Morgunblaðið - 21.01.2022, Side 19

MINNINGAR 19
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 21. JANÚAR 2022
Vinurinn beið með lífið í lúkunum.
Frúin kom með morgunfluginu.
Eftirmiðdagssýning. – Feddi, ég
er alveg að koma, er ekki örugg-
lega hægt að geyma ferðatöskuna
í Þjóðleikhúsi Lundúna? – Arna
mín … ekki viss… það er ströng
hryðjuverkalöggjöf á Bretlands-
eyjum. Fimm mínútur í sýningu
og álfkonan sveif inn á hæstu hæl-
um Íslandsögunnar. Flott og eleg-
ant. Á hæglátan hátt var starfs-
fólkið sjarmerað upp úr skónum.
Hryðjuverkalöggjöf Bretlands
bráðnaði.
Í röð fyrir allar aldir til að njóta
snilldar Maggie Smith. Chekhov
var vinur okkar. Grísku harmleik-
irnir unaður þeirra sem harmur
heillar. Heimsmálin krufin, gátur
leystar í lautarferðum Regents
Park. Eldklár, víðlesin og næm á
menn og heiminn.
Hún sá við mér. Ég ætlaði sko
ekki að mæta með vinnunni í
tveggjahæða strætó í gleðigöngu
Lundúna. Allt vaðandi í fordóm-
um og fölskum afsökunum. Arna
mætti. – Auðvitað kem ég með þér
elsku vinur. Guðdómlegur dagur
sátta, réttlætis og gleðitára. Aust-
ur-Lundúnir bugtuðu sig og
beygðu fyrir drottningunni ís-
lensku.
Arna og Birna komu við á leið
sinni til Baskalands og barnið
Birna þurfti að læra meistara
Snorra Hjartarson og framsögn
eins og gerist og gengur. Þetta
þurfa börn að kunna. Perlur ís-
lenskrar tungu. Nýtast alls stað-
ar.
Kenn oss að telja daga vora, að
við megum öðlast viturt hjarta.
Sterk vinátta mótast á erfiðum
tímum. Arna veiktist skömmu eft-
ir að ég flutti út. Þau veikindi
þekkti ég vel. Þau voru þungbær
en leystust og hetjan Arna talaði í
Kastljósi af visku, auðmýkt og
einlægni. Slíkt ekki daglegt
brauð. Arna ruddi veginn. Mikið
var ég innilega stoltur af vinkonu
minni.
Seinasta eina og hálfa árið var
Örnu erfitt. Krabbameinsmeðferð
var tekin af krafti og seiglu. Flutt
inn í skjólið til elsku Ásdísar syst-
ur. Gafst aldrei upp fyrir veikind-
unum vegna Birnu og Mörtu og
síns fólks. Þeirra sem stóðu hjart-
anu nærri. Fá að verða gömul.
Njóta þess smáa. Ferð farin af
einlægni og djörfung með dygg-
um stuðningi. Ákveðin að reyna
að gera allt vel, líka að deyja ef að
því kæmi.
Þakklátur fyrir yndislegan vin.
Þakklátur fyrir að hún fór sínar
erfiðu ferðir vel.
Mikill er missir Birnu, Mörtu,
foreldra hennar, systkina og vina.
Ég þakka Örnu. Hún mun lifa
áfram með okkur öllum sem elsk-
uðum hana.
Kenn oss að telja daga vora, að við
megum öðlast viturt hjarta.
Ferdinand Jónsson.
Arna Schram lést 53 ára göm-
ul, ekki einu sinni miðaldra á 21.
aldar mælikvarða. Umkringd sín-
um nánustu, fyrirvarinn nánast
enginn. Hún hafði fengið þær
gleðifregnir 14. desember sl. að
allt krabbamein væri horfið. Sams
konar gleðifregnir hafði hún líka
fengið í febrúar 2021, að krabba-
meinið sem hún hefði greinst með
um hálfu ári fyrr væri á bak og
burt. Þetta fer eins og það á að
fara, kvað hún við eftir að þriðja
rothöggið dundi á henni í byrjun
ársins. Ársins 2022 sem átti að
hafa alla burði til að verða ár rósa-
kampavíns og gleði, á nýja og fal-
lega heimilinu hennar í eina borg-
arhlutanum sem henni þótti, innst
inni, vel til ábúðar fallinn, Vest-
urbænum.
Við Arna kynntumst árið 1995,
þegar hún byrjaði að vinna á rit-
stjórn Moggans. Í fyrstu ein-
skorðaðist kunningsskapur okkar
við endurtekin ritstjórnarkvenna-
partí á Brávallagötunni, þar sem
hún bjó á þeim tíma með Katli og
Birnu sinni. Smám saman, alveg
áreynslulaust, bundumst við svo
vináttuböndum sem aldrei trosn-
uðu. Ég minnist þess varla að
okkur hafi orðið sundurorða
þennan aldarfjórðung. Nema, ef
vera kynni í eitt skipti þarna um
árið þegar nákvæmt inntak þess
að vera „boðinn í mat á gamlárs-
kvöld“ varð skyndilega að eldfimu
álitaefni. Já, eða í hitt skiptið
þarna um hitt árið, þegar ágrein-
ingur blossaði upp án fyrirvara
um lið nr. 04.10 í fjárlögum ís-
lenska ríkisins. Það var nú allt og
sumt.
Hún flíkaði tilfinningum sínum
ekki svo glatt en var týpan sem
„lækaði“ mann í frumeindir í orði
og verki, löngu áður en sýndar-
þumallinn og lyndistáknin urðu
til. Við vorum stofnfélagi nr. 1 og
2 í huldufélaginu HLB, sem í
fyrstu sinnti starfsemi með ófjár-
hagslegan tilgang á borð við sam-
talsþerapíur og líknarverk. Hin
síðari ár einskorðaðist sýslan fé-
lagsins fremur við ýmsar jarð-
neskar lystisemdir, jafnvel mál-
verk og hlutabréf, í bland við
trúnaðarsamtölin, fréttirnar,
dægurmálin – naglalakk sem bar
heitið Gold Digger.
Arna var viðkvæm og stolt, hlý
og mild, stundum brothætt.
Stundum stífari en læstur stein-
bítskjálki. Kankvís og hláturmild.
Góð manneskja. Hún efldist jafnt
og þétt og teygði sig langt út fyrir
það sem maður hélt að væri þæg-
indaramminn hennar, með tíman-
um. Lengi vel eftir að hún veiktist
síðsumars 2020 stóð hún síðan
æðrulaus og keik, sjálf háhæla- og
tískudrottningin, pels- eða kápu-
klædd, prýdd silkiklútum, túrbön-
um, hárkollum. Loðhúfumeistar-
inn. Hún umvafði sig líka sínum
nánustu, sem og fólki sem hún
valdi að hafa í kringum sig á þar
til gerðum vettvangi. Þar var
hægt að styðja hana og hvetja, og
„læka“ og „hjarta“, upp í himin-
hæðir. En það var hún sjálf sem
var kletturinn í gegnum öll þessi
ósköp, skerið sem krabbameinið
steytti á og átti að halda áfram að
steyta á þar til það yrði að engu.
Allt þar til hún gat ekki meira.
Og nú er hún farin, sú sem var
„brú yfir boðaföllin“. Eftir situr
stofnfélagi nr. 2 í HLB-félaginu,
„hugstola, svo ömurlega ein-
mana“.
Æðri máttur sé með ykkur,
elsku Birna, ljósið hennar Örnu,
Anna, Ásdís, Höski, Aldís, aðrir
nákomnir.
Helga Kristín Einarsdóttir.
Þrátt fyrir að hafa fylgst með
alvarlegum veikindum Örnu gerði
ég engan veginn ráð fyrir að hún
myndi kveðja svona fljótt. Það
segir mikið um hana sjálfa, þessa
einstöku konu sem gekk í gegnum
erfið veikindi með óbilandi bjart-
sýni að vopni í bland við æðru-
leysi. Á laugardagskvöldinu áður
en Arna lést fékk ég skilaboð frá
henni með spurningum um nýjan
veitingastað sem ég hafði nýverið
sótt. Hún vildi vita hvernig mat-
urinn og staðurinn væri. Það
hvarflaði því ekki annað að mér en
að við myndum fljótlega sitja þar
saman, enda var Arna farin að
skipuleggja endurkomu í starf sitt
hjá Reykjavíkurborg.
Við Arna kynntumst á vormán-
uðum 2017, þá báðar nýráðnar
sem sviðsstjórar hjá Reykjavíkur-
borg. Atvikin höguðu því þannig
að við urðum herbergisfélagar á
ferðalagi, án þess að þekkjast. Ég
vissi hver hún var og rifjaði upp
blaðaviðtal sem hún hafði tekið
við mig tuttugu árum fyrr þegar
hún var ungur blaðamaður og ég
að stíga mín fyrstu skref í Mið-
garði. Þetta kvöld í Hrísey möl-
uðum við saman langt fram á nótt
og lögðum grunn að trúnaðarsam-
bandi sem dýpkaði bara með ár-
unum. Vináttan styrktist ekki síst
í gegnum hóp dásamlegra sam-
starfskvenna sem hittist reglu-
lega. Það trausta bakland hefur
fleytt okkur öllum í gegnum á tíð-
um róstusama tilveru í krefjandi
stjórnunarstarfi.
Eftirminnilegust er borgar-
ferðin til að halda upp á að fyrri
lyfjameðferð Örnu var lokið. Að
sjálfsögðu var ferðin innanlands
þar sem við bjuggum við ferða-
höft vegna faraldursins. Á ísköld-
um vetrardegi tókum við okkur
frídag, þræddum verslanir og
veitingahús, skelltum okkur í dek-
ur og enduðum í gistingu á hóteli í
miðborginni.
Arna var einstök. Hún var
skarpgreind, tíguleg í fasi, létt og
skemmtileg með þetta glettnis-
lega blik í augum. Hún klæddist
gjarnan litríkum fötum sem hún
bar mjög vel. Arna var fagmann-
eskja fram í fingurgóma og vílaði
ekki fyrir sér að taka erfiðar
ákvarðanir ef þær þjónuðu hags-
munum borgarbúa að hennar
mati.
Það sem hún hafði umfram svo
marga aðra var einlægur áhugi
hennar á fólki. Hún var svo góður
hlustandi. Bakgrunnur hennar
hjálpaði mér mikið þegar kom að
fjölmiðlasamskiptum. Arna fylgd-
ist með á hliðarlínunni og stappaði
ávallt í mig stálinu.
Við áttum frábæra kvöldstund
hjá samstarfskonu okkar núna í
byrjun desember og Arna lagði
grunninn að bataferlinu, enda út-
skrifuð úr síðari lyfjameðferð.
Hún var búin að búa sér til nýtt
fallegt heimili í sama húsi sem
hún sýndi okkur stolt. Lífið sjálft
var fram undan með alls konar
skemmtilegheitum.
Við hittumst síðan aftur rétt
fyrir jól í fjölmennara boði og
Arna sagði spennt frá því að hún
væri að skoða ferðalag á suðræn-
ar slóðir áður en hún kæmi til
vinnu, til að ná upp orkunni.
Sú ferð verður ekki farin þar
sem Arna fór í annað og lengra
ferðalag. Ég mun sakna þess að
geta ekki speglað vinnutengd mál
við Örnu en líka að vera saman og
spjalla um lífið og tilveruna.
Ég sendi mínar innilegustu
samúðarkveðjur til elsku Birnu
og annarra ástvina.
Megi minningin um þessa ein-
stöku konu lifa í hjörtum okkar
allra.
Regína Ásvaldsdóttir.
Það var óumræðanlega sorg-
legt að fá fréttir af andláti Örnu
Schram og óvænt. Arna geislaði
af lífsvilja, sínum meðfædda
metnaði og krafti, líka í harðri
baráttu sinni við erfitt krabba-
mein undanfarin misseri. Hún var
bjartsýn um jólin og lagði drög að
því að koma til baka að stýra
menningar- og ferðamálasviði
borgarinnar allt fram á fyrstu
daga þessa árs. Meðferðin hafði
sannarlega tekið á hana en við
deildum öll með henni þeirri
bjargföstu trú að þetta gengi vel
og hlökkuðum til að fá hana til
baka. Þegar við hittumst fyrir jól
var hún ekki síður með blik í auga
og eftirvæntingu í svipnum, eins
og þegar hún gekk til liðs við
borgina fyrir fimm árum til að
leiða menningar- og ferðamálin,
uppfull af nýjum hugmyndum,
framtíðarsýn og krafti.
Arna fæddist 15. mars árið
1968 í Reykjavík, dóttir Ellerts
B. Schram, fv. ritstjóra og þing-
manns, og Önnu Guðlaugar Ás-
geirsdóttur tölvuritara. Hún ólst
upp í Vesturbænum. Arna lauk
stúdentsprófi frá MR, og BA-
gráðu í stjórnmálafræði og heim-
speki frá Háskóla Íslands og
Kaupmannahafnarháskóla, auk
MBA-gráðu með áherslu á
stjórnun, rekstur og markaðsmál
frá Háskólanum í Reykjavík.
Arna hóf störf í blaðamennsku
ung að árum og starfaði á DV og
Morgunblaðinu um árabil og var
einnig aðstoðarritstjóri Krónik-
unnar og fréttastjóri Viðskipta-
blaðsins. Hún gegndi stöðum
sem varaformaður og formaður
Blaðamannafélags Íslands fyrst
kvenna. Arna varð upplýsinga-
fulltrúi Kópavogsbæjar árið 2010
og síðar forstöðumaður menning-
armála í Kópavogi. Frá 2017 var
hún sviðsstjóri menningar- og
ferðamálasviðs Reykjavíkur-
borgar.
Reykjavíkurborg hefur borið
einstaka gæfu til að laða að sér
sterkar konur í stjórnendahóp
borgarinnar og Arna Schram var
sannarlega ein af þeim. Alltaf
vakandi yfir verkefnum dagsins,
einbeitt og áræðin og náði ótrú-
legum árangri í verkefnum sín-
um. Borgin, menningarlífið og
framtíð hennar fyllti án efa stór-
an hluta af vökutíma Örnu – og
mér kæmi ekki á óvart að menn-
ingin og borgin hafi líka komið
við sögu í draumum hennar, slík
var ástríðan og metnaðurinn. Það
var aðeins Birna dóttir hennar og
fólkið hennar og fjölskylda og
nánir vinir sem skipaði æðra
sæti. Þar var ekki um að villast.
Missir borgarinnar er mikill en
missir Birnu og fjölskyldu Örnu
er bæði djúpur, sár og ósann-
gjarn. Það er þyngra en tárum
taki að við fáum ekki notið krafta,
samveru, visku og vináttu Örnu
lengur. Ég votta þeim mína
dýpstu samúð. Blessuð sé minn-
ing Örnu Schram.
Dagur B. Eggertsson,
borgarstjóri Reykjavíkur.
Kveðja frá Blaðamanna-
félagi Íslands
Mér finnst það gerast æ oftar
að ég skrifi um samferðafólk sem
fellur frá í blóma lífsins. Þannig
er það með Örnu Schram, sam-
starfsmann á Morgunblaðinu í á
annan áratug og formann Blaða-
mannafélags Íslands um árabil,
sem fallin er frá allt of snemma.
Við vorum nánir samstarfsmenn
hjá Blaðamannafélaginu, einkum
árin sem hún var formaður og ég
framkvæmdastjóri. Ég var líka sá
sem nefndi það við hana fyrst
hvort hún væri tilbúin til þess að
gefa kost sér í stjórn Blaða-
mannafélagsins. Hún tók sér um-
hugsunarfrest, eins og hennar var
von og vísa, en samþykkti svo og
kom inn í stjórnina árið 1999, varð
varaformaður árið 2003, formaður
2005 og var það til ársins 2009.
Allan þennan tíma starfaði hún
jafnframt sem blaðamaður, fyrst
á Morgunblaðinu, síðan á Krónik-
unni um tíma og loks sem frétta-
stjóri á Viðskiptablaðinu eftir að
hún var hætt sem formaður fé-
lagsins. Það er styrkur að því fyr-
ir formann í stéttarfélagi að vinna
á gólfinu við hliðina á félagsmönn-
um sínum. Þannig finnur hann
best hvar eldurinn brennur heit-
ast.
Arna var öflugur formaður fé-
lagsins á umbrotatímum í fjöl-
miðlum og í samfélaginu öllu. Hún
var gegnheil og samviskusöm í
öllum störfum sínum og mátti
ekki vamm sitt vita, en jafnframt
sveigjanleg og lausnamiðuð þegar
þess þurfti. Hún hafði mikinn
metnað fyrir hönd góðrar blaða-
mennsku og var mjög meðvituð
um mikilvægi starfsins fyrir sam-
félagið í heild. Hún bar hag fé-
lagsins og fagsins mjög fyrir
brjósti og vildi veg þess sem mest-
an. Hún var formaður félagsins í
hruninu, haustið 2008, þegar
virkilega reyndi á félagið og hlut-
verk fjölmiðla. Arna sat í starfs-
hópi félagsins sem settur var á
laggirnar til þess að bregðast við
ábendingum í skýrslu rannsókn-
arnefndar Alþings um það sem
betur mætti fara á sviði fjölmiðl-
unar. Þannig sýndi hún í verki
hug sinn til blaðamennskunnar og
enn frekar þegar hún gerðist
fyrsti fulltrúi félagsins í fjölmiðla-
nefnd, þótt hún væri horfin til
annarra starfa. Þessum störfum
og öðrum sem hún tók að sér fyrir
félagið sinnti hún af mikilli trú-
mennsku.
Arna var einstaklega heill og
góður samstarfsmaður. Því miður
minnkaði samband okkar síðustu
árin, eins og oft vill verða, en milli
okkar var alltaf strengur sem
aldrei slitnaði. Hennar er sárt
saknað. Dóttur og öðrum aðstand-
endum er vottuð innileg samúð.
Guð blessi minningu Örnu
Schram.
Hjálmar Jónsson
Í dag kveðjum við með sorg í
hjarta kæra samstarfskonu, Örnu
Schram, sviðsstjóra menningar-
og ferðamálasviðs Reykjavíkur,
sem lést langt fyrir aldur fram.
Minning um geislandi hlátur og
bjarta nærveru Örnu fylgir okkur
sem störfuðum með henni og yljar
okkur þessa dimmu sorgardaga í
janúar. Arna var vakin og sofin í
starfi sínu sem sviðsstjóri menn-
ingar- og ferðamálasviðs, jafnvel
líka þegar hún þurfti að stíga til
hliðar vegna erfiðra veikinda.
Áhugi hennar og ástríða fyrir
menningarlífi borgarinnar hélst
allt fram á síðasta dag.
Arna kom til starfa á menning-
arsviði borgarinnar fyrir fimm ár-
um með glæsibrag, full eldmóðs
og með nýja sýn sem hún brann
fyrir að láta verða að veruleika.
Hún studdi við góðar og oft óhefð-
bundnar hugmyndir og var líka
alltaf tilbúin að skoða nýjar leiðir,
hafði reyndar gjarnan á orði að
það mætti gera hlutina öðruvísi en
áður og það væri hollt að stokka
upp og breyta til. Sjálf var hún
óhrædd við að gera það, enda töff-
ari sem gat staðið fast á sínu.
Arna var orkumikil og alltaf að.
Við eigum ótal minningar af henni
á hlaupum milli staða og verkefna,
stundum grípandi með sér súkku-
laðimola sem henni fannst nú ekki
vont, en hún var líka oft kyrrlát og
íhugul og vildi halda sínu út af fyr-
ir sig. Við vorum farin að hlakka
til að fá Örnu aftur til vinnu með
vorinu, ætluðum svo sannarlega
að eiga góðar stundir saman í og
utan vinnu og vorum vongóð yfir
því hvað hún var bjartsýn þrátt
fyrir erfið veikindi, síðast í símtali
við Huld staðgengil sinn aðeins
nokkrum dögum áður en hún
kvaddi.
Þegar við fylgjum Örnu síðasta
spölinn minnumst við bjarts hlát-
urs, glæsileika og kviks hugar og
þökkum fyrir vináttu og samfylgd
þau ár sem við fengum að njóta
samvista við hana.
Kærleikur
Með kvöldinu birti stöðugt
Um miðnætti voru létt ský á himni
geislandi glaðvær
Ský sem heita örugglega eitthvað
við heitum líka örugglega eitthvað
Hvaðan kemur þessi birta
sem stöðugt vex með kvöldinu?
Hvaðan kemur þessi
geislandi glaðværð?
Öll þessi heilaga gleði!
Vatn í geislandi skál
Geislandi vatn í skál
(Sigurður Pálsson)
Við sendum Birnu, einkadóttur
Örnu, foreldrum hennar og öðr-
um ástvinum okkar innilegustu
samúðarkveðjur. Minningin lifir.
F.h. samstarfsfólks á menning-
ar- og ferðamálasviði Reykjavík-
urborgar.
Huld Ingimarsdóttir.
✝
Guðríður Eygló
Þórðardóttir
fæddist í Hamrahól
í Ásahreppi 12. júlí
1943. Hún lést á
Landakotsspítala
13. janúar 2022.
Foreldrar henn-
ar voru Salóme Pet-
rea Kristjánsdóttir,
f. 1922, d. 2007, og
Þórður Tómasson,
f. 1914, d. 2001.
Systkini Guðríðar eru Sigríð-
ur, f. 1944, og Tómas Kristinn, f.
1945, d. 2020.
Árið 1965 giftist Guðríður eft-
irlifandi eiginmanni sínum, Guð-
mundi Brynjari Guðnasyni, f.
1942. Börn þeirra
eru: 1) Anna Lilja, f.
1965, gift Guð-
mundi Jakobssyni
og eiga þau tvö
börn og eitt barna-
barn. 2) Guðni Þór,
f. 1966, sambýlis-
kona hans er Anna
Berglind Indr-
iðadóttir og eiga
þau fjögur börn og
eitt barnabarn.
Útför Guðríðar fer fram frá
Fossvogskapellu í dag, 21. janúar
2022, klukkan 10, að viðstöddum
nánustu aðstandendum. Hlekkur
á streymi:
https://www.mbl.is/andat
Elsku amma Gurrý, nú hefur
þú fengið hvíldina sem þú beiðst
eftir síðast þegar við hittum þig.
Minningar okkar um þig eru okk-
ur ofarlega í huga þessa dagana.
Þegar við minnumst þín
standa klárlega bústaðarferðirn-
ar til þín og afa upp úr. Við sögð-
um aldrei nei við því þegar við
vorum spurð hvort við ætluðum
að fara með í morgunkaffi í bú-
staðinn þegar við vorum yngri.
Það var alltaf til nammi og kex í
skúffunum, sem við höfum senni-
lega borðað óhóflega mikið af í
gegnum tíðina, og eplasvali
frammi í búri.
Það var fastur liður hjá ykkur
afa að koma á laugardagsmorgn-
um til okkar þegar þið voruð í bú-
staðnum. Ykkar mikilvægasta er-
indi var að koma með
laugardagsnammi handa okkur
til þess eins að gleðja okkar litlu
hjörtu.
Þegar Theodóra og Eygló voru
yngri vorum við oft í bústaðnum
hjá ömmu og afa og á sumrin og
var Sandra oft með okkur. Við
máttum gera allt sem okkur
sýndist á meðan við vorum þar.
Við lékum okkur úti í garði með
plastarmbönd sem við skiptumst
á að fela og leita síðan að. Oftar
en ekki var amma komin út á ver-
önd með smá nammi handa okkur
svo að við þyrftum nú ekki að
koma inn til þess að ná okkur í
nammi.
Ömmu fannst mikilvægt að
fara með okkur í strætó og var
það hún sem fór með okkur öll í
okkar fyrstu strætóferð. Henni
fannst að þessi sveitabörn yrðu
nú að prufa að fara í strætó og
var þetta mikil upplifun fyrir
okkur öll.
Þegar maður kom í heimsókn
til ömmu og afa þeysti amma um
að finna eitthvað til þess að bjóða
manni upp á. Í bústaðnum bakaði
hún oft örbylgjuköku og vöfflur
sem við tróðum í okkur. Stundum
þegar við vorum yngri fengum
við að gista í bústaðnum. Það
þótti okkur algjör draumur og
það klikkaði ekki að þá fengum
við Cocoa Puffs í morgunmat.
Ömmu þótti afskaplega gaman
þegar við komum ríðandi í bú-
staðinn, með hrossin okkar og
skildum þau eftir þar. Hún hafði
gaman af því að fylgjast með
þeim og ekki síst okkur á baki.
Henni þótti afskaplega vænt um
hann Prins sinn sem hún komst
nokkrum sinnum á bak á og var
svo ánægð með hann. Nú hafið
þið Prins sennilega hist á nýjan
leik og farið í útreiðatúr saman.
Þú varst alltaf stolt af því hvað
okkur gengi vel í lífinu og gaf það
þér mikið að fylgjast með okkur
og fá fréttir af því sem við vorum
að fást við. Nú síðast þegar þú
fékkst að sjá nýjasta langömmu-
barnið þitt, það gladdi þig mikið.
Takk fyrir allt elsku amma!
Ömmubörnin þín í Þúfu,
Theodóra Jóna, Eygló Arna,
Guðmundur Brynjar
og Steinunn Lilja.
Guðríður Eygló
Þórðardóttir