, fyrir allar gleði-
stundirnar, fyrir hjálpina og
hvatninguna og hafa alltaf trú á
okkur. Við elskum þig alltaf og
munum varðveita minningu um
besta afa í heimi.
Hvíl í friði, elsku afi.
Helena Rakel
og Sólveig Svala.
Elsku afi minn, það er búið að
vera erfitt án þín og svo margt
sem ég á eftir að upplifa sem ég
bjóst aldrei við að gera án þín.
Þær eru nú samt óteljandi minn-
ingarnar sem ég á um þig og get
hlýjað mér við. Þú varst einstakur
karakter, fyndinn, hlýr, frekur,
hjálpsamur og hugulsamur. Þær
eru margar minningarnar sem
koma upp í huga mér, en þær sem
standa upp úr eru t.d. þegar ég
hringdi í þig og sagði þér að ég
væri samkynhneigð og svar þitt
var: „Jess, loksins kom lesbía“,
þar sem þó nokkrir samkyn-
hneigðir karlmenn eru í fjölskyld-
unni, eða þegar þú passaðir Róm-
eó fyrir mig á meðan ég var
erlendis í mánuð og þegar ég kom
heim hét hann Hómer og ég lenti í
forræðisdeilu við þig, eða þegar
þú hjálpaðir mér að læra undir
samræmdu prófin og passaðir
alltaf upp á að kl. 17:05 væri pása
svo við gætum horft saman á
Leiðarljós. Þessar minningar, og
svo margar aðrar, mun ég geyma
að eilífu, ásamt þér, elsku yndis-
legi afi minn. Þú ert svo sannar-
lega góður kall og ég elska þig
endalaust.
Þín elsta,
Eva.
Elsku afi okkar.
Við kveðjum þig með söknuði.
Hjörtun fyllast af ást og kærleika
þegar við minnumst þín. Þú lést
okkur alltaf vita hversu mikilvæg-
ar og elskaðar við værum. Faðm-
lögin þín voru hlý og orðin sönn.
Þú varst fyndinn og skemmtileg-
ur og hafðir hátt þegar þú varst
að leggja áherslu á orðin þín.
Þú vildir að við töluðum góða
íslensku, leiðréttir okkur þegar
við gerðum það ekki og reyndir að
særa úr okkur þágufallssýkina
eins og illan anda. Í hvert skipti
sem við hittum þig eða töluðum
við þig í síma þá sagðir þú: afi er
góður karl. Þessi setning er ein-
hvern veginn orðin hluti af þér og
okkur langar til þess að segja þér,
elsku afi, að þú varst einfaldlega
besti karlinn í allri veröldinni.
Takk fyrir samfylgdina, gamli, við
elskuðum þig í þessu lífi og við
munum líka elska þig í því næsta.
Hvíldu í friði, góði afi.
Við vitum að pabbi hefur tekið
vel á móti þér í himnaríki.
Ljúfi drottinn lýstu mér,
svo lífsins veg ég finni
láttu ætíð ljós frá þér
ljóma í sálu minni.
(Gísli á Uppsölum)
Þínar afastelpur,
Harpa Mjöll og Lotta Karen
Hafþórsdætur.
Kennarinn leit fyrst á nafna-
listann, síðan á mig og spurði
íbygginn: „Ert þú sonur Ormars
og Sturlu?“ Ég kinkaði bara kolli
enda alvanur spurningunni og
löngu hættur að reyna að leið-
rétta þennan misskilning. Það var
ekki til neins. Ég vissi nefnilega
sem var að margir Eyfirðingar
áttu vont með að greina hvar öðr-
um tvíburanum frá Grund sleppti
og hinn tók við. Ormarr var sjald-
an stakur. Eins Sturla.
Það var svo sem ekkert skrýt-
ið; bræðurnir voru eineggja,
bjuggu ungir til sitt eigið tungu-
mál og voru alla tíð ákaflega sam-
rýmdir og samstíga í flestu sem
þeir tóku sér fyrir hendur. Báðir
urðu þeir til dæmis kennarar;
norðlenskum og síðar reykvísk-
um ungmennum til mikillar gæfu
og gleði. Sannarlega réttir menn
á réttum stað. Ég þekki marga
sem Sturla kenndi og allir hugsa
þeir með hlýju til hans og oftar en
ekki bros á vör. Sturla Snæ-
björnsson var sú gerð af manni
sem ómögulegt er að gleyma.
Sturla var með skemmtileg-
ustu mönnum sem ég hef kynnst
um dagana; lífsglaður, leiftrandi
húmorískur, uppátækjasamur og
stríðinn. Hann var með eitthvert
órætt blik í auga sem erfitt var að
heillast ekki af. Sturla var hlýr,
ljúfur og þægilegur í umgengni
en líka breyskur, eins og við öll.
Bara eitthvað svo innilega mann-
legur.
Hann var líka hjálplegur og
greiðvikinn. Þær eru til dæmis
ófáar pensilstrokurnar eftir hann
á veggjum húsanna sem ég hef
búið í. Alltaf var hann boðinn og
búinn að leggja hönd á plóginn.
Einu sinni gleymdist að mála bak
við hurð og þegar ég vakti athygli
á því horfði Sturla kersknislega á
mig og mælti: „Þú verður að fyr-
irgefa mér þetta, Orri minn. Ég
gleymdi gleraugunum heima.“
Fleira var honum gefið. Hann
var hagmæltur og bragvís og eftir
Sturlu liggur fjöldi vísna og söng-
lagatexta sem hann orti gjarnan
um vini og vandamenn á merk-
isdögum í þeirra lífi. Margir geta
nú yljað sér við það.
Sturla hafði brennandi áhuga á
íþróttum, ekki síst knattspyrnu
og hringdust tvíburabræðurnir
gjarnan á meðan á beinum út-
sendingum stóð til að skiptast á
hnitmiðuðum skoðunum. Kostu-
legt á að hlýða.
Sturla var dýravinur inn að
beini enda alinn upp í sveit. Einu
sinni tók hann að sér kött sem
Patrik Fjalar sonur minn þurfti
að láta frá sér og urðu þeir mestu
mátar. Ég fékk ítarlega skýrslu
um gjörðir og ferðir kattarins í
hvert sinn sem fundum okkar bar
saman.
Umfram allt var Sturla þó fjöl-
skyldumaður. Honum þótti
óhemjuvænt um börn sín, barna-
börn og barnabarnabörn og var
gríðarlega stoltur af þeim glæsi-
lega hópi. Þreyttist aldrei á því að
færa manni fréttir af sínu fólki
sem hér eftir sem hingað til mun
geyma hann og varðveita í hjarta
sér.
Sjálfum mun mér hlýna í hvert
sinn sem ég hugsa til hans. Þar til
síðar, kæri frændi. Þar til síðar.
Orri Páll Ormarsson.
Hávaxinn, grannholda, radd-
sterkur, kennari góður og prýði-
lega hagmæltur.
Kenndi um árabil í Hagaskóla.
Nemendum hans þótti vænt um
hann og sýndu það oft í verki.
Sumum brá þegar hann hvessti
sig en oftast endaði það með yfir-
lýsingu þess efnis að honum þætti
vænt um viðkomandi.
Við náðum fljótt vel saman og
með okkur tókst góð vinátta.
Sturla var harður sjálfstæðis-
maður og gaf það ekki eftir að
fara á kjörstað við síðustu alþing-
iskosningar. Hann var þá sár-
þjáður vegna veikinda. Það kom í
minn hlut að koma honum á stað-
inn og aka honum í hjólastól í
kjördeild. Þetta veitti honum
ánægju og hann ljómaði af gleði.
Minnisstæð er afmælisveislan
þegar hann varð sjötugur. Þá var
boðið upp á íslenskt lamb „að
hætti mömmu“ og guðaveigar.
Sturla var matmaður og ég ók
honum oft í innkaupaferðir. Hvað
var helst keypt? Hrossabjúgu,
siginn fiskur, hákarl, svið og slát-
ur.
Hann bjó einn og sá um sig
sjálfur. Var duglegur að elda ofan
í sig og köttinn Lurk.
Sturla var vel hagmæltur og
eftir hann liggja tækifærisljóð ort
við margvísleg tilefni, s.s. afmæli
og árshátíðir.
Hann var gráglettinn og hlífði
engum en var þó aldrei meiðandi.
Mér er efst í huga þakklæti
fyrir að hafa kynnst þessum góða
manni og fjölskyldu hans og er
minnisstæð heimsókn til hans á
Landakot haustið 2019 þar sem
hann dvaldi með henni í stóru sér-
herbergi glaður og reifur.
Votta ástvinum hans innilega
samúð.
Einar Magnússon,
fv. skólastjóri Hagaskóla.
Á kveðjustundu rifjast upp
góðar minningar. Minningar um
mann sem gat verið hrjúfur á yf-
irborðinu en var innst inni ljúfur
og notalegur. Sturla var litríkur
persónuleiki sem við hugsum til
með hlýju. Hann var góður sögu-
maður, var vel að sér í ættfræði
og átti það til að rekja ættir sam-
starfsmanna á skemmtilegan
hátt.
Sturla starfaði sem dönsku-
kennari við Hagaskóla frá árinu
2005. Hann hafði mikinn áhuga á
skák og lagði sig fram um að
vekja áhuga nemenda á þeirri
íþrótt. Á þeim árum stóð skák-
starf í Hagaskóla með miklum
blóma. Sturla tók þátt í þróunar-
verkefni um læsi og í tengslum við
það fór hann til Kaupmanna-
hafnar. Frá þeirri ferð á ég og
samferðafólk okkar margar góðar
og skemmtilegar minningar.
Sturla var ljóðelskur, snöggur
að setja saman vísur og gerði mik-
ið af því að semja. Á stórafmælum
samstarfsmanna flutti hann heilu
ljóðabálkana til afmælisbarns
hvers tíma við mikinn fögnuð við-
staddra.
Það fór ekki framhjá okkur
samstarfsmönnum að Sturla var
ákaflega stoltur af börnum sínum
og barnabörnum og fundum við
vel hversu mikils virði þau voru
honum.
Árið 2012 færði Sturla okkur
textann við skólasöng Hagaskóla.
Í honum kemur skýrt fram
hversu hlýjan hug hann bar til
skólans.
Ég mæti hér að morgni klár og hress
mér miklast hvorki vandamál né stress.
Og ekki finnst mér ævigangan ströng
ég uni mér við leik og starf og söng.
Á hamingjunnar hæsta tind ég sest
í Hagaskóla finnst mér alltaf best.
Og skólinn kann við ýmsu ágæt svör
þar og er verður kraftur, líf og fjör.
Við saman eigum sæla skólavist
við syngjum öll af mestu hjartans list.
Í huga mér ég hlýja strauma finn
því Hagaskóli, það er skólinn minn.
Skólasöngur Hagaskóla mun
lifa með nemendum og starfs-
mönnum skólans um ókomin ár.
Sturla lét af störfum vegna ald-
urs árið 2013.
Fyrir hönd starfsmanna Haga-
skóla sendi ég fjölskyldu Sturlu
innilegar samúðarkveðjur.
S. Ingibjörg Jósefsdóttir,
skólastjóri Hagaskóla.
Sturla
Snæbjörnsson
52 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 2. JÚLÍ 2020