Morgunblaðið - 02.09.2021, Blaðsíða 48

48 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 2. SEPTEMBER 2021
✝
Borghildur
Guðmunds-
dóttir fæddist í
Reykjavík 8. febr-
úar 1925. Hún lést
á Hjúkrunarheim-
ilinu Grund 23.
ágúst 2021. For-
eldrar hennar voru
hjónin Anna María
Gísladóttir, hús-
freyja í Reykjavík,
f. 18. mars 1893, d.
10. apríl 1981 og Guðmundur
Guðjónsson, matvörukaup-
maður í Reykjavík, f. 19. júní
1894, d. 3. september 1961.
Systkini Borghildar voru: Kar-
ítas, f. 1917, d. 1997, Guðjón Að-
alsteinn, f. 1921, d. 2003, Krist-
ín, f. 1930, d. 1999, Hildigunnur,
f. 1936, d. 1936.
Borghildur trúlofaðist Gunn-
ari Magnúsi Magnússyni, fram-
kvæmdastjóra hjá Héðni, 1. júlí
1945 og gengu þau í hjónaband
10. nóvember sama ár. Gunnar
fæddist í Reykjavík 22. nóv-
ember 1923. Hann lést á Land-
spítalanum 26. ágúst 1999. For-
eldrar hans voru Magnús Þórð-
arson, sjómaður í Reykjavík, f.
6. apríl 1884, d. 22. maí 1934, og
Jóna Jónsdóttir, húsfreyja, f. 5.
4) Arndís María, f. 1984, gift
Davíð Erni Hlöðverssyni og eiga
þau börnin Gunnar Egil, f. 2014,
Önnu Maríu, f. 2017 og Benedikt
Örn, f. 2021. b) Guðmundur Örn,
doktor í þjóðhagfræði, f. 21.
ágúst 1949, d. 22. júní 2009.
Börn hans eru: 1) Magnús Örn, f.
1987, giftur Moniku Guðmunds-
son og eiga þau Frans Örn Em-
anúel, f. 2013 og Ívar Örn Alf-
red, f. 2015 og 2) Anna Malin, f.
1989, í sambúð með Emil And-
ersson. Móðir þeirra er Lena
Hallbäck. c) Hildigunnur, upp-
eldis- og menntunarfræðingur,
f. 9. nóvember 1958, gift Ásbirni
Jónssyni framkvæmdastjóra, f.
7. febrúar 1959. Börn þeirra
eru: 1) Jón Gunnar, f. 1986, í
sambúð með Nínu Guðríði Sig-
urðardóttur, f. 1989. Dóttir Jóns
Gunnars er Unnur Sigríður, f.
2016. Móðir hennar er Guðrún
Halla Daníelsdóttir. Jón Gunnar
og Nína eiga Ásbjörn Reyni, f.
2020. 2) Ásbjörn Daníel, f. 1993,
í sambúð með Láru Hrafns-
dóttur, f. 1990. 3) Arndís, f.
1998. Borghildur ólst upp á
Grundarstíg 8 í Reykjavík. Hún
lærði á píanó og gekk í Gagn-
fræðaskóla Reykjavíkur – Ingi-
marsskóla. Borghildur starfaði
sem aðstoðarmanneskja tann-
læknis og í afgreiðslu í bóka-
verslun þar til hún giftist.
Útför Borghildar fer fram frá
Dómkirkjunni í Reykjavík í dag,
2. september 2021, og hefst at-
höfnin kl. 13.
nóvember 1889, d.
16. janúar 1946.
Börn Borghildar
og Gunnars eru: a)
Arndís Jóna hús-
móðir, f. 3. apríl
1946, gift Erlingi
Viðari Leifssyni
tæknifræðingi, f. 9.
janúar 1942. Börn
þeirra eru: 1) Borg-
hildur, f. 1969, gift
Viðari Lúðvíkssyni,
f. 1972. Dóttir Borghildar er
Arnhildur Anna, f. 1992, í sam-
búð með Alfreð Má Hjaltalín.
Faðir hennar er Árni Hauksson.
Borghildur og Viðar eiga börnin
Viðar Snæ, f. 2000, unnusta
hans er Anna Lára Davíðsdóttir,
Hildi Theodóru, f. 2001 og Lúð-
vík Orra, f. 2008. 2) Anna Björg,
f. 1976, gift Grími Sigurðssyni,
f. 1977 og eiga þau dæturnar
Hrafnhildi Heklu, f. 2003, Arn-
dísi Áslaugu, f. 2007 og Þor-
gerði Önnu, f. 2010. 3) Gunnar
Örn, f. 1980. Synir hans eru
Gunnar Magnús, f. 2006, Erling-
ur Árni, f. 2009 og Sigurður Eg-
ill, f. 2012. Móðir þeirra er
María Stefánsdóttir. Unnusta
Gunnars Arnar er Dóra Björg
Axelsdóttir. Hún á fjögur börn.
Ljósmyndir af tengdamóður
minni kalla fram urmul mynda í
huga mínum af þessari ágætu
konu sem mótaði mig meira en
mig grunaði. Er ég sá hana fyrst
stóð hún á stigapallinum á Lyng-
haga, í bleikum kjól, og veifaði
dóttur sinni í okkar fyrstu bíóferð.
Nokkru síðar var ég orðinn inn-
anstokksmunur á heimili Borg-
hildar og Gunnars sem tóku mér
ávallt sem syni. Hún var glæsileg,
ávallt vel klædd og umhyggjusöm.
Fyrir mér – án þess að hafa
nokkru sinni sagt það áður – voru
þau Borghildur og Gunnar alveg
eðal, okkar B og G eins og Danir
segja. Hún gerði heimili þeirra að
unaðsreit. Nóg var að skoða, mál-
verk, útsaumaða stóla, valdar
styttur og hluti frá framandi lönd-
um. Þeim hjónum þótti gaman að
ferðast og fóru t.d. í siglingar um
Miðjarðarhaf eða til Austurlanda
nær eins og það var kallað. Að
standa á Akropolishæð eða sitja á
úlfaldabaki og fylgjast með
slöngudansi á markaðstorgi var
væntanlega á mörkum þæginda-
ramma meðaljóns á Fróni á þeim
tíma. Sólarlandaferðir, Þýska-
land, Kaupmannahöfn, Svíþjóð,
allt góðar stundir okkar með
þeim. Þá voru hlutir valdir fyrir
heimilið og ekki gleymdust henn-
ar nánustu, alltaf kom eitthvað
upp úr töskunum fyrir þá sem
heima sátu – hvað þá þegar barna-
börnin komu til sögunnar! Annál-
uð fyrir gjafmildi. Henni féll
sjaldnast verk úr hendi þegar kom
að hannyrðum. Fjöldi útsaumaðra
stóla, veggmynda, applikeringa og
heklaðra hluta ber því vitni. List-
rænar skreytingar á tertum róm-
aðar en forgengilegar og brögð-
uðust betur fyrir vikið – sagt er að
maðurinn borði fyrst með augun-
um. Borghildur var bókhneigð og
víðlesin. Mikið bókasafn prýddi
heimili þeirra, skáldverk, ævisög-
ur, ferðabækur og bækur um and-
leg málefni sem hún las gjarnan –
enda í Sálarrannsóknafélaginu.
Hún söng vel, en alltof sjaldan.
Hún unni klassískri tónlist og un-
un að vera hjá þeim hjónum á
kvöldin og hlusta á plötur, hún í
hannyrðum, hann að sinna sínum
málum. En lífið var Borghildi ekki
alltaf ljúft. Gunnar missti heilsuna
alltof fljótt og lést 76 ára 1999 og
sonur þeirra, Guðmundur Örn, ár-
ið 2009. Þá reyndi mikið á and-
legan styrk hennar. Þá fyrst fór-
um við að rifja upp lífshlaup
hennar sem skýrir margt sem
mótaði lífið síðar. Alin upp hjá for-
eldrum sínum á Grundarstíg
ásamt foreldrum Einars og Maríu
Markan söngvara og tónlist því í
hávegum höfð. Ellefu ára í sept-
ember 1936 var hún fengin til að
syngja í athöfn um þá sem fórust á
franska rannsóknaskipinu Pour-
quoi pas? lagið Alouette á frönsku.
Mundi hún þakkir frönsku syrgj-
endanna þar. Tungumál voru ekki
hennar vandamál en hún notaði þá
kunnáttu mest til lestrar. Hún
lærði á píanó í æsku og spilaði öll-
um til ánægju. Ung vann hún í
bókabúð og kynntist því sem síðar
varð hugðarefni hennar. Stundin
er liðin og síðasti áfanginn var öll-
um erfiður. Við tvö höfðum reikn-
að út að við hefðum ekið saman í
bíl rúmlega einu sinni til tungls-
ins! Ég sakna Borghildar, síðasta
frumbyggja Lynghagans sem nú
hvílir hjá eiginmanni sínum og
syni. Blessuð sé minning þeirra.
Ég votta Addý, Hiddu og skyld-
mennum minn dýpsta samhug.
Erlingur.
Ég á margar fallegar minning-
ar um elsku ömmu Bossý, alveg
síðan ég var lítil stelpa. Það var
alltaf mikil tilhlökkun á laugar-
dögum að koma í kaffi til ömmu og
afa á Lynghaganum þar sem
amma var búin að baka vöfflur,
smyrja brauð og gaf mér kókó-
mjólk og oft gat ég platað hana til
þess að spila fyrir mig á píanóið
eftir á.
Amma Bossý var algjör snill-
ingur í allri handavinnu, hvort
sem það var saumaskapur, prjón,
hekl – og já eða að skreyta kökur.
Það eru til ótal verkin eftir hana
og má þar á meðal nefna fallega
skírnarkjólinn sem hún heklaði og
hafa flest barnabörn hennar og
barnabarnabörn verið skírð í hon-
um.
Börn áttu allan hennar hug og
naut hún þess að hafa þau og fjöl-
skylduna í kringum sig – enda
mikil selskapskona.
Elsku amma Bossý mín, það er
gott að hugsa til þess að nú hvílir
þú við hlið afa Gunn og Gumma
frænda.
Þín
Arndís María.
Elsku hjartans amma mín hef-
ur nú fengið hvíldina eftir langa og
gæfuríka ævi. Minningar síðustu
fimmtíu ára eru margar, sterkar
og ljúfar. Amma var alla tíð einn
af þessum öruggu og föstu þáttum
í lífinu. Hún og afi byggðu sér
heimili á Lynghaganum þegar
mamma var ung og þar átti hún
heimili alla tíð. Þar héldum við há-
tíðleg jólin, áramót, páska og aðra
fasta liði. Hefðirnar voru ríkar og
ég kann vel að meta stöðugleikann
sem fylgdi þeim. Sumar hefðirnar
lifa áfram á heimili mínu en aðrar
lifa ljúfar í minningunni. Ég var
lánsöm að fá að búa hjá þeim á
Lynghaganum, fyrst þegar ég var
að verða 9 ára og foreldrar mínir
voru að byggja á Seltjarnarnesi og
seinna þegar ég kom heim úr námi
frá Bandaríkjunum rúmlega tví-
tug og Arnhildur mín var nýfædd.
Það var best að geta leitað til
ömmu og afa á þessum tíma og
njóta þess að vera hluti af heim-
ilislífinu á Lynghaganum.
Ég á dásamlegar minningar frá
æskuárunum þegar amma sat í
símastólnum og pantaði vörur í
matvöruverslun Alla bróður síns
eftir handskrifuðum minnislista.
Það var enn skemmtilegra þegar
pöntunin barst heim á Lynghag-
ann og amma hafði pantað auka-
lega handa mér Síríuslengjur og
lakkrísrúllur. Hún kom mér ungri
á bragðið með að vefja lakkrísrúll-
unni um síríuslengjuna og þetta er
enn í miklu uppáhaldi.
Ég var alltaf á Lynghaganum í
próflestri á menntaskólaárunum.
Amma las með mér dönskuna,
hlýddi mér gjarnan yfir í öðrum
fögum og sá auðvitað alltaf til þess
að ég fengi nóg að borða. Amma
og afi ferðuðust mikið og gjarnan
til fjarlægra landa. Það var alltaf
hátíð í bæ þegar þau sneru heim
og alltaf kom eitthvað fallegt
handa mér upp úr töskunum.
Elsku amma var gjafmild. Hún
var mikill fagurkeri og naut þess
að hafa fallegt í kringum sig. Hún
var mikil hannyrðakona og margir
fallegir bróderaðir stólar eftir
ömmu prýddu heimilið. Hún var
sterk og hafði ákveðnar skoðanir.
Hún var eldklár og mikill húmor-
isti.
Fólkið hennar ömmu og sam-
vistir við ástvini skiptu hana alla
tíð mestu máli í lífinu. Ég var
þeirrar gæfu aðnjótandi að amma
var nánast daglegur gestur á
heimili foreldra minna og samvist-
irnar og nándin við ömmu því mik-
il. Amma elskaði að hitta barna-
börnin og barnabarnabörnin og
það var hennar gæfa að fá að hitta
fólkið sitt á hverjum degi. Hún
naut mikillar ástúðar og um-
hyggju frá dætrum sínum og fjöl-
skyldu. Minningarnar um stóru en
lágvöxnu elsku ömmu mína lifa –
ömmuna sem fór sjálf upp og nið-
ur tröppurnar á Lynghaganum
þar til hún var 95 ára.
Guð geymi þig elsku amma.
Þín nafna.
Borghildur.
Við kveðjum elsku ömmu
Bossý með miklum söknuði.
Amma var mikil fjölskyldukona
og fundum við barnabörnin vel
fyrir því að við og barnabarna-
börnin vorum hennar helsta
áhugamál.
Amma Bossý var einstaklega
yfirveguð, elskuleg og góð kona.
Við höfum nákvæmlega einu sinni
séð hana reiða. Það var þegar ver-
ið var að sprengja tertu á áramót-
unum. Tertan reyndist gölluð og
sprakk í heilu lagi á jörðinni með
þvílíkum krafti að stóru gluggarn-
ir í húsi fjölskyldunnar splundr-
uðust. Við vissum ekki hvort var
merkilegra, þessi svakalega
sprenging eða sjónin við að sjá
ömmu Bossý – og raunar einnig
hina ömmu okkar Höllu – hella úr
skálum reiði sinnar.
Það var alltaf gaman að heim-
sækja ömmu og afa á Lynghagann
sem var hálfgerð undraveröld fyr-
ir börn, með framandi munum,
sem amma og afi höfðu sankað að
sér á ferðum sínum um heiminn,
og geymslum undir súð uppi á efri
hæðinni þar sem hægt var að
skríða heilan hring í kringum
hæðina. Nær undantekningalaust
bauð amma síðan upp á steiktar
fiskibollur og tónleika á píanóinu.
Amma Bossý storkaði lögmál-
um tölfræðinnar þegar kom að
möndlugraut á jólahátíðinni. Þrátt
fyrir að fá sér alltaf sáralítið af
graut fékk hún möndluna ár eftir
ár. Þótt hún væri komin yfir ní-
rætt passaði hún sem fyrr alltaf
upp á, með mögnuðu póker-and-
liti, að láta barnabörnin fyrst
klára grautinn áður en hún upp-
ljóstraði um möndluna.
Amma Bossý var einstök kona
og við minnumst hennar með
miklum hlýhug.
Arndís Ásbjörnsdóttir
Ásbjörn Daníel Ásbjörnsson
Jón Gunnar Ásbjörnsson.
Elsku amma hefur nú kvatt
okkur á 97. aldursári og margar
góðar minningar koma upp í hug-
ann. Amma og afi voru stór hluti
af lífi okkar systkinanna enda
voru þau tíðir gestir á Selbraut-
inni og við á Lynghaganum. Þau
komu oftar en ekki færandi hendi
með síríuslengjur og lakkrísrúll-
ur, Andrésblöð og ýmislegt sem
gladdi okkur. Amma gaf mér allt
það nýjasta í Lundbyhúsið mitt
þegar hún kom úr árlegu Svíþjóð-
arferðunum sínum og sá til þess
að mig skorti aldrei fín föt. Öll að-
fangadagskvöld, gamlárskvöld og
páskadaga borðuðum við á Lyng-
haganum og matseðillinn breytt-
ist aldrei, smurbrauð á laugardög-
um og fleiri góðar hefðir sem er
svo dýrmætt að alast upp við.
Amma var sérstaklega fær í hönd-
unum og eftir hana liggja útsaum-
aðir stólar nánast í stæðum og
minningar um ótrúlega fallega
skreyttar kökur. Eftir að afi lést
1999 var amma mikið hjá mömmu
og pabba og var þá enn meira með
okkur þegar við hittumst öll
systkinin hjá þeim. Síðasta eina og
hálfa ár hefur að sjálfsögðu verið
erfitt með öllum þeim takmörkun-
um sem við höfum búið við en
amma var heppin að vera þá ný-
komin á Grund og njóta umönn-
unar þar.
Guð gefi ömmu góða hvíld og
við höldum ferbrúargillið okkar
saman síðar amma mín.
Anna Björg.
Borghildur
Guðmundsdóttir
FALLEGIR LEGSTEINAR
Auðbrekku 4, 200 Kópavogi, sími: 537-1029, www.bergsteinar.is
Á góðu verði
Verið velkomin
Opið: 11-16 virka daga
Ástkær móðir okkar, tengdamóðir, amma
og langamma,
FJÓLA KARLSDÓTTIR,
lést á hjúkrunarheimilinu Sólvangi
föstudaginn 27. ágúst. Útför hennar fer
fram frá Hafnarfjarðarkirkju föstudaginn
3. september klukkan 15. Bálför fer fram síðar. Erfidrykkja
verður í Safnaðarheimili Hafnarfjarðarkirkju að athöfn lokinni.
Karl Gísli Gíslason
Örn Tryggvi Gíslason Katrín Sigmarsdóttir
Sigurður Kolbeinn Gíslason Collise Keita Gíslason
Guðrún Helga Gísladóttir Martín González García
Hrafnhildur Kristjánsdóttir Stefán Gunnarsson
ömmu- og langömmubörn
Ástkær eiginmaður minn, faðir, tengdafaðir
og afi,
KRISTJÁN ANTONSSON
rafmagnstæknifræðingur,
Strandvegi 24, Garðabæ,
lést 18. ágúst á Landspítala við Hringbraut.
Útför hans fer fram mánudaginn 6. september klukkan 13 frá
Bústaðakirkju. Blóm og kransar afþakkaðir en þeim sem vilja
minnast hans er bent á líknarfélög. Athöfninni verður streymt á
promynd.is/kristjan.
Dóróthea Valdimarsdóttir
Matthildur Kristjánsdóttir Hermann Reynisson
Kristján Anton Hermannss. Sophia Miller
Stefán Páll Hermannsson
Kristín Ólöf Hermannsdóttir
Elskuleg móðir okkar, tengdamóðir, amma,
langamma og langalangamma,
GUÐMUNDA MAGNEA
FRIÐRIKSDÓTTIR
frá Látrum í Aðalvík,
Njarðarvöllum 2, Reykjanesbæ,
lést á Hrafnistu, Nesvöllum, mánudaginn
23. ágúst.
Útförin fer fram frá Keflavíkurkirkju þriðjudaginn 7. september
klukkan 13. Athöfninni verður streymt á
https://www.facebook.com/groups/gudmunda.
Blóm og kransar eru vinsamlegast afþakkaðir en þeim sem vildu
minnast hennar er bent á Sjálfsbjörg á Suðurnesjum, kt.
570269-2329, banki 0121-26-040777.
Laila Jensen Valgeirsdóttir Sigurður Halldórsson
Sigurður Valgeirsson Bjarney Gunnarsdóttir
Óli Þór Valgeirsson Elín Guðjónsdóttir
Áslaug V. Williams Robert D. Williams
Friðrik Már Valgeirsson
Gunnar V. Valgeirsson Cristina Bodinger de Uriarte
Herborg Valgeirsdóttir Guðjón Guðmundsson
Guðrún Valgeirsdóttir
og aðrir afkomendur
Sálm. 16.1-2
biblian.is
Varðveit mig, Guð,
því að hjá þér leita
ég hælis. Ég segi
við Drottin: „Þú ert
Drottinn minn, ég
á engin gæði nema
þig.”
Hjartkær faðir okkar og afi,
STYRMIR
GUNNARSSON
verður jarðsunginn frá Hallgrímskirkju á morgun, föstudaginn 3.
september kl. 13.30
Vegna sóttvarna verða tvö hólf í kirkjunni, einnig grímuskylda og
skráning gesta.
Beint streymi verður frá athöfninni á mbl.is/andlát.
Hulda Dóra Styrmisdóttir, Hanna Guðrún Styrmisdóttir
og synir