Málfríður - 15.09.2000, Side 29

enskri tungu var æðislegt og yljaði mér
mikið um hjartaræturnar. En bekkirnir
eru eins mismunandi eins og þeir eru
margir. Nú í ár hefur mér ekki gengið al-
veg eins vel að fá þau til að ræða um hlut-
ina en það er að koma. Það eru nú aðeins
búnir tveir þriðju af fyrri önninni.
Þetta með mismunandi kennslu í mis-
munandi bekkjum á ég í hvað mestum
erfiðleikum með. Hvernig hagar maður
kennslu sama efnis í mismunandi bekkj-
um? Eg hef náttúrulega reynt að fara bet-
ur í þá hluti sem hver og einn bekkur á í
erfiðleikum með en ég byrjaði ekki al-
mennilega á því fyrr en nú í ár. AUt árið í
fyrra fór í að halda haus. Þetta gengur upp
að vissu marki en ég geri enn ekki nóg af
þessu.
Það síðasta sem mig langar að minnast
á er eitthvað sem ég vissi, eða grunaði alla
vega sterklega, að myndi reynast mér
erfitt. Þetta er hin víðfræga og illskilgrein-
anlega agastjórnun. Þegar ég var í æfinga-
kennslunni lenti ég í vandræðum með
nemendur mína á gagnfræðaskólastiginu
en gekk nokkuð vel með nemendur mína
í menntaskóla. Þegar ég svo fór að kenna
gekk þetta nokkuð vel til að byija með.
Síðan fór þetta að ganga svona upp og
ofan. Eg reyndi að fylgja því sem ég hafði
lært í kennslufræðinni - að vera alveg með
það á hreinu hver réði í stofunni, hvert
mitt hlutverk væri sem kennari, og hvaða
stefnur ég aðhylltist hvað varðar samskipti
við nemendur. Þetta fyrsta hefur alltaf ver-
ið nokkuð ljóst fyrir mér en hin tvö sein-
ni atriðin hafa oft á tíðurn reynst vand-
meðfarnari heldur en ég hélt. Hvernig
tekur maður til dæmis á því þegar nem-
andi neitar að yfirgefa stofuna þegar mað-
ur rekur hann út? Hversu strangur á ég að
vera ef nemendur hafa ekki lokið við
heimavinnuna sína? Það sem mér hefur
reynst best er að vera strangur en sann-
gjarn.Veita nemendum mínum þéttan en
sveigjanlegan ramma til að vinna innan.
Kennslustofan er jú svæði sem þeim á að
líða nógu þægilega í til að þora að gera
mistök, þora að prófa sig áfram. En stofan
má samt ekki verða leikvöllur. Það virðist
hins vegar vera svo að ég hafi verið held-
ur afslappaður í byijun þessa árs sem gerir
það síðan að verkum að ég verð að færa
kennslustofuna hægt og rólega í það form
sem ég vil að hún sé í. Eg held nefnilega
að snöggar breytingar fari ekki vel í nem-
endur mína. Þeim, og reyndar mér líka,
finnst ákveðið öryggi í því að nálgast hluti
á vissan hátt. Þannig vita þeir oft hvernig
tekið verður á hlutum og geta hagað sín-
um málum samkvæmt því.
Sé litið til kennslufræðinnar má segja
að almenna kennslufræðin ásamt æfinga-
kennslunni hafi reynst mér best varðandi
almenna stjórnun í kennslustofunni. Það
sem almenna kennslufræðin gerði beint
og óbeint var að hjálpa mér við að mynda
mér einhvern bakgrunn, þ.e.a.s. mynda
mér einhvern hugmyndafræðilegan grunn
sem myndi endurspeglast í áherslum mín-
um í kennslunni. Þetta hefur tekist að
hluta. Gallinn eða kosturinn, eftir því
hvernig litið er á málið, er sá að þessi hluti
er í stöðugri þróun. Eg reyni ætíð að vera
faglegur í mínu starfi en það eru svo
margar áhugaverðar kenningar um hvað
maður ætti að leggja áherslu á að stundum
hefur maður ekki hugmynd um hvar
manns eigin áherslur liggja. Þetta er það
sem ég er núna að beijast við í minni
kennslu. Einhverra hluta vegna virðist
þetta valda því að kennslan hjá mér er að
verða siðferðislegri heldur en hún var í
fyrra. Kannski vegna þess að ég er farinn
að sjá meiri hliðstæðu með uppeldi dætra
minna og kennslunni heldur en ég gerði í
fyrra. En hvað veit ég?
Mig langar svona að lokum að minnast
á eitt nokkuð undarlegt atriði varðandi
þennan mikilvæga þátt kennslunnar. Nú í
ár er ég með nemanda í umsjónarbekkn-
um mínum sem ég kenndi í þeim hluta
æfingakennslunnar þar sem agastjórnunin
gekk illa. Þetta olli því að ég var í svolitl-
um vandræðum með hvernig ég ætti að
taka á bekknum til að byrja með. Þessi
nemandi hafði jú séð mig algjörlega
klúðra málunum. Eg varð óþarflega
strangur og fannst einum nemenda minna
sem ég væri að fara fram á of mikið af
Kennslustofan er
jú svæði sem
þeim á að Kða
nógu þægilega í
til að þora að
gera mistök,
þora að prófa sig
áfram. En stofan
má samt ekki
verða leikvöllur.
29