Morgunblaðið - 21.01.2022, Síða 22

22 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 21. JANÚAR 2022
✝
Guðný Krist-
jánsdóttir
fæddist í Reykjavík
12. ágúst 1949. Hún
lést á Landspít-
alanum við Hring-
braut 24. desember
2021.
Foreldrar henn-
ar voru Kristján
Pálsson húsasmíða-
meistari, f. 4.12.
1929, d. 4.2. 1965,
og Helga Sæmundsdóttir fóstra
og húsmóðir, f. 5.10. 1929, d. 2.9.
1991. Foreldrar Kristjáns voru
Ósk Guðmundsdóttir vinnukona
og Páll Þorgilsson sjómaður og
foreldrar Helgu voru Guðný
Jónsdóttir framkvæmdastjóri og
Sæmundur Pálsson kaupmaður.
Systkini Guðnýjar eru Páll, f.
1951, listamaður í Álafossi, Mos-
fellsbæ, á fjögur börn; Krist-
jana, MA í samskiptum og verk-
efnastjóri, búsett í
Kaupmannahöfn, á tvö börn;
Bjarni Þór, f. 1954, kennari og
listamaður í Reykjavík, kvæntur
sköpunarráðuneytinu, börn eru
Eysteinn Alfreð, f. 2007, og
Signý Steinþóra, f. 2009. 2)
Linda Rós, f. 31.5. 1976, sér-
fræðingur í félagsmálaráðu-
neytinu, barn Guðný Gerður. f.
2014.
Guðný ólst upp á Miðbraut á
Seltjarnarnesi og gekk í Mýr-
arhúsaskóla og Hagaskóla. Hún
nam prentsmíði í Iðnskólanum í
Reykjavík og hönnun í Fjöl-
brautaskólanum í Breiðholti.
Guðný vann hjá Samvinnutrygg-
ingum fyrstu starfsárin, svo fór
hún í Blaðaprent og á Tímann.
Síðustu árin starfaði hún í
Prentsmiðjunni Odda, sem
prentsmiður og við umbrot. Í
Odda kom hún að gerð bóka á
borð við Íslensku orðabókina,
Lærdómsrit Hins íslenska bók-
menntafélags, Matreiðslubækur
Hagkaups og margar fleiri.
Guðný var mikil hann-
yrðakona, saumaði og prjónaði.
Peysurnar sem hún prjónaði
rötuðu í prjónatímarit. Guðný
tók þátt í starfi Sambands ungra
framsóknarmanna.
Útför Guðnýjar fer fram frá
Fríkirkjunni í Reykjavík í dag,
21. janúar 2022, klukkan 13.
Streymt verður frá athöfninni:
https://youtu.be/ycg3nurfFsk
https://www.mbl.is/andlat
Edeltrude Mantel
og eiga þau fjögur
börn; Gunnar, f.
1958, vélstjóri í
Reykjavík, sam-
býliskona Svava
Þóra Þórðardóttir
hjúkrunarfræð-
ingur, hann á fjögur
börn af fyrra hjóna-
bandi; Anna Katrín,
f. 1963, búsett í
Reykjavík, barn-
laus.
Eiginmaður Guðnýjar var Al-
freð Þorsteinsson fv. fram-
kvæmdastjóri og borgarfulltrúi,
f. 15.2. 1944, d. 27.5. 2020. For-
eldrar hans voru Sigríður Lilja
Gunnarsdóttir húsmóðir, f. 7.1.
1909, d. 22.1. 1971, og Ingvar
Þorsteinn Ólafsson verkamaður,
f. 25.10. 1901, d. 25.10. 1964.
Börn Guðnýjar og Alfreðs eru:
1) Lilja Dögg, f. 4.10. 1973,
ferða-, viðskipta- og menningar-
málaráðherra, gift Magnúsi Ósk-
ari Hafsteinssyni, f. 5.6. 1975,
hagfræðingi í atvinnu- og ný-
Elsku mamma okkar er fallin
frá eftir stutt veikindi. Eftir situr
mikið tómarúm en hugljúfar
minningar um móður sem lagði
allan sinn metnað í að veita börn-
um sínum og barnabörnum ást og
umhyggju.
Hún andaðist á sjálfan að-
fangadagsmorgun en hún var
mikið jólabarn. Jólin áttu að vera
fullkomin, þar sem allir áttu að
njóta sín og því var oft vakað
langt fram á nótt til þess að leggja
lokahönd á jólafötin okkar, ævin-
týralega fallega kjóla. Oft var
þetta úr nýjasta tískublaðinu
Burda, en mamma hafði mikið dá-
læti á hönnun og tísku. Við feng-
um að rölta með henni í vefnaðar-
vörubúðina og velja efni í kjólana
og garn í peysurnar. Nokkrum
dögum eða vikum síðar birtist
meistaraverk.
Mamma var alin upp á Sel-
tjarnarnesi, elst sex systkina.
Foreldrar hennar reistu sér hús
við Miðbrautina og var faðir
hennar Kristján Pálsson húsa-
smíðameistari og móðir Helga
Sæmundsdóttir húsmóðir. Hún
var elst sex systkina. Því miður
lést afi okkar ungur eða tæplega
36 ára. Þetta var mömmu mikið
áfall og skynjuðum við söknuð í
föðurástina fram til hinstu stund-
ar.
Mamma fór snemma að heima
enda heimilisaðstæður erfiðar.
Hún var mjög sjálfstæð, eitthvað
sem skipti hana miklu máli. Hún
vildi aldrei vera háð neinum og
einkenndist margt af því sem hún
gerði af þessari sjálfstæðisþrá.
Hún þurfti að kunna allt og gat
því tengt rafmagn, flísalagt, smíð-
að borð og mátti sjá það á verk-
færasafninu hennar að þarna var
konan sem gat tekið að sér flest
verkefni.
Hún gekk í Hagskóla, hlustaði
á Bítlana og fór svo að vinna fyrir
Samvinnutryggingar og tók þátt í
starfi Sambands ungra framsókn-
armanna. Á þessum vettvangi
kynnast þau pabbi, en svo því sé
haldið til haga, þá var mamma
komin í pólitíkina á undan pabba.
Þau giftu sig í Fríkirkjunni 18.
júlí 1971 og hefðu fagnaði gull-
brúðkaupsafmæli. Þau bjuggu
fyrst í Fossvoginum og síðar í
Vesturberginu. Þar bjuggu þau í
hálfa öld og var Breiðholtið þeim
afar kært. Mamma veitti okkur
þá ást og umhyggju sem engin
landamæri náðu utan um. Hún
var af þeirri kynslóð kvenna sem
fór fyrst út á vinnumarkaðinn en
jafnframt sá hún um heimilið.
Eftir á að hyggja er einhver ofur-
hetjuljómi yfir henni, hvernig hún
náði að vinna langa vinnudaga,
elda dýrindismat hvert kvöld og í
hjáverkum voru saumuð föt,
hannaðir grímubúningar, smíðað
og flísalagt. Mamma var mjög úr-
ræðagóð og studdi okkur systur
ávallt í námi, vinnu og svo hin síð-
ari ár við uppeldi barna okkar.
Hún ferðaðist með okkur bæði
innanlands og um heim allan;
Hong Kong, Kaupmannahöfn,
Akureyri, New York, Öræfasveit-
in, Brussel, Washington DC, Te-
nerife og Túnis. Hún var dásam-
legur ferðafélagi og tilbúin til
þess að taka áskorunum um að
fara út fyrir þægindarammann.
Hún naut þess að borða góðan
mat enda listakokkur sjálf. Allt
sem hún gerði var af slíkri snilld,
að við vildum ávallt að hún myndi
stofna fyrirtæki í kringum það –
enda ættu fleiri að njóta hæfileika
hennar.
Mamma varð veik í sumar og
þetta voru erfið veikindi en hún
barðist eins og ljón. Hún ætlaði
sér í gegnum þessi veikindi til að
eiga fleiri góð ár með barnabörn-
unum, ferðast um heiminn og
sitja á svölunum í nýju íbúðinni
sinni yfir sumartímann með hvít-
vínsglas í hönd með vinum og
vandamönnum. Baráttan hafði
skilað góðum árangri en hún varð
skyndilega bráðkvödd á sjálfan
aðfangadag. Okkar síðustu sam-
skipti við hana voru að skipu-
leggja jólahaldið; rjúpurnar
komnar í hús, heitreyktar anda-
bringur og búið að pakka öllum
gjöfunum. Hún var spennt að
koma heim eftir stutta dvöl á spít-
alanum og sannfærð um að betri
tímar væru í vændum. Missir
okkar er mikill og enn meiri hjá
barnabörnunum en hún lék stór
hlutverk í þeirra lífi, brúaði bilið
þegar við systurnar þurftum að
vinna fram eftir og passaði ávallt
að þeirra uppáhaldsmatur væri til
staðar.
Efst í huga okkar nú á þessari
stundu er þakklæti. Mömmu
farnaðist vel í verkum sínum og
var farsæl og hamingjusöm.
Nú ertu sameinuð pabba að
nýju í Draumalandinu elsku
mamma. Við elskum þig að eilífu.
Þínar dætur,
Lilja Dögg og Linda Rós.
Meira á www.mbl.is/andlat
Elsku amma okkar. Við elsk-
uðum þig svo mikið, þú varst svo
ljúf, falleg, hjartahlý, skemmtileg
og með smitandi hlátur. Amma
var ein af bestu manneskjum sem
við þekkjum. Hún var alltaf að
hjálpa öllum og var besta amma í
öllum alheiminum, þar sem hún
vildi gera allt það besta fyrir alla.
Amma var glæsileg og átti fal-
legustu jakka í heimi. Hún ilmaði
svo vel, meira að segja þótt hún
væri ekki með ilmvatn. Svo var
hún dugleg að prjóna og gerði fal-
legustu vettlingana.
Það var gaman að fá þig í
Huldulandið og Reynimelinn. Þú
komst alltaf í Huldulandið á
þriðjudögum með eitthvað gott úr
bakaríinu fyrir okkur og vini. Á
Reynimelnum komstu alltaf með
kleinuhringi og normalbrauð. Svo
gastu klippt hárið okkar vel. Svo
elskaði hún að gefa okkur falleg
sængurver. Amma var mjög dug-
leg að hjálpa okkur heima og
segja okkur að laga til!
Amma ferðaðist mikið með
okkur og við fórum í margar
skemmtilegar ferðir til Wash-
ington DC, Tenerife, Danmerkur,
Vestmannaeyja, Akureyrar og
auðvitað upp í sumarbústaðinn í
Biskupstungum. Svo varstu líka
dugleg að fara á leikvelli með okk-
ur þegar við vorum yngri.
Við munum sakna þín mjög
mikið.
Eysteinn Alfreð, Signý
Steinþóra og Guðný Gerður.
Kæra systir, við söknum þín
sárlega, en þú ert sannarlega ekki
alveg farin, því þú lifir enn í dætr-
um þínum og barnabörnum og
kærleikur þeirra í þinn garð er
fagur vitnisburður um þá persónu
sem þú hafðir að geyma. Ekki má
gleyma öllum öðrum sem þótti
vænt um þig. Þú varst ekki gömul
þegar þú gekkst inn í móðurhlut-
verk fyrir yngstu systkini þín og
gerðir alla tíð.
Það sem fyrst kemur upp í
hugann er hversu óendanlega
smekkleg þú varst í öllu vali, til
alls sem þú hafðir í kringum þig
og tókst þér fyrir hendur, og
gerðir engar tilslakanir á kröfum.
Enda bar heimili þitt þess fagurt
vitni. Það lék allt í höndunum á
þér sem þú tókst að þér að gera,
hvort sem það var matargerð,
saumaskapur eða innanhússfram-
kvæmdir, enda áttirðu verkfæri
fyrir hvert tækifæri. En örlögin
höguðu hlutunum á annan veg en
þú hafðir ráðgert, í miðri skipu-
lagningu á þínu lokaheimili sem
ekki var því fyrra síðra. Ef trú
okkar reynist rétt ert þú eflaust
upptekin af því að koma þér fyrir
á nýjum stað með þeim sem voru
þér kærastir og á undan farnir.
Guð þig geymi og hlúi að þeim
sem þig syrgja.
Bjarni Þór Kristjánsson.
Ég á eftir að sakna Guðnýjar
systur svo mikið. Hún bauð mér
inn í fjölskylduna sína sem ég er
eilíflega þakklát fyrir. Ég bjó hjá
henni og Alfreð um skeið. Hún
var mér meira en systir, hún og
amma ólu mig upp. Svo má ekki
gleyma Alfreð sem var mér sem
faðir. Ég átti alltaf athvarf hjá
þeim, öll jól og páska. Guðný sá til
þess að ég fengi góðan mat og
hugsaði alltaf vel um mig. Guðný
saumaði og prjónaði föt á mig allt
frá því að ég var ungbarn. Mér
þótti einkar vænt um sumarbú-
staðarferðirnar með henni og Al-
freð og stelpunum. Einnig fór ég í
mína fyrstu utanlandsferð með
þeim til Spánar. Ég elskaði ljúf-
fenga matinn hennar Guðnýjar og
pulsurnar hans Alfreðs. Ég hef
misst mikið, þar sem þau fara
með svo skömmu millibili. Eftir
sitja þó yndislegar og hlýjar
minningar um þau heiðurshjón.
Elsku Guðný, vona að þér líði
vel í Sumarlandinu og sért búin að
hitta Alfreð. Elsku Lilja og Linda
og börn, mínar innilegustu sam-
úðarkveðjur.
Kveðja,
Anna Katrín litla systir.
Með söknuði kveð ég kæra
mágkonu. Við kynntumst fyrst
fyrir tæpum 20 árum og frá fyrsta
degi tók hún mér sem einni af fjöl-
skyldunni. Eftir því sem árin hafa
liðið hefur vinátta okkar aukist.
Þegar horft er til baka virðast
fjörugu boðin í Mosó vera ótelj-
andi, einnig afmælisveislurnar og
árlegu skötuboðin í Blesugróf.
Samheldni systkinanna var og er
einstök en Guðný var kjölfestan.
Vegna aðstæðna lenti það á
henni að hugsa um yngri systkini
sín og hélst það alla ævi. Stundum
fannst mér hún alveg gleyma að
litli bróðir væri orðinn fullorðinn
en hún hafði yfirleitt skoðun á
hvað væri best fyrir sitt fólk. Köll-
uðum við hana stundum litlu
mömmu. Gott hefur verið að geta
hringt og fengið ráðleggingar en
hún átti auðvelt með að greina
hismið frá kjarnanum.
Guðný var ekki gefin fyrir að
vera áberandi heldur aðstoðaði
bak við tjöldin. Hún var ekkja Al-
freðs Þorsteinssonar og komu
þessir eiginleikar sér vel sem eig-
inkona stjórnmálamanns. Víst er
er að dæturnar hafa einnig notið
skarpskyggni hennar í sínum
störfum.
Guðný var mjög listræn eins og
hennar fólk og sótti m.a. nám-
skeið í fatahönnun. Ef þurfti að
lagfæra fatnað var vandvirknin
svo mikil að ekki var hægt að sjá
að neinu hefði verið breytt. Þessi
nákvæmni og það að gera allt á
fullkominn hátt var einkennandi
fyrir hana. Hún var ávallt smekk-
lega klædd og ósjaldan framúr-
stefnuleg. Fylgihlutirnir urðu að
vera í stíl við fötin og allt þaul-
hugsað. Örugglega hefur samt
stundum verið erfitt að finna
flotta dömuskó í stærð 35 því
smágerð var hún. Síðasta vor
flutti hún inn í draumaíbúðina og
innréttaði hana í sínum anda. Þar
var nýrri hönnun og því sem
henni var kært raðað saman af
mikilli smekkvísi. Í maí 2021 birt-
ist viðtal við hana á vefsíðunni
Lifðu núna. Í viðtalinu kemur
fram tilhlökkun fyrir flutningnum
og að láta drauma sína rætast. Því
miður náði hún ekki að njóta þess
lengi en hún lét veikindin ekki
stöðva sig í að dreyma og gera
áætlanir. Við héldum öll að hún
fengi lengri tíma en kallið kom að
morgni aðfangadags þegar hún í
tilhlökkun var að undirbúa heim-
ferð af sjúkrahúsinu til að fagna
jólunum með dætrum sínum og
fjölskyldum þeirra. Missir þeirra
og systkinanna er mikill og sendi
ég þeim mínar innilegustu sam-
úðarkveðjur. Með þökk fyrir allt
kæra Guðný.
Stillt vakir ljósið
í stjakans hvítu hönd,
milt og hljótt fer sól
yfir myrkvuð lönd.
Ei með orðaflaumi
mun eyðast heimsins nauð.
Kyrrt og hljótt í jörðu
vex korn í brauð.
(Jón úr Vör)
Svava Þóra Þórðardóttir.
Hinn 18. desember sl. var dálít-
ill hópur samankominn til að
fagna afmæli dóttur okkar
hjónanna og þar sátum við og
Guðný og nutum þess að vera
saman í góðum félagsskap.
Um hádegi 24. desember
hringdi Linda Rós dóttir Guðnýj-
ar og tilkynnti okkur að mamma
hennar hefði verið að falla frá.
Guðný, sem bar sig svo vel í veisl-
unni nokkrum dögum áður, var
látin.
Það er stundum sem við erum
minnt á hve lítil við erum og hve
litlu við ráðum og þetta var eitt
slíkt skipti, og minningarnar
streyma fram.
Sem börn áttum við Guðný og
systkini hennar og foreldrar, afi
okkar og amma heima á Seltjarn-
arnesi. Fjölskylda Guðnýjar bjó á
Nesvegi, en við í húsi á norðan-
verðu nesinu sem hét Skuld.
Mikill samgangur var milli
heimilanna og Kristján faðir Guð-
nýjar kom stundum með bílinn
sinn til lagfæringar í Skuld og var
þá kátt á hjalla þar í skúrnum hjá
þeim tengdafeðgunum. Kristján
var léttur og kátur maður sem
smitaði gleði.
Ein fyrsta minningin sem ég á
um Guðnýju er frá fyrsta skóla-
deginum. Ég hafði verið í sveit
um sumarið, en vegna þess að
skólinn var byrjaður nokkru áður
en ég kom heim úr sveitinni bað
amma mín Guðnýju, jafnöldru
mína og frænku, að fylgja mér í
skólann fyrsta daginn og auðvitað
skilaði hún hlutverki sínu full-
komlega þá, sem ætíð síðar.
Við urðum síðan samferða í
skólagöngunni næstu árin,
fermdumst saman og fermingar-
veislan var sameiginleg.
Vináttu Guðnýjar lauk hins
vegar aldrei og einlæg vinátta
þróaðist milli hennar og stúlkunn-
ar, sem tók að sér það hlutverk að
fylgja mér í gegnum lífið.
Fyrsta orðið sem í hug kemur
þegar hugsað er til Guðnýjar er
traust, og ætli næst komi ekki al-
úð, samviskusemi og hlýja og til
viðbótar dugnaður og framtaks-
semi.
Eitt sinn átti ég símtal við
manninn hennar, Alfreð heitinn,
og spurði frétta af Guðnýju. Svar-
ið var: Heyrirðu ekki lætin? Jú,
það heyrðist einhver hávaði og ég
spurði hvað væri um að vera og
svarið var: Hún er að breyta bað-
herberginu og m.a. að brjóta múr!
Síðar þegar Guðný kom til okk-
ar hjónanna og þetta barst í tal
gerði hún lítið úr málinu.
Hún hafði staðið í stórræðum
og gerði lítið úr sínum hlut. Það
var sem henni fyndist óþarfi að
vera að hafa orð á þessu og þann-
ig var hún þessi fíngerða dugn-
aðarkona sem við munum eftir og
munum eiga í minningunni.
Eins ákveðin og hún var strax
sjö ára gömul að skila hlutverki
sínu fyrsta skóladag litla frænda
var hún ákveðin allt sitt líf. Stóð
alltaf fyrir sínu, dugleg, hjálpsöm
og réttsýn og svo kær sem hún
var mér, þá var ánægjulegt
hvernig samband hennar og
stúlkunnar sem varð kona mín
þróaðist í einlæga vináttu.
Til stóð að við hjónin og Guðný
færum saman austur á land síð-
astliðið sumar, til þess að skoða
æskustöðvar ömmu okkar. Því
var frestað vegna veikinda Guð-
nýjar.
Blessuð sé minning hennar.
Minningarnar munu lifa með okk-
ur, en söknuðurinn er mikill og
skarðið er stórt.
Einlægar samúðarkveðjur
sendum við hjónin dætrunum
Lilju Dögg og Lindu Rós, tengda-
syninum Magnúsi, barnabörnum,
systkinum Guðnýjar og öðrum
aðstandendum.
Ingimundur Bergmann og
Þórunn Kristjánsdóttir.
Kær vinkona kvaddi þennan
heim á aðfangadag jóla og minn-
ingar um jólahald í gamla daga
hellast yfir mig. Við Guðný
kynntumst þegar við unnum
saman á Tímanum fyrir um 40
árum. Þótt Tíminn hætti að koma
út héldum við áfram vinskapnum
og við Tímaskvísurnar í prent-
deildinni höfum um langt skeið
hist nokkrum sinnum á ári og
alltaf er jafnskemmtilegt hjá
okkur. Nú vantar Guðnýju.
Á Tímaárunum vorum við
stelpurnar í prentdeildinni mjög
nánar. Við vorum á líkum aldri
og á svipuðum stað í lífinu, rétt
byrjaðar að halda heimili og
standa fyrir jólaboði. Guðný var
þá með talsverða reynslu í jóla-
matseld og öllu því stússi og
stressi sem fylgdi jólum. Þau
voru mörg ráðin sem við þær
yngri fengum hjá henni, t.d. um
brúnaðar kartöflur.
Þá þegar tók ég eftir því hvað
Guðný var alltaf pollróleg, sama
hvað gekk á. Dætur hennar voru
þá nokkurra ára gamlar og strax
ákveðnar hvernig jólakjól þær
vildu. Það var aldrei kjóll sem
hægt var að kaupa í búð heldur
varð Guðný að sauma kjólana
sjálf. Mér þótti þetta nú óþarfa
dekur en Guðnýju þótti aldrei
sem hún gerði of mikið fyrir dæt-
ur sínar og fjölskylduna. Og víst
er um það að stelpurnar Lilja og
Guðný
Kristjánsdóttir
Bróðir okkar og frændi,
ÁSKELL JÓNASSON,
Þverá,
Laxárdal,
verður jarðsunginn frá Þverárkirkju
laugardaginn 22. janúar klukkan 14.
Vegna fjöldatakmarkana verða aðeins nánasta fjölskylda og
vinir viðstödd. Streymt verður frá athöfninni á
twitch.tv/hljodveridbruar
Fyrir hönd aðstandenda,
Aðalbjörg Jónasdóttir
Snorri Jónasson
Ástkær eiginmaður minn, faðir, tengdafaðir
og afi,
RAFN HEIÐAR ÞORSTEINSSON,
Vestursíðu 9, áður til heimilis á
Ránargötu 24,
Akureyri,
lést sunnudaginn 16. janúar.
Útför hans fer fram frá Höfðakapellu föstudaginn 28. janúar
klukkan 10. Vegna aðstæðna í samfélaginu verða einungis
nánustu aðstandendur viðstaddir. Sérstakar þakkir eru til
starfsfólksins í Bandagerði fyrir hlýja og góða umönnun.
Birna Ástríður Björnsdóttir
Snorri Björn Rafnsson Effrosyni Argyri
Elena Birna Argyri Rafnsson
Alexander Björn Argyris Rafnsson