Morgunblaðið - 21.01.2022, Qupperneq 18

18 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 21. JANÚAR 2022
✝
Arna Schram
fæddist í
Reykjavík 15. mars
1968. Hún lést á
Landspítalanum 11.
janúar 2022.
Foreldrar Örnu
eru Anna Guðlaug
Ásgeirsdóttir, f. 3.
desember 1942, og
Ellert B. Schram, f.
10. október 1939.
Önnur börn Önnu
og Ellerts eru: Ásdís Björg, f. 30.
maí 1963, Aldís Brynja, f. 5. júní
1969, og Höskuldur Kári, f. 21.
febrúar 1972. Börn Ellerts og
Ágústu Jóhannsdóttur eru Eva
Þorbjörg, f. 23. mars 1990, og
Ellert Björgvin, f. 5. desember
1991.
Arna ólst upp í Vesturbæ
Reykjavíkur. Hún gekk í Vest-
urbæjarskóla, sem þá var til húsa
við Öldugötu, og síðar í Haga-
skóla. Hún varð stúdent frá MR
árið 1988. Arna lauk BA-gráðu í
stjórnmálafræði og heimspeki
frá Háskóla Íslands og Kaup-
mannahafnarháskóla, auk MBA-
gráðu með áherslu á stjórnun,
rekstur og markaðsmál frá Há-
sviðsstjóra menningar- og ferða-
málasviðs Reykjavíkurborgar.
Meðfram þeim störfum var hún
m.a. stjórnarformaður Ráð-
stefnuborgarinnar Reykjavíkur,
Meet in Reykjavik, og átti sæti í
stjórn Hörpu tónlistar- og ráð-
stefnuhúss frá september 2017.
Þá sinnti hún kennslu á sviði fjöl-
miðla og almannatengsla í Há-
skólanum á Bifröst.
Arna sinnti mörgum félags- og
trúnaðarstörfum um ævina. Hún
átti sæti í Stúdentaráði Háskóla
Íslands 1989-1991, var formaður
stjórnar Listdansskóla Íslands
1997-2001 og formaður Blaða-
mannafélags Íslands 2005-2009,
fyrst kvenna. Hún var ritstjóri
19. júní blaðsins árið 2001 og sat í
stjórn Íslenska dansflokksins
1999-2001. Þá var hún fulltrúi í
íslensku UNESCO-nefndinni og
fulltrúi Blaðamannafélagsins í
fjölmiðlanefnd, auk annarra
starfa.
Útför Örnu verður gerð frá
Dómkirkjunni í Reykjavík í dag,
21. janúar 2022, klukkan 13.
Vegna fjöldatakmarkana geta
einungis nánustu ættingjar og
vinir verið viðstaddir. Athöfninni
verður streymt á:
http://promynd.is/arna
Hlekkur á streymi:
https://www.mbl.is/andlat
skólanum í Reykja-
vík árið 2013.
Arna giftist 26.
júlí 1996 Katli Berg
Magnússyni, f. 9.
janúar 1969. Þau
skildu. Dóttir þeirra
er Birna Ketils-
dóttir Schram, f. 15.
júlí 1994.
Arna starfaði
lengst af sem blaða-
maður. Fyrst á DV
árið 1993 en síðar fór hún á
Morgunblaðið, n.t.t. frá 1995 til
2006, þar sem hún starfaði meðal
annars sem þingfréttaritari og
pistlahöfundur og sá um kvöld-
fréttastjórn. Hún var aðstoðar-
ritstjóri Krónikunnar 2006 til
2007, fréttastjóri og blaðamaður
hjá Viðskiptablaðinu 2007 til
2009 og sá um kynningar- og út-
gáfumál hjá Háskólanum í
Reykjavík 2009 til 2010.
Árið 2010 var Arna ráðin í
starf forstöðumanns almanna-
tengsla Kópavogsbæjar og í febr-
úar 2014 varð hún forstöðu-
maður menningarmála í
Kópavogi. Frá því í apríl 2017 og
til dauðadags gegndi hún starfi
Sérðu hvernig vatnið sefur
stóísk hljómalind
ástarstjarna að ofan gefur
þína spegilmynd
Úr bólakafi brosir til mín
bægir burt hið svarta
skammvinn er sú sólarsýn
djúpt er sokkið hjarta
Augnablikið, aðeins við
áður en við förum
ómar ætíð bergmálið
að liðnum bernskudögum
Pabbi.
Sólin hnígur til viðar og húmið
leggst á. Það ríkir friður í þögn-
inni og þú ert hjá okkur. Mín fal-
lega systir er fallin frá.
Hún Arna mín var einstök
manneskja og hafði allt til brunns
að bera. Fegurð, gáfur, mann-
gæsku og ótrúlega innsýn í fólk og
málefni. Hún var minn visku-
brunnur þegar ágjöfin var mikil,
félagi og trúnaðarvinur á lífsins
vegi.
Þú háðir þína baráttu eins og
þú lifðir lífinu. Af æðruleysi, ein-
urð og einlægni með húmorinn að
vopni. Já og auðvitað með smá
kæruleysi líka. Þegar ég var lítill
gutti á fótstignum leikfangabíl á
Stýrimannastíg reyndi „hverfis-
fanturinn“ að stela bílnum. Þá
kom Arna út, stóra systir, og
verndaði litla bróður. Hún var
alltaf þarna og lét engan vaða yfir
sig eða sína. Fann til skyldurækni
þegar sótt var að þeim sem stóðu
henni næst en talaði einnig af
hreinskilni og sagði sína skoðun
umbúðalaust þegar svo bar undir.
Ég og Arna áttum líka blaða-
mennskuna sameiginlega. Blaða-
mennska var hennar ástríða. Við
áttum óteljandi fundi þar sem við
ræddum fréttir og það nýjasta í
umræðunni. Þetta voru góðar
stundir og alltaf gat hún komið
með nýja sýn á hlutina. Við fund-
um okkur alltaf tækifæri til að
hittast í amstri hversdagsins og
sökkva okkur í rökræður og hlæja
saman. Ég mun sakna þessara
stunda með þér Arna mín. Þetta
voru okkar stundir. Örnu var allt-
af hugsað til Birnu dóttur sinnar.
Hún lifði fyrir Birnu sem hún
elskaði mest af öllu.
Æi elsku Arna mín. Þú áttir
ekki að fara svona snemma. Það
er svo margt sem við eigum eftir
að ræða og allt sem við eigum eftir
að gera. Þín verður sárt saknað.
Höskuldur Kári Schram.
Fallin er frá einstök systir og
það allt of snemma. Arna var einu
ári eldri en ég og þótt vegir okkar
hafi ekki alltaf legið saman, þá
hefði ég sannarlega óskað þess að
samverustundirnar okkar hefðu
orðið fleiri. Ég var farin að hlakka
til að rölta yfir til hennar í kaffi og
spjall um ferðamál og stjórnenda-
mál eða með að hennar mati
heimsins bestu kjötsúpu. Ég tal-
aði einnig um það að þegar veik-
indi hennar væru yfirstaðin
myndi ég fara með henni í sjósund
og skála fyrir henni í heita pott-
inum. Ég á mjög erfitt með að
trúa því að þessar fyrirhuguðu
samverustundir okkar muni ekki
eiga sér stað, allavega ekki í þessu
lífi.
Hún Arna systir var glæsileg
kona í orðsins fyllstu merkingu.
Hún var hjartahlý, hnyttin, eld-
klár og alltaf smart. Arna var líka
einstaklega barngóð og hún var
meðal þeirra fyrstu sem fengu að
vita af óléttu minni og gaf mér ótal
mörg ráð í kjölfarið sem nýttust
mér vel. Hún gaf ávallt mikið af
sér til sonar míns, hans Brynjars,
sem talar um hve góðhjörtuð hún
hafi verið og hve gaman það hafi
verið þegar Arna frænka bauð
honum í leikhús eða á söfn. Þær
yndislegu minningar lifa. En nú
er komið að kveðjustund og það er
þyngra en tárum taki! Ég tek ut-
an um þig og bið Guð að geyma
þig elsku hjartans systir mín!
Þín systir,
Aldís Brynja Schram.
Örninn, hinn tígulegi fugl, er
einfari, fer eigin leiðir, flýgur hátt,
fjarri mannabyggð, er sjálfum sér
nægur. Og þannig var Arna – eins
og nafnið ber með sér. Alveg frá
barnsaldri var hún mjög sjálf-
stæð, vissi hvað hún vildi. Ekki
allra, að vísu, en íhugul og sein-
þreytt til vandræða.
Ég kynntist þessari bróður-
dóttur minni þegar hún var smá-
barn og kom í heimsókn til okkar
að sumarlagi vestur á firði. Arna
og Snæfríður, dóttir mín, voru
jafnaldrar og urðu fljótt nánar
vinkonur. Báðar með ljósan hadd
og himinblá augu. Önnur feimin
og hlédræg, hin á heimavelli á Ísa-
firði, og líklega ögn heimarík.
Nokkrum árum seinna, þegar
við fluttumst suður, öll fjölskyld-
an, og settumst að á Vesturgöt-
unni, varð Arna fljótlega ein af
okkur – daglegur gestur. Þarna
sátu þær skólasysturnar, hún og
Snæfríður, iðulega við eldhús-
borðið að hlýða hvor annarri yfir
þegar ég kom heim úr vinnunni
síðla dags. Þær sváfu í sama rúm-
inu – gott ef þær ekki gengu í föt-
um hvor af annarri.
Þetta voru yndisleg ár, og fjöl-
skyldan náði að sameinast á Vest-
urgötunni. Húsið stóð alltaf opið,
og allir voru velkomnir, þar á
meðal systkinabörn mín – allt
Vesturbæingar. Arna hafði svo-
litla sérstöðu, af því að hún var
besta vinkona Snæfríðar og brosti
svo fallega.
Þegar Snæfríður var borin til
grafar fyrir níu árum skrifaði
Arna eftirfarandi, og læt ég henn-
ar fallegu orð vera lokaorðin í
þessari kveðju minni:
„Ég sakna vinkonu minnar og
frænku, og sorgin rífur í hjartað,
en á sama tíma gleðst ég yfir góð-
um minningum um hana, sem ég
mun varðveita og hlúa að, þar til
minn tími kemur. Ég ætla að trúa
því, að þá munum við hittast að
nýju.“
Verði henni að ósk sinni, því að
þá verða þar fagnaðarfundir.
Bryndís Schram.
Það var mikil harmafregn að
heyra af því að Arna frænka okk-
ar væri látin. Við systkinin vissum
sem var að hún hafði háð hetju-
lega baráttu við krabbamein en
leyfðum okkur að vona að bata-
ferli og uppbygging væri fram-
undan. Nú sitjum við saman og
minnumst Örnu og þess æðru-
leysis sem hún sýndi í baráttunni
sinni. Kærrar frænku og vinkonu
sem lét að sér kveða hvar sem hún
kom, bæði í leik og starfi.
Þegar við vorum að alast upp
bjuggu Arna og fjölskylda svo að
segja í næsta húsi við okkur fjöl-
skylduna. Samgangurinn var
mikill. Mæður okkar voru ein-
eggja tvíburar og var mjög náið
samband á milli þeirra alla tíð eða
allt þar til Ása móðir okkar lést
fyrir rúmum sex árum.
Við systkinin ásamt Örnu og
systkinum hennar, Ásdísi, Aldísi
og Höskuldi, lékum okkur mikið
saman á þessum tíma. Í dag yljum
við systkinin okkur við ljúfar
minningar um ævintýri og leiki í
garðinum á Stýrimannastígnum
og í Kjósinni. Minningarnar
draga upp bjarta mynd af uppá-
tækjasamri, skemmtilegri, örlítið
alvarlegri, þenkjandi og hug-
myndaríkri manneskju.
Þegar við svo uxum úr grasi
var venjan að hittast á gamlárs-
kvöld og fagna nýju ári í samein-
ingu. En boðin fækkuðu með ár-
unum og eins og vill verða, höfðu
allir nóg með sitt. Við hittumst
þegar eitthvað var um að vera í
fjölskyldunni og erum við þakklát
fyrir þær stundir. Það var alltaf
gaman að hittast og eins og geng-
ur voru fyrirheit um frekari hitt-
inga. En tíminn líður og hann tek-
ur.
Hugur okkar er hjá Birnu dótt-
ur Örnu, foreldrum hennar þeim
Önnu og Ellerti og systkinum
hennar, Ásdísi, Aldísi og Hösk-
uldi. Við vottum þeim okkar
dýpstu samúð og syrgjum frænku
okkar og vinkonu sem fór alltof
fljótt.
Kristín og Jón Ásgeir.
Rúmlega fjörutíu ár eru frá því
að ég hitti Örnu fyrst. Ég var
nýbúinn að kynnast Ásdísi og ég
vissi ekki betur en við værum ein
á Stýrimannastígnum síðdegis
þegar svefndrukkin unglings-
stelpa birtist og spurði hvað
klukkan væri. Hún var fimm og
hún var búin að sofa í átján tíma.
Slíkt geta bara kettir og ungling-
ar. Og eiginlega var Arna þarna
lifandi komin. Hún hafði ekki bara
til að bera hæfileika kattarins til
að njóta lífsins, bera sig tignar-
lega og hreyfa sig fjaðurmagnað.
Hún tapaði heldur aldrei æsku-
fjöri unglingsins og jú jú líka
duttlungum táningsins. Heldur
ekki forvitninni og réttlætis-
kenndinni sem eru drifkraftur
þess góða blaðamanns sem Arna
var alltaf í hjarta sínu, þótt lífið
leiddi hana á aðrar brautir.
Frænka kattarins er ljónið og í
myndasafninu á ég mynd frá
skírn Ásgerðar dóttur minnar og
guðdóttur Örnu. Þar standa þær
systurnar Arna og móðirin Ásdís
og horfa alvarlegar í myndavélina
eins og ljónynjur sem hafa slegið
varnarhring um ungviðið.
Og þarna var enn önnur hliðin.
Kletturinn í hafi dótturinnar
Birnu. Hún horfir á bak móður
sinni allt of snemma en minning-
arnar um hlýja faðminn, fallega
brosið og leiftrandi gáfurnar eru
huggun harmi gegn.
Elsku Birna, Anna og Ellert,
Ásdís, Höskuldur og Aldís og aðr-
ir ættingjar og vinir: hugur minn
er hjá ykkur þótt heilt Atlantshaf
skilji okkur að á þeim sorgardegi
þegar við kveðjum Örnu Schram.
Blessuð sé minning hennar.
Árni Snævarr.
Maður velur sína lífsförunauta,
Arna Schram og ég völdum hvor
aðra.
Ég hékk á hvolfi á stigahand-
riði er ég spurði „viltu leika?“ og
þú sagðir „já“. Árið var 1975 í
Vesturbæjarskóla og við höfum
leikið síðan. Ég man ekki ná-
kvæmlega eftir þessu atviki, en þú
mundir það og rifjaðir það oft
upp. Ég man annað, margt annað,
lífið er fullt af minningum með
þér. Við hættum aldrei að leika
þrátt fyrir að ég fimm árum
seinna flytti til útlanda þar sem ég
hef búið síðan.
Mig langar svo að skrifa fallega
minningargrein um þig Arna og
segja öllum hvað þú varst einstök
manneskja, hvað þú varst ómet-
anlega góð vinkona og hvað þú
varst klár og skemmtileg. En ég
veit ekki hvernig ég á að fara að
því. Hvenær hef ég skrifað eitt-
hvað af viti á íslensku án þinnar
hjálpar? Þú hefur alltaf verið til
staðar, lesið yfir, leiðrétt og hjálp-
að mér að finna réttu orðin, eins
og hið rétta í öllu öðru.
Ég votta Birnu og fjölskyldu
Örnu allri mína dýpstu samúð.
Ýrr Jónasdóttir.
Arna Schram, yndislega okkar,
er látin eftir harða baráttu við
krabbamein. Það er svo öfugsnúið
að skrifa um kæra vinkonu sem er
horfin frá okkur á besta aldri. Vin-
konu sem hafði svo mikið að gefa
og átti eftir að gera svo margt.
Við kynntumst allar á ung-
lingsárunum. Með stofnun
saumaklúbbsins í Menntaskólan-
um í Reykjavík hófst vinátta, sem
hefur vaxið og þroskast í meira en
30 ár. Aldrei vorum við nánari en í
veikindum Örnu.
Það var alltaf mikill klassi yfir
Örnu. Hún var sérlega glæsileg
og tignarleg – heimskona og ofur-
skvísa sem ekki lét sjá til sín nema
í fallegum fötum og hælaháum
skóm. Þar lét hún veikindin ekki
slá sig út af laginu. Undir glæsi-
leikanum var einstök kona; klár
og listhneigð, hlýr og góður vinur.
Í Örnu sáum við andstæður, hún
var viðkvæm en á sama tíma svo
sterk, gat verið utan við sig og
hvatvís en líka skynsöm og skipu-
lögð. Arna var réttsýn og mikill
femínisti í bestu merkingu þess
orðs. Hún elskaði starfið sitt hjá
Reykjavíkurborg enda var hún af-
bragðsstjórnandi og frábær leið-
togi menningar- og ferðamála
þar. Á sama tíma var hún hógvær
og auðmjúk og það var fjarri
henni að tala um eigin afrek og
velgengni. En það sem stendur
upp úr er einstakt hugrekki Örnu
og baráttuþrek. Þegar á móti blés
neitaði hún að gefast upp. Hún
steig fram og tjáði sig um geðræn
veikindi löngu áður en slíkt þótti
eðlilegt og sjálfsagt. Í baráttunni
við krabbameinið stóð Arna and-
spænis veikindunum án þess að
blikna og barðist eins og ljón fram
á síðustu stundu, þótt hún hafi að
lokum þurft að lúta í lægra haldi.
Ekkert var Örnu mikilvægara
en dóttir hennar. Birna var ljósið
sem lýsti upp líf Örnu; stolt henn-
ar og augasteinn. Fátt gladdi
hana meira en samverustundir
með dóttur sinni; það leyndi sér
aldrei.
Endalokin komu snöggt. Við
vorum ekki undir það búnar og
fráfall hennar skall á okkur öllum
eins og bjarg. Góðu stundirnar
sem við vorum búnar að lofa Örnu
þegar hún næði bata, ferðalög,
góður matur, kaffihúsaferðir,
leikhús … verða ekki að veru-
leika. Mikið eigum við eftir að
sakna elsku vinkonu okkar. Það
sem eftir situr eru margar dásam-
legar minningar um yndislega og
sterka konu og fyrir það erum við
þakklátar.
Hugur okkar nú er hjá Birnu
Örnudóttur sem hefur misst móð-
ur sína allt of snemma. Einnig hjá
móður Örnu, föður og systkinum,
ættingjum og öllum þeim fjöl-
mörgu sem kynntust Örnu á lífs-
leiðinni og munu sakna hennar
sárt.
Þegar við hittumst hér eftir
vinkonurnar (kannski fínt klædd-
ar í háum hælum) munum við
skála fyrir lífinu, minningunum og
Örnu Schram.
Nanna Briem,
Ása M. Ólafsdóttir,
Kristín Heimisdóttir,
Kristín Ólafsdóttir,
Mússa (Sigrún Faulk),
Rósbjörg Jónsdóttir,
Sigrún Helgadóttir.
Arna Schram, kær æskuvin-
kona mín, lifir enn með mér í huga
og hjarta. Ég man varla eftir mér
fyrir okkar kynni í sex ára bekk í
Vesturbæjarskóla við Öldugötu
og með engum hef ég gert jafn
mörg prakkarastrik um ævina.
Hún var ætíð uppáfinningasöm og
skrefin stutt yfir í heim skáld-
skapar og lista. Ég man þegar við
stofnuðum „menningarmiðstöð“
með listnámskeiðahaldi í garðhúsi
við heimili foreldra hennar á
Stýrimannastígnum, varla orðnar
10 ára gamlar. Þrömmuðum sam-
an reglulega á Borgarbókasafnið í
Þingholtinu enda var Arna
óstöðvandi lestrarhestur og flug-
læs er hún hóf skólagöngu. Hug-
rekki skorti Örnu aldrei fremur
en frjótt ímyndunarafl og leik-
gleði. Skíðaferðir voru ófáar og
saman vorum við skátaforingjar
um árabil og þvældumst með
yngri krakka um fjöll og firnindi.
Dvöl okkar saman í sveitinni var
gjöful og ógleymanlegar ferðirnar
inn á Fjallabak í för með rollum.
Við vorum ætíð samferða á Haga-
skólaárunum en leið hennar lá síð-
an í MR en mín í MH. Eftir
menntaskóla tóku við Parísarár
mín og áttum við góðar stundir
þegar Arna kom í heimsókn, upp-
rifin af borg lista og góðs matar.
Samverustundir okkar í gegnum
lífið voru margar og gjöfular.
Mjög ung að árum sagði ég við
Örnu að hún yrði annaðhvort rit-
höfundur eða ráðherra og á vissan
hátt gekk það eftir því hún var
kjarnmikill blaðamaður og leið-
andi menningarstjórnandi er
vandaði orð sín og framkomu.
Styrkur Örnu var heiðarleiki
umvafinn trausti, hlýju og áhuga á
lífinu í fjölbreytileika sínum. Hún
var eldklár og gat ætíð greint allt
og alla út frá ótal sjónarhornum af
skilningi og skörpu innsæi. Sam-
ræður okkar í gegnum tíðina voru
nærandi og opnuðu fyrir nýja sýn
eða nýjan skilning á heiminum.
Lúmskur húmor var aldrei langt
undan eða bros á vör. Við treyst-
um hugsun og dómgreind hvor
annarrar og á síðari árum leituð-
um við í skjól vináttunnar að ráð-
um í lífi okkar og starfi. Arna var
hrifnæm kona er kunni virkilega
að njóta þess fagra í lífinu og leyfa
öðrum að hrífast með sér. Hún
bar harm sinn í hljóði og faðmaði
sína ákveðin, styrk og björt. Hún
ljómaði ætíð með Birnu sér við
hlið sem var augasteinninn henn-
ar og naut Marta dóttir Snæfríðar
líka hennar stóra móðurhjarta,
umhyggju og lífsáhuga. Hún hlúði
vel að því að þær fengju að kynn-
ast því áhugaverða og litríka í líf-
inu. Stórt skarð er komið í vin-
kvennahópinn er lifað hefur frá
skólaárunum í Vesturbænum,
skarð sem við fyllum ljósi og kær-
um minningum. Síðustu skilaboð
hennar til mín voru yfirveguð:
„Takk elsku Heiða. Þetta er
brekka núna. Kærar kveðjur til
þín og þinna.“ Arna er nú komin
inn í ljósið fagra og þaðan mun
hún lifa áfram með okkur.
Ég votta Birnu dóttur hennar,
Mörtu, Katli, Önnu, Ellerti, Ás-
dísi, Aldísi, Höskuldi og fjölskyld-
um þeirra innilega samúð.
Aðalheiður Lilja
Guðmundsdóttir.
Kenn oss að telja daga vora, að við
megum öðlast viturt hjarta.
Arna Schram fór vel með sína
daga. Ferðaðist fallega.
Við kynntumst 1992. Hún að
lesa stjórnmálafræði og heim-
speki við Kaupmannahafnarhá-
skóla, ég á Ríkisspítalanum. Arna
var náinn vinur Nönnu Briem.
Meðmælin skotheld. Eilítið lokuð
en auðvelt að skynja hennar góð-
mennsku og dýpt. Sterkgreindur,
áræðinn töffari með óaðfinnanleg-
an smekk. Viðkvæm og hlý. Ynd-
isleg blanda í góðum vini.
Sá vinur sem heimsótti okkur
oftast til Lundúna. Hlaðin gjöfum
og hlýju. Létt kaótísk. Hátísku-
vara og Vogue í bland við jafnrétti
fylltu íbúðina. Miðar voru keyptir
á merkustu leikhús Lundúna.
Arna Schram
Elsku móðir okkar, tengdamóðir, amma og
langamma,
MARÍA DANÍELSDÓTTIR
Grundargerði 5e,
Akureyri,
lést á heimili sínu laugardaginn 8. janúar
eftir langvarandi veikindi. Útför hennar fer fram frá
Akureyrarkirkju föstudaginn 28. janúar klukkan 13.
Vegna aðstæðna í samfélaginu verða einungis nánustu
aðstandendur viðstaddir en athöfninni verður streymt á
facebooksíðunni Jarðarfarir í Akureyrarkirkju – beinar
útsendingar. Hlekk á streymi má nálgast á mbl.is/andlat
Dýrleif Jónsdóttir Ármann Guðmundsson
Guðrún Jónsdóttir Sölvi Ingólfsson
Rúnar Jónsson Brynja Rut Brynjarsdóttir
Kristinn Hreinsson Hildur Eir Bolladóttir
ömmu-og langömmubörn