Morgunblaðið - 21.01.2022, Side 25

MINNINGAR 25
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 21. JANÚAR 2022
✝
Guðni B.
Guðnason
fæddist á Guðna-
stöðum í
Austur-Landeyjum
í Rangárvallasýslu
1. apríl 1926.
Hann lést í
Reykjavík 15. jan-
úar 2022.
Foreldrar hans
voru þau Jónína
Guðmunda Jóns-
dóttir frá Austur-Búð-
arhólshjáleigu í Austur-Land-
eyjum, f. 5. júní 1902, d. 16.
júní 1969, og Guðni Guð-
jónsson frá Brekkum í Hvol-
hreppi, Rangárvallasýslu, f.
11. júní 1898, d. 14. apríl 1995.
Guðni var þriðji í röð 11
systkina. Guðni fluttist með
foreldrum sínum á fyrsta ald-
ursári til Vestmannaeyja og
bjó með þeim í Bergholti í
Vestmannaeyjum í eitt ár en
fluttist síðan með foreldrum
sínum árið 1927 að Brekkum í
Gunnarsson tölvunarfræð-
ingur í Englandi, Kristín
Gunnarsdóttir viðskiptafræð-
ingur hjá Ríkisskattstjóra í
Reykjavík, Guðni Gunnarsson
hljóðfræðingur í Reykjavík,
Hafsteinn Þórólfsson tónskáld
og söngvari og Svavar Þór-
ólfsson kvikmyndagerðar-
maður í Reykjavík. Barna-
barnabörnin eru fimm, þau
Valgerður Gríma, Kára,
Freyja, Olivia Erna og Erik.
Guðni fékkst við ýmis störf
frá unga aldri, m.a. bústörf á
heimaslóðum, síldveiðar og
vegavinnu. Guðni sótti nám
hjá Sigurði Greipssyni í
Haukadal og lærði þar að
glíma. Hann útskrifaðist frá
Samvinnuskólanum og tók við
prófskírteininu úr höndum
Jónasar á Hriflu árið 1947.
Árið 1947 hóf Guðni störf í
Kaupfélagi Hallgeirseyjar. Í
ársbyrjun 1956 varð hann
kaupfélagsstjóri kaupfélags-
ins Bjarkar á Eskifirði til árs-
ins 1962 en þá fluttu þau sig
til Vestmannaeyja og var
Guðni kaupfélagsstjóri þar
allt til loka árs 1972. Í lok árs
1972 varð hann aðstoðarkaup-
félagsstjóri Kaupfélags Ár-
nesinga og gegndi því starfi
til aprílloka 1992. Samhliða
starfi kaupfélagsstjóra í Vest-
mannaeyjum kenndi Guðni
bókfærslu í gagnfræðaskól-
anum, iðnskólanum og stýri-
mannaskólanum í Vestmanna-
eyjum. Guðni vann samfellt í
44 ár fyrir samvinnuhreyf-
inguna. Guðni og Valgerður
fluttu í Kópavog í maí 1999.
Guðni var stjórn-
arformaður Umf. Baldurs á
Hvolsvelli um árabil, stjórn-
arformaður Verslunar-
mannafélags Rangæinga, sat í
stjórn Hraðfrystihúss Eski-
fjarðar, var í stjórn félags-
heimilisins Valhallar á Eski-
firði og stjórnarformaður
Sunnlendingafélagsins í Vest-
mannaeyjum.
Útförin fer fram frá Graf-
arvogskirkju í dag, 21. janúar
2022, klukkan 10. Einungis
nánustu aðstandendur verða
viðstaddir útförina.
Hlekkir á streymi:
https://streyma.is/streymi/
https://www.mbl.is/andlat
Hvolhreppi.
Guðni kvæntist
hinn 13. maí 1951
Valgerði Þórð-
ardóttur frá
Sléttubóli í Aust-
ur-Landeyjum, f.
3. mars 1926, d. 2.
febrúar 2005. Syn-
ir Guðna og Val-
gerðar eru: 1)
Gunnar arkitekt í
Reykjavík, f. 1.
janúar 1951, kvæntur Ernu Ol-
sen bókaverði frá Vest-
mannaeyjum. 2) Þórólfur
barnalæknir og sóttvarna-
læknir, f. 28. október 1953,
kvæntur Söru Hafsteinsdóttur
sjúkraþjálfara frá Vest-
mannaeyjum. 3) Guðni Björg-
vin tölvunarfræðingur og ráð-
gjafi í Reykjavík, f. 30.
september 1961, kvæntur Ástu
Björnsdóttur ballettkennara
frá Reykjavík. Barnabörnin
eru sex: Valur Gunnarsson
flugmaður í Reykjavík, Örn
Í dag kveð ég tengdapabba
minn, Guðna B. Guðnason.
Löngu og farsælu 95 ára lífs-
hlaupi er lokið. Þegar ég hugsa
til baka þá eru tvö orð sem koma
upp í hugann; hress og líflegur.
Alltaf að gera eitthvað, hugsa um
hestana sína sem voru hans
ástríða, dekra við kindurnar þeg-
ar hann átti þær og föndra við
lystigarðinn heima hjá sér. Blóm
og tré voru valin af sérstakri ná-
kvæmni og alúð, allt átti að hafa
tækifæri til þess að dafna sem
best.
Guðni ræktaði líka fólkið sitt
vel. Frá fyrsta degi sýndi hann
áhuga á öllu sem ég tók mér fyrir
hendur. Hann spurði mig alltaf
þegar við hittumst hvernig ball-
ettskólinn gengi og hvort það
væri ekki fullt hjá mér. Hvort
allt væri ekki í góðu gengi. Það
er ómetanlegt þegar maður finn-
ur svona áhuga og væntum-
þykju.
Þegar við hjónin byrjuðum í
hundarækt þá fylgdist hann
spenntur með. Já, tengdó var
mikill dýravinur og hestamaður
frá unga aldri. Hestar voru hans
líf og yndi. Hann gat alltaf talað
um hesta, rakið ættartölur
þeirra, langt aftur. Mér fannst
koma sérstakur svipur á hann
þegar hann talaði um hesta. Svip-
ur sem lýsti einstakri ást og virð-
ingu. Það eru einungis fjögur ár
síðan Guðni hætti að halda hesta.
„Þú verður að láta hana eiga fol-
ald,“ sagði hann við mig um meri
sem hann gaf mér fyrir nokkrum
árum. Hann horfði fram á veginn,
vildi láta lífið halda áfram. Merin
sem hann gaf mér var leirljós á
litinn. Litur sem pabbi hans á
Brekkum ræktaði sérstaklega og
merin var líka af þeim ættstofni.
Honum var mikið í mun að við-
halda leirljósa litnum. Fátt er fal-
legra en gullið fax á leirljósum
hesti. Sú ásýnd ljómar af birtu og
fegurð.
Ég kveð elskulegan tengda-
pabba með þá mynd í huga.
Ásta Björnsdóttir.
Ungur þeysir apríl inn
yfir landið fríða.
Þá er varla vinur minn
vorsins langt að bíða.
Í lofti bærast þýðir þá
þúsundradda strengir.
Fjóluangar fara á stjá
fæðast góðir drengir.
Seiðir til þín sunnanblær
sólskinsdaga bjarta.
Verði alltaf vinur kær
vor í þínu hjarta.
Þetta orti Hafsteinn Stefáns-
son á 45 ára afmæli Guðna
tengdaföður okkar. Þeir voru vin-
ir frá fornu fari og skiptust á
stökum og kvæðum.
Guðni var mjög ljóðelskur og
orti sjálfur töluvert. Það er gæfa
fjölskyldunnar að hann skuli hafa
tekið saman ljóðin sín og vísur
fyrir um áratug.
Við vorum mjög heppnar að
eignast svona hressan og
skemmtilegan tengdaföður þegar
við kynntumst sonum hans fyrir
u.þ.b. hálfri öld. Guðni og Gerða
tengdamóðir okkar vildu allt fyrir
okkur og börnin okkar gera og
heimili þeirra stóð okkur alltaf
opið. Það voru ófá jól og páskar
sem við fylltum húsið í Dælengi á
Selfossi þar sem þau bjuggu í 24
ár.
Vegna náms bjuggum við
tímabundið erlendis, Erna og
Gunnar í Liverpool og Sara og
Þórólfur í Danmörku og síðar í
Bandaríkjunum. Þangað heim-
sóttu þau okkur og létu ekki á sig
fá þótt húsnæðið væri lítið, aðal-
málið var að vera saman. Þá var
oft spilað á kvöldin og þurfti að
passa að Guðni sæi ekki á spilin
okkar því hann var duglegur að
svindla í spilum. Einnig voru ófá-
ir skrúðgarðar skoðaðir en það
var eitt af áhugamálum Guðna og
bar garðurinn í Dælengi þess
merki. Þar voru í sérstöku uppá-
haldi bleikar dornrósir, bónda-
rósir og tilklipptar sírenur. Alls
staðar þar sem þau bjuggu voru
ræktaðar kartöflur af sérstöku
yrki.
Síðustu árin varð Guðna tíð-
rætt um æsku sína á Brekkum í
Hvolhreppi. Sagði hann okkur
sögur af Gunnu blindu sem fóstr-
aði hann til sjö ára aldurs. Hún
kenndi honum kvæði og bænir og
þótti honum svo mikið vænt um
hana að hann nefndi frumburð
sinn í höfuðið á henni. Einnig
varð honum tíðrætt um uppá-
haldshundinn sinn Spora og hest-
inn Tígul. Guðni var heilsu-
hraustur og gat séð um hesta sína
fram yfir nírætt.
Með miklum söknuði og þakk-
læti kveðjum við elskulegan
tengdaföður, bóndann og bónda-
soninn sem er jarðsettur á sjálfan
bóndadaginn.
Erna og Sara.
Við bræður eigum einstakar
minningar um afa. Að gista hjá
ömmu og afa á Selfossi var eins
og að fara til útlanda.
Skrifstofa afa var fjársjóður.
Gömul reiknivél með borða og
stórum tökkum sem gáfu frá sér
hljómfagra smelli. Blaðahnífur
sem afi hlaut að hafa fundið í fjár-
sjóðsleit.
Afi átti rakvél af gamla skól-
anum. Bursti með sápu sem hann
löðraði á sér kinnarnar með og
glæsileg rakvél sem geymdi hár-
beitt rakvélarblaðið. Þessi athöfn
var tilkomumikil og virðingar-
verð.
Afi var einstakur og lét manni
líða eins og maður væri einstak-
ur. Eins konar eyja skipti eldhús-
inu á Selfossi í tvennt og frá um
fimm ára aldri lagði afi ávallt fyr-
ir mann próf við eyjuna þegar
maður kom í heimsókn. Prófið
fólst í að kanna hversu sterkur
maður væri með því að reyna að
lyfta afa, sem maður náði strax.
Það var mikið afrek að ná að lyfta
honum og manni tókst það alltaf.
Hins vegar var hann sá eini af
stóra fólkinu sem maður náði að
lyfta. Þetta vakti mikil heilabrot.
Þá var náð í baðvigtina og athug-
að hvort t.d. pabbi, sem maður
náði aldrei að lyfta, væri svona
miklu þyngri en afi. En nei, pabbi
reyndist vera léttari, samkvæmt
vigtinni. En ávallt náði maður að
lyfta afa, sem gaf manni trú á eig-
in styrkleika, þótt hann væri
svona valkvæður. Það var svo
ekki fyrr en maður var orðinn
stálpaðri að maður sá hvaðan
styrkleikinn kom. Afi var þá að
kanna styrkleika yngsta fjöl-
skyldumeðlimsins og jú, sá litli
lyfti honum eins og ekkert væri.
En þá sá maður að afi, staðsettur
milli eyjunnar og borðplötunnar
við vegginn, lyfti sér sjálfur upp.
Þó að hrekkur væri var maður
alltaf sterkur í návist afa. Hann
var nefnilega hrekkjalómur af
guðs náð og spilaði langa leikinn,
þ.e. hrekkti fólk svo það áttaði sig
ekki á því fyrr en árum seinna. Til
þess þarf skákheila.
Eitt sinn stóð Svavar frammi
fyrir því að þurfa að ná prófi í
bókfærslu. Lítil áhersla hafði ver-
ið lögð á námið, sem endurspegl-
aðist í einkunnum kaflaprófanna:
Núll, einn og tveir komma þrír.
Hann stóð frammi fyrir falli.
Afi tók þetta ekki í mál og bauð
honum heim í kennslu.
Við tóku þrír dagar frá morgni
til kvölds. Á afa skyldi hlusta, og
það gerði hann.
Lokaeinkunn: 8,5.
Hann var þá sakaður um að
hafa svindlað á prófinu og feng-
inn til viðtals hjá skólastjóra
Verzlunarskólans.
Ásökunin kom vegna misræm-
is í einkunnum ársins og þar sem
hann náði að leysa eitt dæmi sem
einungis þrír höfðu leyst og að-
ferð Svavars til úrlausnar var
ekki notuð á þeim tíma.
Hann sýndi þeim þá hvernig
afi hafði kennt að leysa dæmið og
var þá spurður: Hver kenndi þér
að leysa þetta á þennan hátt?
„Nú hann afi minn!“ sagði
hann hátt og snjallt.
„Hver er það?“ spurði bók-
færslukennarinn.
„Guðni B. Guðnason, kaup-
félagsstjóri og tölusnillingur með
meiru!“
„Já, þú meinar,“ sagði kennar-
inn.
Eftir það báðust þeir innilega
afsökunar og bað bókfærslukenn-
arinn um kveðju til afa, sem hafði
skólað hann til sem krakka í
vinnu hjá honum í Kaupfélaginu.
Afi, þú kenndir að taka lífið
ekki of alvarlega, að elska dýr, að
virða sjálfan sig og að hrekkja
fólk.
Þínir prakkarar,
Svavar og Hafsteinn.
Guðni B. Guðnason
- Fleiri minningargreinar
um Guðna B. Guðnason bíða
birtingar og munu birtast í
blaðinu næstu daga.
✝
Svavar Halldór
Björnsson
fæddist í Geitavík á
Borgarfirði eystra
25. apríl 1947. Hann
lést á gjörgæslunni
í Fossvogi 9. janúar
2022. Foreldrar
hans voru Björn
Jónsson, f. 6. júlí
1916, d. 30. desem-
ber 2010 og Þor-
björg Jónsdóttir, f.
8. júlí 1923, d. 21. ágúst 2006.
Systkini Svavars eru Jón Björns-
son, f. 2. júlí 1945, Drengur
Björnsson, f. 22. ágúst 1948, d.
10. maí 1950, Guðrún Björns-
dóttir, f. 30. ágúst 1949, Birgir
Björnsson, f. 7. júní 1952, Axel
Andrés, f. 24. mars
1956, Þorbjörn
Bjartmar, f. 8. októ-
ber 1959, Geirlaug
G., f. 19. desember
1960 og Ásdís, f. 27.
júní 1964.
Eiginkona Svav-
ars er Líneik Har-
aldsdóttir, f. 7. mars
1957. Þau byrjuðu
búskap á Borg-
arfirði eystra 1977
en hafa búið í Neskaupstað frá
árinu 1981.
Dætur Svavars og Líneikar
eru Heiða Berglind, sjúkraliði og
hjúkrunarfræðinemi, f. 16. ágúst
1978, maki Jón Hilmar tónlist-
armaður, f. 16. febrúar 1976,
börn þeirra eru Anton Bragi, f.
1996, Amelía Rún, f. 2000, sam-
býlismaður Sigtryggur Tristan,
f. 1997, sonur þeirra Erpur Ar-
on, f. 2021, Matthildur Eik, f.
2005, kærasti Mateusz, f. 2004.
Ásdís Fjóla, heilsunuddari og
tanntæknir, f. 22. febrúar 1983,
maki Vilberg Hafsteinn hár-
skeri, f. 10. desember 1980, börn
þeirra eru Svavar Krummi, f.
2014, Jón Rökkvi, f. 2017 og Kol-
finna Líneik, f. 2021.
Dóttir Svavars frá fyrra
hjónabandi er Katrín Björk, f.
29. júlí 1972, maki Manuel
Garcia Roman, f. 1970. Börn
þeirra eru Daniel Nói, f. 1998,
Viktor Máni, f. 2000, og Manuela
Sirrý, f. 2005. Sonur af fyrra
hjónabandi er Martin Sindri
Rosenthal, f. 1991.
Útförin fer fram frá Norð-
fjarðarkirkju í dag, 21. janúar
2022, klukkan 13.
Hlekkur á streymi:
https://www.mbl.is/andlat
Það er komið að kveðjustund
elsku pabbi. Mér finnst svo sárt
að hugsa til þess að þú sért far-
inn frá okkur en um leið er ég svo
þakklát fyrir allar stundirnar,
minningarnar og okkar góða og
fallega samband sem fólst í dag-
legum samskiptum ýmist með
nærveru, spjalli og kaffibolla eða
símtali þegar við vorum ekki á
sama stað, landi eða landshluta.
Að finna fyrir væntumþykju alla
daga og hversu stoltur þú varst
af þínum nánustu og sýndir
áhuga á því sem við vorum að
gera. Það var sama hvort um var
að ræða í námi, leik eða starfi
alltaf sýndir þú því áhuga sem
við vorum að gera. Að mæta í
íþróttahúsið, á fótboltavöllinn
eða skíðasvæðið þegar krakkarn-
ir voru að keppa í sínum íþróttum
og hringja þegar þú hafðir ekki
tök á að mæta og taka stöðuna.
Að bjóða í próflokamáltíð sem
var aldrei af verri endanum,
lambalæri með öllu tilheyrandi.
Svo mikið stúss á þér þegar
„litla“ stelpan þín var búin í próf-
um þó ég væri komin yfir fertugt.
Það var svo yndislegt að sjá og
finna hversu spenntur þú varst
fyrir því að verða langafi.
Það var svo gaman og fallegt
að sjá hversu mikla ánægju Erp-
ur Aron langafastrákur veitti þér
og þú naust þess að fá að fylgjast
með honum þroskast og dafna.
Ég tala ekki um hvað þú varst
spenntur að hann færi að labba
sem hann náði nokkrum dögum
áður en þú lést.
Þú naust þess að vera úti í
náttúrunni ýmist við skotveiðar,
kasta fyrir silung eða fara í
berjamó á fallegum haustdögum.
Það verða viðbrigði að fá þig
ekki í kaffi á morgnanna, seinni-
partinn og stundum á kvöldin. Að
þú bíðir ekki inn við göng þegar
ég kem á hjólinu til að athuga
hvað ég ætli að hjóla langt eða
bara að spjalla um allt eða ekk-
ert. Að bíða eftir mér fyrir utan
heima þegar ég kem úr vinnu svo
við getum tekið einn bolla. Að fá
ekki símtal þegar við erum ekki á
sama stað eða mynd af skallanum
á þér á snappinu sem þú sendir
án þess að vita af því og hlæja að
því saman. Þú varst ekki maður
margra orða enda þarf ekki alltaf
að segja eitthvað heldur var það
hlýjan og væntumþykjan sem ég
fann svo vel fyrir frá þér. Þú leit-
aðir mikið til mín ef þú varst
slappur eða þurftir ráð við ein-
hverju sem ég gat ekki alltaf gef-
ið en reyndi ég þá eftir bestu
getu að leita mér upplýsinga til
að geta miðlað áfram til þín. Eins
fór ég oftast eftir þínum ráðum
þegar ég þurfti að fara eitthvað
því þú varst alltaf með veður og
færð á hreinu og hvenær best
væri fyrir mig að fara af stað háð
veðri og færð. Þú fylgdist svo
grannt með hvernig ferðalagið
gengi og hringdir reglulega á
meðan ég fór á milli staða.
Snapchat var hans helsti sam-
félagsmiðill og deildi hann stað-
setningu sinni og fylgdist með
ferðum okkar á snap map. Eins
og það er gott að elska og njóta
með sínum nánustu þá er svo
sárt að sakna og þurfa að kveðja
þá sem manni þykir vænt um. Ég
mun alltaf elska þig elsku besti
pabbi minn og hugsa til þín með
hlýju, ást og kærleika sem þú
varst ekki spar á að umvefja okk-
ur.
Takk fyrir allt elsku pabbi.
Þín
Heiða.
Þegar ég minnist Svavars
bróður er sterk minning tengd
systkinahópnum sem fæddur var
fyrir og um miðja síðustu öld og
þjóðfélagið að breytast ört. Við
bjuggum þröngt í Gamla bænum
í Geitavík sem hitaður var upp
með kolum og lýstur upp með ol-
íu. Við vorum bændur og lifðum á
því sem landið gaf, veiddum fisk
og fugl höfðum kýr, kindur og
hænur. Alltaf nóg að borða. Allt
unnið heima, engin tól og tæki
sem léttu verkin utan örfárra
handverkfæra.
Ég sé okkur börnin hlaupandi
um túnið skoppandi gjörðum,
hoppandi á blöðrum, rennandi á
sleðum og skíðum í „Gelinu“.
Svavar útbjó sér stökkpall og
iðkaði skíðastökk eins og norskur
skíðakappi. Við lékum með horn
og bein, veiddum lækjarlontur og
lékum í fjörunni. Svavar gerðist
mikill fjörulalli, hann fór snemma
að veiða rauðmaga og silung. Var
það mikil búbót fyrir heimilið,
man ég eftir honum koma með
20-30 rauðmaga sem hann
þræddi upp á stöngina og lagði
yfir herðarnar á heimleið. Svavar
var orkumikill krakki, hann hljóp
alltaf þegar hann langaði að fara
af bæ. Það sást stundum undir
iljarnar á honum hlaupa af stað
er átti að fara að gera eitthvað
því hann forðaðist rollustand og
heyskap.
Við fluttum í nýja húsið 1956,
þá var farið að fjölga á bæjunum
og meira fjör í leikjunum á Tung-
unni, slagbolti, fótbolti o.fl. Svav-
ar hafði áhuga á íþróttum enda
voru þær mikið stundaðar á
Borgarfirði, hann var í fótbolta í
marki og sögðust menn vera
hræddir að skjóta á markið þeg-
ar Svavar væri þar því hann
henti sér á boltann svo menn
voru hræddir um að sparka í
hausinn á honum. Hann æfði líka
frjálsar íþróttir og keppti á mót-
um. Hann eignaðist bók með æf-
ingakerfi sem kennt var við
Charles Atlas, mikinn vaxta-
ræktarfrömuð. Hann æfði af
kappi enda kappsamur við allt
sem hann hafði áhuga á.
Alltaf var veiðiskapurinn efst í
huga hans, fékk hann að fara
með byssu þegar pabbi treysti
honum til þess fljótlega eftir
fermingu. Hann var ekki mjög
gamall þegar hann fékk leyfi til
að liggja fyrir tófu uppi í fjalli,
dró hann þangað kálfshræ til að
leggja fyrir tófuna. Fór síðan um
kvöldið og ætlaði að liggja úti um
nóttina, hún reyndist lengri en
hann hafði vonað og engin tófa,
hvammurinn er síðan kallaður
Kálfsbotn. Margar tófur hefur
hann veitt síðan og unnið mörg
greni. Hann veiddi allt sem veiða
mátti eftir að hann fullorðnaðist
og hafa verið kræsingar eins og
rjúpur og hreindýr á borðum
hans nánustu sem og hjá land-
anum á hátíðum. Hann var sagð-
ur hafa einstaka næmni gagnvart
dýrum og umhverfinu þegar
hann var á veiðum. Svavar byrj-
aði ungur að fara á sjóinn með
Fúsa sem skólaði hann til sjó-
mennsku sem hann stundaði
lengi fram eftir ásamt annarri
vinnu.
Hans tómstundir voru veiði-
skapur, taflmennska og bridds
en það spilaði hann mikið hin
seinni ár með félögum sínum á
Norðfirði þar sem hann bjó
ásamt konu sinni Líneik og börn-
um. Ég kveð Svavar bróður minn
með söknuði og þakka samfylgd-
ina. Ég veit að það verður vel
tekið á móti honum af pabba,
mömmu og Litla, bróður okkar.
Hvíl í friði, bróðir minn.
Guðrún.
Svavar Halldór
Björnsson