Fréttablaðið - 23.10.2021, Síða 24

„Ég fór með Þjóðleikhúsinu til
að leika og spila í Austur-Berlín og
prófaði svo að leigja herbergi í Prag
og kynnast lífinu þar.“ Eyþór segir
ótal sögur koma upp í hugann frá
þeim tíma en sérlega minnisstætt
sé partí sem hann sótti ásamt jafn-
öldrum sínum á föstudagskvöldi.
„Hápunktur kvöldsins var þegar
Nivea-prufa var látin ganga manna
á milli. Fólk var ekkert að bera
kremið á sig heldur einfaldlega þefa
af því.“
Hann segir bágt ástandið hafa
haft áhrif á sig og að hann hafi séð
að slíkt ofríki virkaði ekki. Hann
hafi endanlega sannfærst um þá
lífsskoðun sína að trúa á einstakl-
inginn og treysta honum.
„Ísland var þarna að fara úr hafta-
stefnunni, litasjónvarpið var komið
og það var hægt að kaupa einhvern
gjaldeyri til að fara til útlanda.
Ísland var að opnast en þarna var
eins og allt væri frosið í tíma.“
Ég man að ég og Örn Árnason
leikari ætluðum að borða á fínum
stað í Austur-Berlín þar sem þjónn
í gömlum slitnum kjólfötum tók
á móti okkur. Hann spurði hvort
við ættum pantað borð sem við
áttum ekki og var vísað frá. Þegar
við spurðum hvernig stæði á því
að við fengjum ekki borð á tómum
staðnum sagði hann okkur að panta
þyrfti hráefnið með margra daga
fyrirvara.“
Hundrað tónleikar á einu ári
Upp úr tvítugu varð Eyþór hluti af
hljómsveitinni Todmobile ásamt
þeim Þorvaldi Bjarna Þorvaldssyni
og Andreu Gylfadóttur, en sveitin
varð í raun til fyrir slysni að sögn
sellóleikarans. „Við vorum þá að
læra tónsmíðar og Þorvaldur stakk
upp á að við tækjum upp nokkur
lög. Þetta bætti svo utan á sig eins og
snjóbolti og við enduðum á að spila
á fullu í fjögur ár. Eitt árið spiluðum
við á hundrað tónleikum,“ rifjar
hann upp en sveitin starfaði í fimm
ár og gaf á þeim tíma út jafn margar
plötur sem hlutu frábærar viðtökur.
Árið 1993 hætti sveitin formlega
þó að hún hafi síðan þá nokkrum
sinnum komið aftur saman og gefið
út enn meira efni.
„Við vorum búin að gera flest sem
hægt var að gera hér heima. Ég fór
að vinna í tækninni,“ segir Eyþór og
er augljóst að tækniþróun er eitt-
hvað sem brennur á honum. „Fyrst
í OZ og svo í Símanum og það kom
einfaldlega nýr kaf li í mitt líf. Ég
stúderaði tækni mikið, sérstaklega
í kringum hljóð og tónlist, en svo fór
ég í MBA og tók svolítið viðskipta-
vinkilinn í þessu en hef alltaf lesið
mjög mikið um tækni. Ég trúi því að
tækni geti leyst mjög margt.
Við erum að fara að fara sjá gríð-
arlegar breytingar í samgöngumál-
um, bæði orkuskiptin og svo sjálf-
keyrandi bíla. Fyrst nú eru þetta
litlu rafskúturnar og það er komið
talsvert af rafmagnsbílum, en þetta
er bara byrjunin,“ segir Eyþór og
heyra má að nú hefur borgarfull-
trúinn Eyþór tekið tónlistarmann-
inn yfir.
Rótgróin trú á einstaklinginn
„K rafan um þjónustustig og
umhverf isvernd verður há og
tæknin mun svara því. Það eru mjög
margar borgir farnar að huga að
framtíðinni varðandi sjálfkeyrandi
bíla en við erum lítið að því hér.
Tæknin er nálæg og ég held að þetta
geti verið lausnin á mörgu, þannig
má lækka kostnað, bæta almenn-
ingssamgöngur og fækka slysum.
Reykjavíkurborg getur verið
mikið snjallari en hún er. Sem
dæmi þá vita allir sem hafa beðið
við umferðarljós að þau eru ekki
mjög gáfuð. Það eru til hreyfi- og
snertiskynjarar sem sjá umferðina
og haga ljósum eftir því. En við
erum enn að notast við klukku sem
er nítjándu aldar aðferð. Við erum
alltaf að tala um að stytta vinnu-
vikuna og minnka umferð, þetta er
einföld lausn í þeim efnum.“
Fyrst borgarfulltrúinn Eyþór er
Eyþór fann
ástina á ný með
Ástríði Jakobínu
myndlistar-
konu. Hann
segist heppinn
að hafa kynnst
Ástríði og það
sé dásamlegt
að finna ástina.
Hún sé ákveðið
hreyfiafl.
Hún er góð
jarðtenging
fyrir mig.
Ég fer
stundum
of hratt og
það er gott
að hafa
góða
jarðteng-
ingu.
Ég held að
það sé ekki
nokkur
spurning
að ég var
farinn að
drekka of
mikið og
hraðinn
var of
mikill.
tekinn við er ekki úr vegi að spyrja
oddvita Sjálfstæðisf lokksins í
borginni hvort hugurinn hafi alltaf
stefnt í pólitík.
„Það var ekki endilega á planinu
en ég hef alltaf haft þessa rótgrónu
trú á einstaklinginn. Þegar ég var í
Tappa tíkarrassi var ég anarkisti og
hef alltaf verið á móti yfirvaldi og
ofríki.“
Samgöngu- og skólamál brenna á
Eyþóri. „Framtíðin verður allt öðru-
vísi og við ættum að undirbúa börn-
in betur undir hana í skólanum og
efla sköpun og vísindanám. Á þess-
ari öld keppir fólkið við tæknina.
Tæknin mun taka yfir fjölmörg störf
og við ættum því að leggja áherslu á
mennsku störfin, hvort sem það er
list, vísindi eða önnur sköpun.“
Eyþór var formaður bæjarráðs
í Árborg fyrir hönd Sjálfstæðis-
flokksins árin 2010 til 2014. Hann
segist hafa fundið sinni sýn og skoð-
unum ágætis farveg í f lokknum.
„Enginn flokkur er fullkominn en
Sjálfstæðisflokkurinn stendur fyrir
einstaklingsfrelsi og býr yfir meira
umburðarlyndi en f lestir f lokkar.
Hann er stór því innan hans rúmast
ólíkar skoðanir og fólk.
Mamma var harður herstöðva-
andstæðingur, pabbi var íhalds-
samari en þau ólust upp á tímum
þegar við höfðum nýverið öðlast
sjálfstæði sem þjóð. Ég er því alinn
upp við þann tón, að við gætum gert
meira sem sjálfstæð þjóð og það er
inngróið.“
Hollt að vera í minnihluta
Eyþór segist hafa lært mikið á tím-
anum í bæjarstjórn Árborgar þar
sem hann var bæði í minnihluta og
meirihluta.
„Að vera í minnihluta er besta
þjálfunin áður en tekið er við stýr-
inu. Það er að mínu viti hollara en
að fá völd of fljótt,“ segir Eyþór sem
ætlar sér ekki að vera í minnihluta
í Reykjavík mikið lengur. „Sama
fólkið er búið að vera við völd lengi
og það vill stundum festast í fíla-
beinsturni. Ég held að það sé gott
fyrir borgina að hrista boxið og
breyta til. Það er kominn tími á að
opna Reykjavík, fá fleiri lóðir til að
byggja og opna eyrun. Heyra hvað
fólk í hverfunum hefur að segja eins
og rekstraraðilar á Laugavegi sem
hafa upplifað að ekki sé hlustað á
þá. Við þurfum að ná sátt og færa
borgina hraðar inn í nútímann. Ég
held að Reykjavík geti orðið besta
borg Evrópu til að búa í en þá þarf
hún að vera aðeins stærri, aðeins
opnari og færa sig nær nútímanum.“
Engar beinagrindur í skápnum
Tónlistarmaðurinn og pólitíkusinn
hefur einnig látið að sér kveða á við-
skiptasviðinu og hefur hlutur hans
í Morgunblaðinu verið milli tann-
anna á fólki en lengi vel var Eyþór
stærsti hluthafinn.
„Hlutur minn í Mogganum hefur
rýrnað á hverju ári, því miður. Ég
átti þennan hlut áður en ég fór í
borgarpólitíkina en um leið og ég
fór þangað sagði ég mig úr stjórn
Árvakurs og hef engin afskipti
þar. Hlutur minn hefur verið til
sölu en það er lítil eftirspurn enda
afkoman neikvæð. Aðalatriðið er að
þegar fólk er með hagsmuni sé það
uppi á borði. Þessi hlutur er verst
geymda leyndarmálið í íslenskri
pólitík enda margskráður,“ segir
Eyþór. „Ég er ekki með neinar
beinagrindur í skápnum. Ég keypti
hlutabréf í Árvakri af Samherja fyrir
fjórum árum síðan. Ég skulda þeim
ekki neitt og þeir mér ekkert heldur.
Hlutabréfin hafa orðið verðlítil eins
og í öðrum frjálsum fjölmiðlum og
því eðlilegt að hlutabréfin séu færð
niður þegar taprekstur er ár eftir ár.“
Aðspurður segist Eyþór alltaf hafa
haft mikinn áhuga á fjölmiðlum og
fyrstu hlutabréfin sem hann fjár-
festi í voru í Dagblaðinu sem hann
keypti fyrir launin sem hann fékk
fyrir að selja Vísi í miðbænum, hann
var þá ellefu ára.
„Ég hef alltaf lesið mikið og man
eftir að hafa þurft undanþágu í
bókabílnum í Árbænum því þar
mátti bara fá lánaðar þrettán bækur
á viku og það dugði mér ekki. Ég hef
gaman af skrítnum bókum,“ segir
Eyþór og má sjá á bókasafni hans í
stofunni að fjölbreytileikinn er þar í
fyrirrúmi og mest lesið á ensku.
Yfir tuttugu ára aldursmunur
Eyþór og barnsmóðir hans og eigin-
kona skildu fyrir fjórum árum en
ástin hefur aftur bankað á dyr og
var henni tekið fagnandi.
„Það er dásamlegt að finna ástina
og kannski er hún lífið, það er að
segja að elska aðra manneskju og
allt sem maður gerir. Ég held að það
sé ákveðið hreyfiafl. Ég var heppinn
að kynnast Ástríði.“
Aðspurður um rúmlega tuttugu
ára aldursmun parsins gefur Eyþór
lítið fyrir það. „Það er vissulega ald-
ursmunur á okkur en það dregur
okkur saman að við deilum sömu
gildum og áhugamálum og brenn-
um bæði sérstaklega fyrir listinni
og klassískri tónlist. Við erum mjög
samhuga.“
En ætli aldursmunurinn hafi ekk-
ert setið í þeim í upphafi?
„Ekki nægilega til að stöðva ást-
ina. En jú, lífið er ævintýri og ekki
alltaf eftir forskrift og það er bannað
að hafa leiðinlegt og það er einmitt
mottó Ástríðar.“
Parið kynntist í gegnum sam-
eiginlega vini og varð Eyþór strax
heillaður.
„Hún er ólík flestum sem ég hef
kynnst. Hún er málari í klassískum
stíl. Endurreisnarmálari. En hún
er ekki bara málari heldur stundar
hún líka „aerial silks“, eins og þú sérð
í Cirque du Soleil,“ lýsir Eyþór, aug-
ljóslega heillaður og bendir blaða-
manni á sterklega róluna á gangin-
um þar sem sambýliskonan æfir sig.
Hún er jarðtenging fyrir mig
„Hún er sterk manneskja í mörgum
skilningi þess orðs og hefur þurft
að hafa fyrir lífinu. Hún er góð jarð-
tenging fyrir mig. Ég fer stundum
of hratt og það er gott að hafa góða
jarðtengingu.
Lífið er að verða allt öðruvísi
en það var, við vorum alltaf í ein-
földum kössum: nám vinna, eftir-
laun eða dauði. Nú lifum við lengur
og höldum heilsu lengur. Við erum
allt öðruvísi. Það að eiga f leiri en
einn feril er framtíðin. Ég hef aldrei
passað inn í einhvern einn kassa en
frá síðustu öld höfum við verið svo-
lítið í sérfræðingakössunum: „Hann
er lögfræðingur, hún er listakona og
svo framvegis.“ Ef einhver fór út fyrir
kassann var hann talinn skrítinn.
En það hafa verið tímabil í mann-
kynssögunni eins og „renaissance“-
tíminn, þegar fólk gat verið í f leiri
en einum kassa, verið til að mynda
vísindamenn og listamenn.“
Var farinn að drekka of mikið
Eyþór segist hafa farið í gegnum
mikla sjálfskoðun eftir að hafa
verið tekinn fyrir ölvunarakstur
árið 2006, atvik sem fór hátt í fjöl-
miðlum.
„Við áföll hefur maður tvo val-
kosti, að vera fúll og jafnvel kenna
öðrum um eða horfa inn á við og
ákveða að gera eitthvað í sínum
málum. Það var það sem ég gerði. Ég
held að það sé ekki nokkur spurning
að ég var farinn að drekka of mikið
og hraðinn var of mikill. Það er
svo mikilvægt að fara ekki fram úr
sjálfum sér og vera í tengslum við
eðlilegan takt. Það á við drykkju,
vinnu og metnað. Allir þessir hlutir
geta farið illa með mann og ég held
að ég hafi farið fram úr mér á öllum
sviðum.
Eitt af því sem er mikilvægt að
passa sig á er að of mikill metnaður
getur farið illa með fólk, ef það fer
ekki illa með viðkomandi getur
það farið illa með fólkið í kringum
mann,“ segir Eyþór að lokum.
Reynslunni ríkari. n
24 Helgin 23. október 2021 LAUGARDAGURFRÉTTABLAÐIÐ