Morgunblaðið - 02.07.2020, Qupperneq 53

MINNINGAR 53
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 2. JÚLÍ 2020
Þökkum innilega auðsýnda samúð og
hlýhug við andlát og jarðarför eiginmanns
míns, föður, tengdaföður og afa,
ÚLFS SIGURMUNDSSONAR
hagfræðings.
Sérstakar þakkir til hjúkrunarheimilisins
Sóltúns.
Sigríður Pétursdóttir
Þóra Sæunn Úlfsdóttir Jóhann Ísak Pétursson
Einar Úlfsson
Úlfur Þór, Sigríður Ósk, Samúel, Stefanía Sóley
Innilegar þakkir sendum við öllum þeim
sem sýndu okkur samúð og hlýhug við
andlát og útför hjartans eiginmanns, föður
okkar, tengdaföður, afa og langafa,
JÓHANNS LÍNDALS JÓHANNSSONAR
fyrrv. rafveitustjóra,
Vallarbraut 6, Njarðvík,
sem lést 23. apríl og var jarðsettur 18. júní.
Sérstakar þakkir til alls starfsfólks á Heilbrigðisstofnun
Suðurnesja.
Elsa Dóra Gestsdóttir
Agnes Jóhannsdóttir Bessi Halldór Þorsteinsson
Hreinn Líndal Jóhannsson Anna Dóra Lúthersdóttir
Jóhann Gestur Jóhannsson Svava Tyrfingsdóttir
María Líndal Jóhannsdóttir
Elías Líndal Jóhannsson Guðlaug Helga Sigurðardóttir
Lína Dalrós Jóhannsdóttir Gunnlaugur Þór Ævarsson
barnabörn og barnabarnabörn
Ástkær móðir okkar, tengdamóðir, amma
og langamma,
MESSÍANA MARZELLÍUSDÓTTIR
tónlistarkennari,
Hlíf 2, Ísafirði,
lést 24. mars.
Minningarathöfn verður haldin í
Ísafjarðarkirkju laugardaginn 4. júlí klukkan 14.
Þórlaug Þ. Ásgeirsdóttir Finnbogi Karlsson
Helga A. Ásgeirsdóttir
Sigríður G. Ásgeirsdóttir Gunnar S. Sæmundsson
Ásgeir Helgi, Andrea Messíana, Logi Leó,
Dögg Patricia, Máni Þór
✝ Jón Örn Jóns-son fæddist í Vi-
borg á Jótlandi 30.3.
1938. Hann lést 21.
maí 2020 í Regina,
Kanada.
Foreldrar hans
voru Jón Sigtryggs-
son, prófessor,
læknir og tann-
læknir, stofnandi og
fyrsti prófessor við
Tannlæknadeild
Háskóla Íslands, f. 10.4. 1908, d.
11.2. 1992 og k.h., Jórunn (Lóa)
Tynes húsmóðir, f. 28.2. 1913, d.
23.3. 1978. Jón Örn var elstur 5
systkina. Eftirlifandi systkini
eru: Ingvi Hrafn Jónsson, f. 27.7.
1942, Sigtryggur Jónsson, f.
14.6. 1947 og Margrét Jóns-
dóttir, f. 27.12. 1955. Látinn er,
an-fylki í Kanada 1970. Jón Örn
var hagfræðiprófessor við Uni-
versity of Saskatchewan til 1974
er þau fluttu til höfuðborgar
fylkisins, Regina. Jón Örn starf-
aði þar hjá fylkisstjórninni í ýms-
um ábyrgðarstöðum þar til hann
fór á eftirlaun. Hann var ráðu-
neytisstjóri í ýmsum ráðuneytum
fylkisins, m.a. forsætisráðuneyti.
Jón Örn var ræðismaður Íslands
í Saskatchewan í 27 ár. Hann var
forseti „Multicultural Consul of
Saskatchewan“ og forseti
Skandinavíska félagsins í Reg-
ina. Hann þjálfaði sem sjálf-
boðaliði barnahópa í ýmsum
íþróttum, m.a. knattspyrnu. Jóni
Erni var veitt „Queen Elizabeth
II Diamond Jubilee Medal“ 2012.
Hann fékk fjölmargar aðrar við-
urkenningar fyrir sjálf-
boðaliðastörf sín og embættis-
störf.
Bálför fór fram í Regina 26.
maí 2020.
27.10. 2011, Óli Ty-
nes Jónsson, f.
23.12. 1944. Eftir-
lifandi eiginkona
Jóns Arnar er Guð-
rún Mjöll Guð-
bergsdóttir, fædd á
Grundarstíg 10 í
Reykjavík 22.11.
1943. Þau gengu í
hjónaband 22.3.
1964. Sonur þeirra
er Haukur Hávar
Jónsson, fæddur í Reykjavík
11.10. 1964. Jordan Szeponski er
fóstursonur Hauks Hávars.
Jón Örn varð stúdent frá MR
1958. Hann lauk meistaragráðu í
hagfræði frá Madison-háskóla Í
Wisconsin árið 1968 og prófum
fyrir dr.-gráðu 1970. Fjölskyldan
flutti til Saskatoon í Saskatchew-
Það er erfitt að lýsa tilfinninga-
flæðinu er mágkona mín, Guðrún
Mjöll Guðbergsdóttir, sagði mér
frá því í símtali frá Kanada, er ég
spurði um líðan Jóns Arnar bróð-
ur míns, sem lá á sjúkrahúsi, að
hann hefði ákveðið að nýta ákvæði
í kanadískri löggjöf frá 2015 og
óska eftir að fá heimild til að fá að-
stoð starfsfólks sjúkrahússins til
að binda enda á líf sitt.
Hann hafði komist að þeirri
niðurstöðu að hann ætti ekki aft-
urkvæmt á heimili sitt í Regina í
Saskatsewanfylki og við blasti
óbærileg dvöl á einhvers konar
heilbrigðisstofnun, þar sem 2-3
manneskjur þyrfti til að aðstoða
hann við flestar ef ekki allar dag-
legar athafnir.
Ég hreinlega hváði, en gerði
mér strax grein fyrir því að þetta
var mikið alvörumál. Eins og ég
skil þetta er þetta einföld ákvörð-
un viðkomandi einstaklings, án
nokkurs samráðs við ástvini.
Læknum ber að setja málið án
tafar í ferli, en heimild er ekki
veitt fyrr en að undangengnum 2
fundum með læknum, hjúkrunar-
fólki, sálfræðingi og félagsráð-
gjafa á 2 vikna tímabili til að
ganga úr skugga um að þessi
ákvörðun sé tekin að yfirvegðu og
vandlega hugsuðu ráði. Tekið skal
fram að um 40% slíkra beiðna
hljóta samþykki heilbrigðisyfir-
valda.
Bróðir minn fékk samþykki yf-
irvalda föstudaginn 15. maí og
óskaði þess að strax yrði drifið í
þessu á mánudegi, en féllst á þrá-
beiðni eiginkonu sinnar og sonar,
Hauks Hávars, að fresta því til
fimmtudagsins 21., uppstigning-
ardags, enda höfðu þau ekki feng-
ið að heimsækja hann á sjúkrabeð
í nær 2 mánuði vegna Covid-19.
Fyrir mér tóku við margar
nætur martraða, þar sem ég var
við dauðans dyr, vaknandi með
hjartslátt og vanlíðan, skildi ekki
hvað bróðir minn var að fara og
treysti mér ekki til að hringja í
símann á náttborði hans, símtal
sem mágkona mín sagði mér að
hann biði eftir.
Loksins mannaði ég mig upp og
við áttum hálftíma gott bræðra-
spjall, sem lauk með því að ég ein-
faldlega óskaði honum góðrar
ferðar og bað fyrir kveðjur til for-
eldra okkar og Óla Tynes, bróður
okkar, sem lést 2011, náði að
herða upp hugann og halda aftur
af tárunum, þar til við lögðum á.
Við systkinin þrjú, ég Margrét
og Sigtryggur, sátum í kapellu
Landspítalans í Fossvogi kl. 20.00
á uppstigningardag, er dánarat-
höfnin hófst og 5 mínútum seinna
var bróðir okkar horfinn úr mann-
heimum. Hann spaugaði inn í and-
látið, sagði Haukur mér, sagði
brosandi eftir fyrstu sprautuna:
„Hva, ég er ekkert syfjaður“ og
þóttist geispa, en leið svo út af.
Því ber ég þessar innstu tilfinn-
ingar mínar á borð hér á þjóðar-
vettvangi Morgunblaðsins, að
svona mannúðleg löggjöf hlýtur
að bíða okkar hér á eyjunni bláu
og löngun mín er að hefja þá um-
ræðu.
Í samtali okkar bræðra var
hann svo innilega sannfærður um
að hann væri að gera það eina
rétta í stöðunni fyrir sjálfan sig og
ástvinina.
Jón Örn bróðir minn var glæsi-
menni og drengur góður og ég
upplifði það á förnum vegi að kon-
ur sneru sér við til að horfa á eftir
honum. Að loknu stúdentsprófi
fetaði hann í fótspor föður okkar,
Jóns Sigtryggssonar prófessors,
og nam læknisfræði og lauk fyrsta
ári, en var svo fúll yfir að hann
skyldi ekki ná ágætiseinkunn eftir
þrotlausan lestur, að hann hætti
og fór til Madison Wisconsin í
hagfræðinám og hefur síðan búið
vestan hafs, síðustu 50 árin í Kan-
ada, fyrst sem hagfræðiprófessor
og síðan sem háttsettur embætt-
ismaður fylkisstjórnarinnar í Sas-
katsewan. Hann sá hins vegar eft-
ir því, sennilega alla ævi, að hafa
ekki haldið áfram í læknisfræð-
inni. Hann kom heim eftir BA-
prófið í hagfræði og vildi þá halda
áfram læknanáminu, en var tjáð
af læknadeild að hann yrði að taka
fyrsta árið aftur. Hann hefði mín-
um huga orðið frábær læknir og
mannvinur.
Við systkinin tregum stóra
bróður okkar, en getum ekki ann-
að en samglaðst honum, hann
sannarlega gerði hlutina á eigin
forsendum, eins og Sinatra söng
og sungið var við útför Óla Tynes.
Við hugsum til Úlúar og Hauks
með ást í hjarta og vermum okkur
í sorginni við minningar um sam-
verustundir er Kanadafjölskyldan
kom heim á gamla Frón og öll
börn Lóu og Jóns Sigtryggssonar
voru samankomin á ný.
Ingvi Hrafn, Margrét
og Sigtryggur Jónsbörn.
Jón Örn Jónsson í Saskatchew-
an er látinn. Ég kynntist honum
árið sem ég fermdist þegar hann
og Guðrún systir mín fóru að
draga sig saman. Hann var þá bú-
inn með fyrsta hluta náms í hag-
fræði í háskólanum í Madison í
Wisconsin. Hann hafði fengið
vinnu í Seðlabankanum á þessu
tímabili, en vinna í hagdeild banka
virtist ekki eiga við hann og varð
kannski í og með til þess að hann
ílengdist vestan hafs. Haustið
1964 hélt Jón Örn áfram náminu
og um veturinn fluttu Guðrún og
Haukur, þriggja mánaða gamall,
til hans í Madison. Engan óraði
fyrir að Jón og Úlú, eins og flestir
kalla hana, myndu aldrei koma
aftur til búsetu á Íslandi. Þetta
var um miðjan sjöunda áratug síð-
ustu aldar. Fjarlægðin milli
heimshluta var meiri en nú. Sím-
töl voru dýr og ferðalög dýr og
tímafrek. Samskiptin milli Jóns
Arnar og Úlú og okkar hér heima
voru í formi sendibréfa, póstkorta
og ljósmynda. Við höfðum ekki
áhyggjur af Guðrúnu hjá Jóni
Erni. Hann var einstakt ljúfmenni
og nútímamaður sem tók þátt í
heimilisstörfum og barnauppeldi,
sem ekki var sjálfgefið á þeim
tíma.
Auk þess urðu þau fljótt ákaf-
lega samrýnd og góðir vinir og
sama varð með Hauk þegar hann
óx úr grasi. Eftir námið bauðst
Jóni kennarastaða við Háskóla
Saskatchewan og þau fluttu til
Saskatoon í Kanada. 1974 fluttu
þau til höfuðborgar fylkisins,
Regina, þar sem Jón hóf störf í
stjórnarráðinu. Þar starfaði hann
til loka starfsævi sinnar og fékkst
við ýmsa málaflokka. Ég held að
hann hafi átt hina þrjá kostagripi
sem Lao Tse mat mikils. Með orð-
um Kínverjans: „Hinn fyrsti er
hógværð, annar er sparsemi og
hinn þriðji er lítillæti. Með hóg-
værð get ég verið djarfur. Með
sparsemi get ég verið örlátur.
Með lítillæti get ég öðlast hinn
æðsta heiður. En nú á tímum
hirða menn ekki um hógværð og
eru fullir frekju; þeir hirða ekki
um sparsemi og eru allir í eyðslu-
semi; þeir eru horfnir frá lítillæti
og keppa um tignarsæti. En þetta
er vegur dauðans.“ Og: „Himininn
veitir þeim hógværð sem hann vill
bjarga.“ Það var auðvelt að þykja
vænt um Jón. Hann var glaðsinna
og sýndi öðrum áhuga og virð-
ingu. Hann var hláturmildur,
kurteis og þægilegur í umgengni.
Hann eignaðist marga vini. Hann
var sérlega mikill áhugamaður
um góðan mat og flinkur kokkur.
Eitt sinn var ég á ferðalagi um
Bandaríkin og Kanada í sex vikur
og gerði hlé á ferðinni til að heim-
sækja Guðrúnu og Jón Örn í Reg-
ina. Hjá Jóni fékk ég besta matinn
í allri ferðinni og stóðust margir
fínir veitingastaðir honum ekki
snúning. Úlú og Jón hafa komið
reglulega til Íslands eftir að þau
fluttu til Regina. Síðustu árin eftir
að þau fóru á eftirlaun, alnetið tók
yfir líf okkar og öll samskipti urðu
einfaldari höfum við fylgst meira
með hvert öðru og nú upplifir
maður fjarlægðina á annan hátt.
Helgi Guðbergsson.
Jón Örn Jónsson
Elsku mamma, að
skrifa minningar-
grein um þig núna er
mjög óraunverulegt,
þú á fullu að koma
þér fyrir í nýju fínu íbúðinni þinni
með glæný húsgögn sem var
nýbúið að kaupa. Þú varst svo
spennt að flytja aftur austur á
land, þú hafðir búið þar í átta daga
þegar höggið stóra kom, mamma
farin. Hvernig gat þetta gerst?
Lífið var ekki alltaf dans á rós-
um hjá þér en mikið áttum við
yndislegar stundir áður en þú
fórst austur, fá knúsin og kossana,
heyra elskan mín í lok allra sím-
tala er svo dýrmæt minning sem
maður heldur í.
Ég var voðalega mikil mömmu-
stelpa þegar ég var yngri, vildi
bara alltaf vera heima með
mömmu, fannst algjör óþarfi að
vera stunda einhver diskótek og
þannig ef ég gat verið heima í kósý
með mömmu eða hangið yfir henni
þegar hún fékk gesti. Við vorum
alltaf að bralla eitthvað saman ég
og þú en ég held að það hafi verið
akkúrat eins og þú vildir hafa það,
við tvær saman að brasa eitthvað.
Þú varst rosaleg glingurkona
og þar erum við ólíkar því ég er
andstæðan við það, þú vilt eiga
mikið af alls konar dóti en ég vil
eiga lítið dót, oft sagði ég, mamma
eigum við ekki bara henda þessu,
þú þarft ekkert á þessu að halda
en neibb það mátti aldrei, þótt þú
vissir að þú myndir aldrei nota
hlutinn í framtíðinni. En maður
brosir bara yfir því núna.
Söknuðurinn er mikill, að missa
pabba þegar ég var lítil stelpa og
svo missa mömmu núna. Þetta er
Rannveig
Tómasdóttir
✝ Rannveig Tóm-asdóttir fæddist
17. júlí 1950. Hún
lést 19. maí 2020.
Útför Rann-
veigar fór fram 29.
maí 2020.
erfitt og sárt en mikið
svakalega er ég þakk-
lát fyrir tímann okkar
saman undanfarnar
vikur. Þú komst
reglulega til mín í
heimsókn, við sátum
og hekluðum, hlust-
uðum á tónlist og
höfðum það huggu-
legt í rólegheitunum
og spjölluðum um
heima og geima. Eld-
uðum góðan mömmumat og áttum
dásamlegar stundir. Ég veit að þú
varst þakklát fyrir þennan tíma
líka. Þegar ég skutlaði þér á flug-
völlinn og horfði á þig labba út í
flugvél varstu alltaf að snúa þér
við og vinka aftur og aftur bless.
Ég veit að þú leitaðir mikið í
trúna og sér maður það þegar
maður er að ganga frá íbúðinni
þinni og fara yfir dótið þitt, aldrei
hafði ég spáð mikið í það en trúin
hjálpaði þér. Þú ert núna komin til
pabba og ég veit að hann tekur vel
á móti þér.
Guð geymi þig elsku mamma
og takk fyrir allar góðu stundirnar
okkar saman, mun sakna þín allt-
af.
P.S. Bið að heilsa pabba og þú
mátt knúsa hann fast frá mér, veit
að fangið hans verður hlýtt.
Þín dóttir
Díana Lynn.
Elsku amma.
Þessir tímar hafa verið mjög
erfiðir. Þú varst tekin allt of
snemma frá okkur. En mikið er-
um við ánægðar að hafa eytt síð-
ustu tveim mánuðum með þér og
verðum ævinlega þakklátar fyrir
það. Við systurnar vorum búnar
að plana að koma austur og hitta
þig í júlí og eyða tíma með þér eins
og við vorum búnar að tala um. Þú
varst svo spennt að heyra að við
ætluðum að koma í heimsókn til
þín og skoða nýju fallegu íbúðina
þína. Þú varst svo stolt af sjálfri
þér að koma þér úr aðstæðunum
sem þú hefur verið í í langan tíma
og byrja nýjan kafla fyrir austan.
Við verðum alltaf þakklátar að
hafa verið hluti af nýja kaflanum
þínum og munum alltaf vera stolt-
ar af þér, elsku amma okkar. Við
munum alltaf muna eftir því þegar
þú komst í ferminguna okkar og
vorum við mjög ánægðar að þú
komst til að fagna með okkur. Við
náðum að taka svo margar myndir
saman og erum mjög þakklátar að
geta litið á þær í framtíðinni og
muna eftir góðu tímunum sem við
áttum á þessum degi.
Svo munum við aldrei gleyma
því þegar við heyrðum í þér árið
2018 og kíktum í heimsókn. Við
sögðum þér hvernig okkur var að
ganga í framhaldsskóla og maður
sá stoltið á andlitinu þínu. Svo fór-
um við systurnar í bíltúr til Kefla-
víkur til þess að skoða íþróttabúð
sem var að loka og enduðum á að
kaupa okkur jakka, áður en við
fórum heim ákváðum við að
stoppa í Nettó og kaupa okkur
hressingu. Þar varst þú í bílnum á
móti okkur. Þegar við vorum á
leiðinni inn fannst okkur þú vera
svo kunnugleg og trúðum því ekki
að þetta værir þú. Vorum ekki
búnar að sjá þig í dálítinn tíma
þannig að það var mjög gaman að
hafa hitt þig og tala aðeins saman
áður en við þurftum að fara aftur
til Reykjavíkur. Við munum alltaf
muna eftir þessum tímum og verð-
um við alltaf ánægðar þegar við
tölum saman um þessa tíma, þetta
eru svo góðar minningar sem við
eigum. Þú varst tekin of snemma
frá okkur, einmitt þegar lífið var
komið á góðan hraða og þú varst
umkringd fjölskyldunni þinni, en
við vitum að þú verður alltaf með
okkur. Við söknum þín svo mikið,
elsku amma. Hvíldu í friði.
Ilmur Líf og Ragnhildur Ósk.
Það er sárt að þurfa að kveðja
þig, kæra tengdamamma. Við höf-
um átt margar góðar stundir sam-
an á þessum rúmu 23 árum frá því
ég fór að heimsækja ykkur austur
í Biskupstungur að eltast við dótt-
ur þína. Ég minnist gestrisni þinn-
ar alla tíð, kalkúnninn um jólin,
þegar við Díana nældum okkur
iðulega í bita að næturlagi. Hjá
ykkur lærði ég að njóta kalkúna-
samlokunnar að bandarískum sið.
Það var alltaf góður matur á borð-
um hjá þér og þú sýndir börnun-
um þínum og mér alltaf svo mikla
væntumþykju og ást. Það var allt-
af mjög mikið hlegið þar sem þú
varst og einkennir hlátur og gleði
þessar samverustundir. Þú varst
hörkudugleg kona, hafðir mikla
ánægju af því að hafa mikið dót í
kringum þig og fékkst nú oft að
heyra að það væri nú svolítið of
mikið á köflum. Varst nú ekkert
alltof kát eftir að við Díana flutt-
um dótið úr geymslunni yfir í nýja
geymslu, í einum af flutningunum,
en þá ákváðum við að taka svolítið
til og henda óþarfa hlutum.
Þegar ég lít yfir farinn veg er
eins og svo oft í lífinu ýmislegt
sem maður hefði viljað hafa með
öðrum hætti. Það er þannig að lífið
er ekki alltaf dans á rósum og þú
barðist við mörg vandamál sem
mér finnst ótrúlegt að skuli hafa
þurft að lenda á einni og svo góðri
og hjartahlýrri manneskju. Það
sem situr eftir verða allar þær
yndislegu minningar sem við átt-
um og verða ekki teknar frá okk-
ur. Það var okkur ómetanlegt að
fá að njóta síðustu 8 vikna með
þér. Að fylgjast með þér ekki bara
að taka ákvörðun um að breyta og
bæta líf þitt heldur að framkvæma
það var hreint út sagt magnað.
Það var viljastyrkurinn sem kom
þér á miklu betri stað. Það var fyr-
ir viljastyrkinn sem varð til þess
að þessar 8 vikur urðu svo góðar,
matarboð, samtöl og samvera sem
verða okkur svo dýrmæt héðan í
frá.
Að sjá þig á nýju heimili þar
sem allt gekk svo vel, þú glamp-
aðir af stolti og ánægju með lífið.
Það er erfitt að hafa ekki náð að
heimsækja þig á nýja heimilið en
munaði þar eingöngu nokkrum
vikum þar sem við vorum búin að
skipuleggja ferð austur. Ég er svo
stoltur af þér. Mikið hefði verið
gaman að fá að njóta fleiri gæða-
stunda með þér, kæra tengda-
mamma. Hvíldu í friði, elsku
Ragnhildur mín.
Kristján Þórður
Snæbjarnarson.