Rit Mógilsár - 01.03.2004, Blaðsíða 22

22
tóku í sama streng. Indriði segir í þessu sambandi:
[Sauðfjárræktin] hún stendur ekki undir neinum
fjárfestingum eða neinu... Maður getur ekki gert neitt. Að
laga girðingu það getur verið meiriháttar mál.... Allt sem þú
gerir það þarf að afla fjár einhvernveginn í það.
Síðustu ár hafa einkennst af óvissu um áframhaldandi sauðfjárslátrun
á svæðinu. Sláturhús hefur, þangað til haustið 2003, verið rekið á
Fossvöllum. Þar sem vinnslu þar hefur nú verið hætt aukast erfiðleikar
sauðfjárbænda á svæðinu. Bæði missa margir tímabundna vinnu við
slátrun en einnig eykst kostnaður við flutning sláturfjár sem bændur
kosta sjálfir. Útlitið í sauðfjárrækt á svæðinu er því ekki sérlega bjart.
Eftirfarandi orð Ragnars endurspegla stöðu mála vel:
Þeir sem eru í þessum búskap í dag, þeir eru í þessu
nánast fyrir hugsjón held ég, fyrir að þeir hafi gaman af
þessu.
Fleiri bændur taka undir orð Ragnars og segja búskap með sauðfé
nálgast það að flokkast undir lífsstíl. Fólk þarf enda að koma sér upp
ákveðnum lífsstíl til að geta búið og gæta þess „að sníða sér stakk eftir
vexti“ (Þórunn Óskarsdóttir).
Eins og fram hefur komið, hefur íbúum í Fljótsdal fækkað síðustu
ár. Fljótsdalshreppur er enn sem komið er sjálfstætt sveitarfélag, með
83 íbúa skráða með lögheimili þar 1. desember 2001. Fólksfækkun
ásamt almennum samfélagslegum breytingum hefur haft margvísleg
áhrif á svæðinu.
Í viðtölum við bændafólk kom fram að fámennið hefur töluverða
ókosti hvað varðar borgaralegar skyldur íbúa sveitarfélagsins. Þó að
það færist enginn undan því að gegna þeim þá er fólk misvirkt þannig
að oft vilja störfin lenda á þeim sömu sem fá svo á endanum nóg.
Nálægðin gerir fólki líka erfitt fyrir. Þorsteinn lýsir því:
Ef það á að fjalla um einhver mál sem varða íbúana þá er
annar hver maður vanhæfur og þetta eru vinir og nágrannar
og allt svoleiðis og þetta er náttúrlega orðið mjög erfitt
þannig sko, á allan hátt.
Sumir eru í mörgum nefndum og ráðum á vegum sveitarfélagsins og
að vissu leyti hefur þetta dregið úr annarri félagastarfsemi. Kristín
Jónsdóttir og Jóhann Brandsson eru hjón á fertugsaldri sem hafa
stundað búskap í um 15 ár í dalnum. Þau benda á að hefðbundinn
félagsskapur eigi erfitt uppdráttar. Starf kvenfélagsins hefur að miklu