Rit Mógilsár - 01.03.2004, Qupperneq 25

25
Suðurlandi. Hestaferðirnar eru fyrst og fremst farnar yfir hásumarið, frá
seinni hluta júní fram í miðjan ágúst. Að þeirra sögn er allskyns fólk
sem fer í ferðirnar og margir koma oftar en einu sinni. Það er mikil
vinna í kringum þessar ferðir en þær veita meginhluta af tekjum þeirra.
Þau stunda einnig aðra vinnu með en vonast til að geta aukið
ferðaþjónustuna á einhvern hátt. Eins og er þá er ferðatímabilið of
stutt. Þessir aðilar eiga það sameiginlegt að þau leggja mikla áherslu
á að fólk á svæðinu þurfi sjálft að hafa frumkvæði að hlutunum. Þau
vildu hins vegar einnig sjá skilvirkara og sterkara stoðkerfi til að
aðstoða fólk við að móta og hrinda nýsköpunarverkefnum í
framkvæmd.
Fólk hefur ýmsar hugmyndir um ferðaþjónustu sem hugsanlegt
er að gangi upp. Þar má nefna aukna hálendisferðamennsku,
sportveiðar, vetrarferðir, uppbyggingu tjaldstæða og uppbyggingu á
ódýrum gistimöguleikum. Það getur verið mikil áhætta að setja traust
sitt á nýsköpunarverkefni, sérstaklega ef það byggir ekki á því sem
fyrir er. Það er samdóma álit flestra að sauðfjárbúskapur sé enn
meginstoð byggðar á svæðinu og ýmsir hafa verið að þróa hann sér til
framdráttar. Margir bændur í Fljótsdal eru með fleira fé heldur en þeir
hafa greiðslumark fyrir. Á þann hátt nýta þeir bæði hús og tún betur en
hins vegar skilar þessi umframframleiðsla ekki miklum tekjum inn í
reksturinn. Fólk hefur einnig verið að fitja upp á nýjungum í
sauðfjárrækt. Hjón á einum bæ stunda lífræna framleiðslu og annað
dæmi er að margir er nú farnir að setja á fé út frá niðurstöðum
ómskoðunar á vöðvabyggingu skepnanna. Rétt eins og með
ferðaþjónustuna hefur fólk margar hugmyndir um hvernig væri hægt
að efla sauðfjárrækt í framtíðinni, bent var á mögulegan ávinning af
markaðsstarfi erlendis og ónýtta möguleika í tenglsum við lífræna eða
vistvæna framleiðslu.
Þrátt fyrir að sauðfjárrækt sé enn sem komið er mikilvægasta
atvinnugrein Fljótsdælinga er hún í æ ríkari mæli að þróast yfir í
hlutastarf. Fólk vinnur mjög mikið með búrekstrinum og víst er að
mörgum þykir það súrt í broti að geta ekki einbeitt sér betur að
sauðfjárræktinni. Fólk hefur sýnt dugnað og hugkvæmni við að ná
endum saman og tekist á við aðsteðjandi erfiðleika oft og tíðum á
árangursríkan hátt.
Virkjunaráform norðan Vatnajökuls hafa verið mikið í
umræðunni á undanförnum misserum í þjóðfélaginu. Risavaxið
verkefni eins og Kárahnjúkavirkjun hefur sitt að segja í litlu samfélagi
eins og Fljótsdal. Sitt sýnist hverjum en það er ljóst að umræðan (sem
nú hefur þróast yfir í framkvæmdir) lætur engan ósnortinn. Þórunn
Óskarsdóttir bóndi á fimmtugsaldri, dró saman það viðhorf sem margir
viðmælenda minna höfðu gagnvart hugsanlegri virkjun: