Morgunblaðið - Sunnudagur - 20.03.2022, Síða 8

VIÐTAL
8 MORGUNBLAÐIÐ SUNNUDAGUR 20.3. 2022
Þ
ær tínast inn ein af annarri á kaffi-
húsið, systurnar þrjár, Sigríður,
Elísabet og Elín Eyþórsdætur,
eða eins og þær kalla sig: Sigga,
Beta og Elín. Þær eru frjálslegar í
fasi og brosmildar og það er systrasvipur með
þeim þótt þær séu ekki beint líkar. Allar eru
þær með villt og hrokkið hár; Sigga ljóshærð,
Beta rauðhærð og Elín dökkhærð. Við setj-
umst niður með kaffi og smá kruðerí og kom-
um okkur vel fyrir innan um erlenda ferða-
menn og aðra kaffiþyrsta gesti þennan
miðvikudagsmorgun. Um síðustu helgi var
ljóst að systurnar stóðu upp sem sigurvegarar í
Söngvakeppninni með laginu Með hækkandi
sól. Þær svífa enn um á bleiku skýi.
Blaðamaður byrjar að sjálfsögðu á ham-
ingjuóskum. Reykjavíkurdætrum hafði verið
spáð sigri en þjóðin kaus og sigurinn var afger-
andi.
„Ég held fólk hafi vanmetið landsbyggðina.
Við áttum ekki von á þessu,“ segir Sigga.
„Við þurfum svolítið að venjast því að hafa
unnið og okkur líður alls konar. Það er skrítið
að keppa í tónlist. En við erum að meina það
þegar við segjum að öll atriðin áttu skilið að
vinna. En við lögðum mikla vinnu í þetta og átt-
um þetta líka skilið. Við erum stoltar af þessu
frábæra lagi hennar Lovísu og fáránlega
spenntar fyrir þessu,“ segir Elín og hinar tvær
taka undir það.
Sannkölluð tónlistarfjölskylda
Sigga er elsta systirin og sú sem talar mest, að
eigin sögn. Beta er miðsystirin og er Elín yngst,
en fjögur og fimm ár eru á milli elstu og miðsyst-
urinnar og því níu ár á milli elstu og yngstu.
„Það eru fimm ár á milli okkar Betu. Við vor-
um engar geggjaðar vinkonur fyrst, hún eyði-
lagði einkabarnslífið mitt. Þú krotaðir út allan
hausinn á uppáhaldsdúkkunni minni, ég er
varla enn búin að fyrirgefa þér,“ segir Sigga og
beinir orðum til Betu og hlær.
„En í það heila erum við búnar að vera mjög
góðar vinkonur og nánar,“ segir Sigga og hinar
taka undir. Þær segjast hafa orðið sífellt nánari
með árunum, en einnig er afar kært með þeim
systrum og Eyþóri litla bróður þeirra sem spil-
ar á trommur í atriði systranna. Foreldrar
systkininna eru ástsæla tónlistarfólkið Ellen
Kristjánsdóttir og Eyþór Gunnarsson.
Hvernig var að alast upp með foreldra sem
voru þekkt tónlistarfólk?
„Mér fannst það alltaf rosalega gaman og ég
fór mikið með mömmu og pabba á æfingar.
Mér fannst voða ósanngjarnt ef ég mátti ekki
koma með,“ segir Beta.
„Ég þekkti ekkert annað. Það var gaman að
fara með þeim á æfingar. En svo man ég líka að
þegar maður fór með mömmu eitthvað þá tal-
aði hún við alla sem urðu á hennar vegi; hún
gefur öllum tíma. Og pabbi er alltaf til í að gefa
sinn tíma þegar kemur að tónlistinni. Þau eru
bæði ótrúlega óeigingjarnar manneskjur,“ seg-
ir Elín.
Systurnar voru snemma komnar í tónlist og
bæði Sigga og Beta lærðu á píanó.
„Mig skorti allan aga til að æfa mig. Ég held
ég hafi haldið að af því að mamma og pabbi
væru tónlistarmenn, og mér var iðulega sagt
hvað ég væri klár, að ég þyrfti ekkert að æfa
mig. En svo fóru bara hinir fram úr mér. Ég er
með athyglisbrest og vildi bara spila það sem
mér fannst skemmtilegt,“ segir Sigga.
„Ég lærði ekki á neitt en er sjálflærð,“ segir
Elín.
„Ég lærði á píanó en hætti af því ég nennti
því ekki, en sé eftir því núna. En það er erfitt
að pína unglinga til að æfa,“ segir Beta.
„Ég er sjálf með athyglisbrest en fór ekki
fyrr en 27 ára í kennaradeildina í FÍH í tónlist-
arnám,“ segir Beta.
„Þegar ég var lítil var bara kennt klassískt
nám og ekki möguleiki á að læra ryþmískt,“
segir Sigga.
Ég tala stanslaust
Nú eruð þið tvær búnar að nefna að þið eruð
með athyglisbrest, en þú Elín?
„Já, ég er líka með mjög mikinn athyglis-
brest,“ segir Elín og Sigga bætir við að þær
séu allar þrjár greindar með ADHD.
„Bróðir okkar greindist miklu yngri en af því
stelpur eru oft með öðruvísi einkenni þá upp-
götvaðist það ekki strax,“ segir Sigga og segir
þær hafa fengið greiningu á fullorðinsárum.
Hvernig brýst það út hjá ykkur?
„Ég tala stanslaust. Í dag kann ég að lesa í
félagslegar aðstæður og veit frekar hvenær ég
á að þegja. Svo var ég ótrúlega forvitin og
hvatvís og kunni engin mörk um hvað ég mætti
segja eða spyrja. Ég fór kannski í heimsókn til
fólks og lét engan vita, algjörlega ómeðvituð
um allt og allir að leita að mér,“ segir Sigga og
segir að í dag viti allir að hún sé með ADHD.
„Ég er mjög róleg en er oft í mínum eigin
heimi. Ég gleymi öllu og er utan við mig. Mér
er ekki treystandi að fara með poka út úr húsi
án þess að skilja hann einhvers staðar eftir,“
segir Elín.
„Já, hún kemur aldrei heim til mín án þess
að gleyma einhverju hjá mér,“ segir Sigga og
þær segjast allar kannast við að vera haldnar
frestunaráráttu.
„Hjá mér er það þannig að ég þarf oft ná-
kvæmar leiðbeiningar um það sem er ætlast til
af mér í skóla,“ segir Sigga.
„Það var svo mikilvægt að fá greiningu því
þá upplifði ég ekki lengur að ég væri löt; það
var ástæða fyrir þessu og ég get unnið með
þessu. Það er líka margt gott við ADHD,“ segir
Beta.
„Ég lærði oft eitthvað en missti svo fljótt
áhugann og skildi ekki af hverju,“ sagði Elín.
„Ég fann mig loksins í námi í FÍH því ég
fékk að spila svo mikið og semja og fannst svo
frábært hvað það var mikið verklegt,“ segir
Beta.
Fékk knús frá hverju barni
Hvaða leiðir fóruð þið í lífinu og við hvað starfið
þið þegar þið eruð ekki í tónlist?
„Ég fór í MH og hætti eftir tvo mánuði. Ég
er búin að vera í skóla lífsins síðan og er ekkert
lærð nema ég tók miðstigið í tónfræði. Á mín-
um yngri árum var ég að ferðast; bjó í New
York sem var mikið ævintýri en ég lifði þá hálf-
gerðu bóhemlífi og sé ekkert eftir því í dag. Svo
eignaðist ég strák fyrir þremur árum og færð-
ist úr bóhemlífinu. Ég hef fyrst og fremst verið
mamma síðustu ár, auk þess að vinna hjá vel-
ferðarsviði þar sem ég vinn nú á sjálfstæðri bú-
setu með frábæru fólki,“ segir Elín og segir
Sigga, Beta og Elín eru afar nánar
systur. Þær vita fátt skemmtilegra
en að vinna saman að tónlist.
Morgunblaðið/Ásdís
Höldum áfram að vera við sjálfar
Systurnar Sigga, Beta og Elín komu, sáu og sigruðu í Söngvakeppninni 2022 og eru á leið til Ítalíu.
Þær eru fullar þakklætis og lofa að verða þjóðinni til sóma.
Ásdís Ásgeirsdóttir asdis@mbl.is
’
Ég mætti á mánudaginn í
vinnuna og öll börnin og allir
kennarar tóku á móti mér með
blóm, syngjandi lagið. Ég fékk knús
frá hverjum einasta nemanda og
kennara og fór bara að hágráta.