Morgunblaðið - 25.03.2022, Side 35

íþróttum og vissi um flest íþrótta-
mót sem voru í gangi á ljósvaka-
miðlum, hún var alltaf vel upplýst.
Síðustu árin var amma mjög
heimakær og ekki mikið fyrir
ferðalög, en þegar hún kom í bú-
stað mömmu og pabba fengum við
nú að dekra við hana, og það var
gott. Hvíldu í friði amma mín og ég
kveð þig með þakklæti og ást í
huga.
Þinn
Ingvi Jón.
Trúi varla að elsku amma
Gunna sé fallin frá. Amma var orð-
in 91 árs, búin að lifa langa og
heilsuhrausta ævi, en samt er svo
sárt að hún sé farin. Í hvert skipti
sem ég hugsa til hennar fæ ég
sting í hjartað því ég sakna hennar
svo mikið.
Frá því ég man eftir mér elsk-
aði ég að fara til ömmu og afa í
Hrauntúnið. Það var yndislegt að
koma til þeirra og spjalla um allt
milli himins og jarðar. Hjá þeim
hlustaði ég oft á barnaplötur og
lagði kapal. Svo má nú ekki
gleyma því að ég var með mikla
matarást á ömmu, elskaði kökurn-
ar hennar og pönnukökur. Með
kökunum bauð amma mér alltaf
upp á glas af mjólk en ég afþakk-
aði það alltaf því mér fannst hún
vond og finnst það enn í dag.
Amma var alltaf hissa þegar ég
neitaði en samt gafst hún ekki því
henni fannst mikilvægt að ég fengi
nóg af kalki fyrir beinin.
Á hverjum föstudegi í mörg ár
hittist fjölskyldan heima hjá
ömmu og afa í föstudagskaffi. Þá
var amma búin að galdra fram úr
erminni veislu sem við fengum að
njóta. Föstudagskaffið gerði okk-
ur fjölskylduna nánari og fyrir það
er ég henni þakklát.
Það var sérstaklega ein kaka
sem amma bakaði alltaf sem ég
elskaði og það var ömmukakan.
Það var brúnkaka með smjör-
kremi á milli og ofan á var súkku-
laðiglassúr og kókósmjöl. Í mörg
ár sagði ég við ömmu að ég yrði að
læra að baka þessa köku og bað
hana einnig um uppskriftina að
henni. Amma átti ekki uppskrift-
ina því hún bakaði eftir tilfinning-
unni og því miður lét ég aldrei
verða af því að baka með henni.
Nokkrir í stórfjölskyldunni hafa
reynt að baka kökuna en okkur
hefur ekki enn tekist að gera hana
eins og amma gerði hana.
Ég leit alltaf upp til ömmu og
frá því ég var lítil stelpa sagðist ég
ætla að verða amma eins og hún.
Blíð, góð, mjúk og góður bakari.
Markmiðið er enn að verða amma
eins og hún því betri ömmu er ekki
hægt að hugsa sér.
Elsku amma var hógvær kona,
kvartaði aldrei og vildi ekki láta
hafa fyrir sér. Ég er þakklát fyrir
þær stundir þegar ég var ein hjá
ömmu og afa því þá fékk ég að
heyra sögur frá því í gamla daga
og fékk að vita skoðanir hennar á
ýmsum málefnum.
Síðasta mánuð ævi sinnar var
amma á D-deild HSS og er ég
þakklát öllu starfsfólkinu þar fyrir
að hugsa einstaklega vel um hana.
Útaf covid var heimsóknabann og
því máttum við ekki heimsækja
hana og mikið var það erfitt. Ég
hugsaði mikið til ömmu og óskaði
þess heitt að hún yrði heilsuhraust
og kæmist heim til afa svo ég gæti
heimsótt hana einu sinni enn en
því miður gerðist það ekki. Þessi
mánuður hefur verið mjög erfiður,
ég hef verið afar meyr og alltaf
stutt í tárin. Fannst svo sárt að
geta ekki hitt hana og að hún væri
ekki umvafin fjölskyldu sinni þess-
ar síðustu vikur ævi sinnar.
Ég er þakklát fyrir hversu lengi
við fengum að hafa Gunnu ömmu
hjá okkur og ég veit að amma mun
fylgjast með öllu því sem stórfjöl-
skyldan hennar tekur sér fyrir
hendur og ég er viss um að hún
mun hlæja að tilraunum okkar til
að reyna að baka ömmukökuna
góðu.
Guð blessi þig elsku yndislega
amma mín.
Þín ömmustelpa,
Jane Petra.
MINNINGAR 35
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 25. MARS 2022
✝
Þóra Guðrún
Pálsdóttir
fæddist 21. sept-
ember 1926 á
Rauðabergi í A-
Skaftafellssýslu.
Hún lést á Hrafn-
istu Nesvöllum 9.
mars 2022.
Foreldrar henn-
ar voru Páll Bergs-
son bóndi, f. 16.
des. 1862 í Borg-
arhöfn í Suðursveit, d. 11. maí
1946, og Pálína Daníelsdóttir
húsfreyja, f. 1. des. 1884 á Við-
borði á Mýrum, d. 19. feb. 1985.
Systkini Þóru voru: Andvana
stúlka, f. 5. sept. 1909, d. 5.
sept. 1909; Sigurbergur, f. 11.
nóv. 1910, d. 6. júlí 1998; Daní-
el Skafti, f. 20. sept. 1915, d. 1.
júlí 2002; Magnús Guðjón, f. 11.
des 1918, d. 14. maí 1919.
Hinn 8. september 1957 gift-
ist Þóra Sæmundi G. Jóhann-
essyni kennara, rithöfundi og
trúboða, f. 13. nóv. 1899, d. 18.
sept. 1990. Foreldrar hans
voru Jóhannes Jakobsson og
Petrea Guðný Gísladóttir.
Börn Þóru og Sæmundar
eru: 1) Jóhannes Páll (Palli), f.
stæðna vegna að bregða búi í
sveitinni og flutti þá fyrst að
Lágafelli í Mosfellssveit en síð-
an til Reykjavíkur. Árið 1956
settist Þóra að á Akureyri, þar
sem hún átti heima í rúm 40 ár
en þegar hún giftist Ásgrími
flutti hún til Keflavíkur og bjó
þar til dánardags.
Þóra lauk ljósmæðraprófi
frá Ljósmæðraskóla Íslands
30. sept. 1956. Hún vann sem
ljósmóðir á Fjórðungssjúkra-
húsinu á Akureyri 1956-1957.
Síðar, þegar börnin voru orðin
stálpuð, vann hún við hjúkrun
aldraðra á ýmsum stofnunum.
Pálína móðir Þóru bjó á heim-
ili þeirra Sæmundar og þegar
heilsu Pálínu fór að hraka
hætti Þóra að vinna utan
heimilis og hjúkraði móður
sinni og síðar eiginmanni þar
til þau létust. Eftir andlát Sæ-
mundar fór Þóra aftur út á
vinnumarkaðinn og vann við
fiskvinnslu í fáein ár, nokkuð
sem hún gerði skemmtilega
skil í grein sem hún skrifaði
og fékk birta í tímaritinu
Heima er bezt. Þóra tók einnig
saman ævisögu Arthurs Gook
trúboða og birti fyrst á bloggi
sínu en gaf út í bókarformi ár-
ið 2017.
Útför Þóru Guðrúnar fer
fram frá Ytri-Njarðvíkur-
kirkju í dag, 25. mars 2022, og
hefst athöfnin kl. 13. Jarðsett
verður á Akureyri.
6. okt. 1958,
kvæntur Sanne
Thybo Sæmunds-
son. Sonur Palla
og Alice Krupa er
1a) Bjarne Krupa.
Dætur Palla og
Birte Olesen eru
1b) Sara, gift Stef-
fen Juhl Larsen.
Börn þeirra eru
Karla og Magne.
1c) Anna. 2) Anna,
f. 13. sept. 1959, gift Kjell-
Einar Ofstad. Sonur þeirra er
2a) Sigurður, kvæntur Mengke
Liu. 3) Guðný Pálína, gift Vali
Þór Marteinssyni. Dóttir Guð-
nýjar og Einars Gylfasonar er
3a) Hrefna Sæunn, gift Egil
Hansen. Börn þeirra eru Erik
Valdemar og Dagmar Elvíra.
Synir Guðnýjar og Vals eru 3b)
Andri Þór, kvæntur Freyju
Hrund Ingveldardóttur. Synir
þeirra eru Matthías Árni og
Valur Kári. 3c) Ísak Freyr.
Hinn 18. des. 1999 giftist
Þóra Ásgrími Stefánssyni
húsasmíðameistara, f. 4. okt.
1923, d. 17. jan. 2014.
Þóra ólst upp á Rauðabergi
en 1949 þurfti fjölskyldan að-
Ein fyrsta minning mín af
mömmu er að hún tók mig með í
heimsóknir á elliheimilið í Skjald-
arvík. Þar heimsótti hún gamlar
konur sem hún þekkti og þær
gáfu mér brjóstsykur. Kannski
var það blanda af löngun og
skyldurækni sem var hvatinn að
þessum heimsóknum, en almennt
vildi mamma láta gott af sér leiða
í lífinu. Það vakti ekki alltaf jafn
mikla hrifningu mína, eins og
þegar hún bauð einstæðingi að
borða með okkur á aðfangadags-
kvöld, eða þegar hún veitti fatl-
aðri stúlku húsaskjól í einn eða
tvo vetur þegar ég var unglingur.
Mér fannst meira spennandi þeg-
ar mamma leigði herbergi í kjall-
aranum út til ferðafólks, áratug-
um áður en „airbnb“ kom til
sögunnar.
Það var að sumu leyti sérstakt
að alast upp sem dóttir Þóru og
Sæmundar á Sjónarhæð eins og
pabbi var oftast kallaður. Sem
unglingur þráði ég að falla í hóp-
inn og sú þrá leiddi af sér ákveð-
inn mótþróa gegn sumu af því
sem foreldrar mínir stóðu fyrir.
Olli þetta núningi í samskiptum
okkar mömmu en hún stóð engu
að síður ætíð við bakið á mér.
Þegar ég hætti í menntaskóla fór
hún fram á að ég lærði til sjúkra-
liða, sem ég og gerði, nokkuð sem
leiddi síðar til þess að ég kynntist
manninum mínum. Þegar ég átti
von á barni 18 ára gömul fengum
við barnsfaðir minn að búa í kjall-
aranum í Stekkjargerði. Og þeg-
ar ég ákvað að halda áfram námi
til stúdentsprófs, eftir að hafa
starfað sem sjúkraliði í þrjú ár,
fluttum við Hrefna upp á efri
hæðina til mömmu og pabba, en
hann var þá orðinn hjúkrunar-
sjúklingur og lést fjórum árum
síðar.
Að hluta til var það af löngun
til að endurgjalda mömmu um-
hyggjuna, að við fjölskyldan sett-
umst að á Akureyri að loknu sér-
námi Vals. Okkur var ljúft og
skylt að styðja við mömmu í ell-
inni, eða það héldum við að væri
að fara að gerast. Til að byrja
með bjó mamma í kjallaranum
hjá okkur og aðstoðaði m.a. við að
passa Andra og Ísak þegar á
þurfti að halda. En svo breyttust
kringumstæður nokkuð óvænt
þegar hún giftist Ásgrími og
flutti til Keflavíkur. Í bónus með
Ásgrími fékk mamma son hans
og tengdadóttur, Kristin og Dísu.
Þau reyndust mömmu vel og ég
veit að Dísa með sína léttu lund
átti stórt pláss í hjarta mömmu.
Eftir andlát Ásgríms tóku þau
mömmu undir sinn verndarvæng
og það var afar dýrmætt fyrir
okkur systkinin að vita af þeim í
nágrenninu allt fram á síðasta
dag.
Mamma var ekki sú sem hafði
hæst en lét verkin frekar tala.
Hún var sjálfstæð, viljasterk, bjó
yfir dugnaði og seiglu, vílaði ekki
fyrir sér að læra nýja hluti. Ég
held að hún hafi ekki verið alin
upp við mikla tilfinningasemi,
lífsbaráttan var hörð, en ég veit
að henni þótti afskaplega vænt
um okkur systkinin og er þakklát
fyrir að hafa átt hana sem móður.
Guðný Pálína
Sæmundsdóttir.
Mig langar til að minnast móð-
ur minnar, Þóru Guðrúnar Páls-
dóttur, sem andaðist hinn 9. mars
síðastliðinn. Hún ólst upp í
Hornafirði, á Rauðabergi á Mýr-
um. Þaðan er útsýni vítt og fag-
urt á fjöll og jökla og graslendi út
að sjó, en tún og engi rýr undir
fjallinu.
Eftir nokkurra ára viðkomu í
Reykjavík flutti hún til Akureyr-
ar og giftist föður mínum, Sæ-
mundi G. Jóhannessyni.
Sem barn og unglingur var ég
ekki mikið að velta fyrir mér
hverja persónu mamma hafði að
geyma. Fyrir okkur sem erum
svo heppin að hafa alist upp í
góðu öryggi hjá foreldrum eru
þeir eins og sjálfsagðir hlutir.
Eftir að ég fluttist til Noregs
breyttist tengingin og í mínum
huga steig persónan Þóra fram
og varð skýrari fyrir mér. Ég fór
að sjá hvernig hún gat alltaf gert
það sem hún ætlaði sér. Hún var
ekki hrædd við breytingar og
tókst á við lífið hverju sinni sam-
kvæmt samvisku sinni.
Hún fór ekki fram með offorsi
og oftast hélt hún sig til hlés þar
sem fólk var samankomið, en við
sem þekktum hana vitum að hún
hafði sterkan vilja og góða kímni-
gáfu. Ég sé að hún var nákvæm-
lega rétta móðirin fyrir mig. Fyr-
ir utan móðurást, sem ég fékk í
ríkum mæli, þá fékk ég líka að
finna fyrir væntingum í minn
garð og hún ýtti mér áfram þegar
þess var þörf. Hún hafði lag á að
koma mér í skilning um að ég
ætti og yrði oft að fara út fyrir
minn eigin þægindaramma til að
geta tekið þátt í og verið stjórn-
andi í eigin lífi.
Hún kenndi mér margt, bæði
beint og óbeint. Ég man að hún
kenndi mér að lesa og prjóna og
þreyttist ekki á að segja mér til.
Þegar ég var að verða 13 ára var
lopapeysufaraldur á Akureyri og
ég spurði hvort hún vildi prjóna
lopapeysu á mig. Nei, þú getur
gert það sjálf, var svarið. Og það
gerði ég, með aðstoð frá henni.
Hún gerði alltaf ráð fyrir að við
systkinin gætum klárað okkur
sjálf. Ég minnist þess sem lítil að
hafa fylgst með henni í eldhúsinu,
fyrst á Sjónarhæð og síðar í
Stekkjargerði, snúa kleinum,
baka pönnukökur, baka flatbrauð
og rúgbrauð, taka slátur og
margt fleira. Hún hafði alla tíð
gaman af handavinnu og virtist
geta allt, hún bróderaði dúka,
koddaver, púða, saumaði föt,
bæði á okkur og sjálfa sig. Fal-
legustu fötin hennar fannst mér
vera dragtir sem hún hafði saum-
að á sjálfa sig.
Eftir að hafa verið ekkja í tæp
10 ár giftist hún Ásgrími Stefáns-
syni. Hann var líka ekkjumaður
og með honum fékk mamma heila
nýja fjölskyldu. Við systkinin
vorum mjög glöð fyrir hennar
hönd.
Ásgrímur dó snemma árs 2014
og stuttu seinna lærbrotnaði
mamma. Eftir erfið veikindi var
af henni dregið en hún gafst ekki
upp. Göngugrindin varð hennar
fasti fylgisveinn og hún æfði upp
þrekið á göngunum á Njarðar-
völlum þar sem hún bjó í þjón-
ustuíbúð. Síðasti dvalarstaðurinn
var Hrafnista á Nesvöllum. Þar
hafði hún útsýni yfir fallegt tún,
og gat sagt mér í símanum allt
fram undir hið síðasta hvernig
viðraði. Ég sá hana síðast í jan-
úar og er fegin að ég gat heimsótt
hana. Þá var andlegur og líkam-
legur kraftur þrotinn. Síðustu
vikurnar naut hún góðrar
umönnunar starfsfólksins á Nes-
völlum.
Meira á www.mbl.is/andlat
Anna Sæmundsdóttir.
Elsku Þóra föðursystir mín er
látin. Ég var svo lánsöm að kynn-
ast henni vel og eiga margar sam-
verustundir með henni. Þóra var
magnaður karakter. Skarp-
greind, mikill húmoristi, sagði
svo skemmtilega frá og var alltaf
á undan sinni samtíð.
Í einni af heimsóknum mínum
til hennar komst ég að því að hún
hafði varðveitt öll bréf sem hún
sjálf hafði fengið og sömuleiðis
Pálínu mömmu sinnar. Við suma
skrifaðist hún á í marga áratugi.
Það voru aðallega ættingjar og
vinir frá Hornafirði en hún hafði
sterkar tilfinningar til átthag-
anna þar sem hún ólst upp. Það
komu líka mörg þakkarbréf til
hennar frá fólki sem hún hafði
rétt hjálparhönd. Það kom svo
skýrt fram í þessum bréfum að
hún hugsaði frekar um þarfir
annarra en sínar. Hún skrifaði
líka dagbækur og alls konar
minningar, sérstaklega frá
bernsku sinni. Við sátum saman
mörgum stundum að fara yfir
þessi bréf og mér fannst svo gef-
andi að fá innsýn í lífshlaup henn-
ar.
Þóra og foreldrar hennar voru
mjög trúrækin. Þau kynntust
Arthuri Gook trúboða, sem ferð-
aðist víða um land og boðaði trú
sína. Þóra var lengi í bréfasam-
bandi við hann. Fyrstu bréfin eru
síðan 1946. Seinna á lífsleiðinni
átti Þóra eftir að kynnast honum
mjög vel. Hún tók saman og gaf
út minningar hans árið 2017, þá
91 árs. Arthur Gook og Sæmund-
ur G. Jóhannesson, sem síðar
varð eiginmaður Þóru, störfuðu
náið saman við Sjónarhæðarsöfn-
uðinn á Akureyri og gáfu þeir
líka út Norðurljósið. Þóra og Sæ-
mundur skrifuðust á en hittust
sjaldan áður en þau giftust.
Fyrsta bréfið sem hún fékk frá
Sæmundi er frá 1948.
Þóra og amma voru mjög nán-
ar og höfðu nánast alltaf búið
saman. Það sést vel í gegnum
bréf og minningar að Þóra hafði
mikla ábyrgðartilfinningu gagn-
vart móður sinni. Þetta sagði
Þóra þegar hún talaði til mömmu
sinnar á 70 ára afmæli hennar:
„Þar var iðjusemin ástunduð og
vinnan í heiðri höfð og ég er
ánægð og þakklát fyrir að fá að
alast upp við það og oft var rokk-
urinn þeyttur eftir að aðrir voru
til hvíldar gengnir. Ég minnist
líka vetrarkvöldanna er stjörn-
urnar ljómuðu á himninum og
tunglið skein á Skaftafellsjökla
og fjöll, hve þá var gott að hátta í
hlýju hreiðrinu sínu í litlum bæ
undir bröttu fjalli og sofna við
rökkurhljóðið.“
Þegar Þóra varð fimmtug orti
Sæmundur til hennar ljóðabálk.
Hér eru tvö þessara ljóða:
Við mættumst, sunnlensk mær og ég
á vegi,
er mínum tók að halla ævidegi,
svo mæt og þýð sem milda nóttin bláa,
hún mér þá færði svölun köllun háa.
Ég þakka gersemina þessa,
sem gaf mér, hann okkur megi blessa.
Hún Þóra Guðrún þjóni hans
dýrðarráði
í þessum heimi og á sæluláði.
Öll sendibréfin og skrifaðar
minningar Þóru eru varðveitt á
handritasafni Landsbókasafns-
ins.
Þóra giftist síðar Ásgrími Stef-
ánssyni og átti góð ár með hon-
um. Kristinn sonur Ásgríms og
Þórdís kona hans reyndust Þóru
mjög vel alla tíð og sendi ég þeim
samúðarkveðjur.
Börnum Þóru og Sæmundar,
þeim Jóhannesi Páli, Önnu og
Guðnýju Pálínu, og fjölskyldum
þeirra, votta ég samúð mína.
Elsku frænka mín, þakka þér
fyrir allar samverustundirnar.
Pálína Sigurbergsdóttir.
Ég kynntist Þóru þegar hún
giftist seinni manni sínum, Ás-
grími Stefánssyni. Þá fór hún frá
Akureyri og bjó suður með sjó.
Hún var viðræðugóð og afar vel
heima í öllum þeim málum sem
við fjölluðum um. Hún hafði ver-
ið prófarkalesari fyrir Norður-
ljósið og bækurnar sem Sæ-
mundur G. Jóhannesson gaf út.
Seinna ritaði hún stórmerkilega
bók um sögu Sjónarhæðarsafn-
aðarins á Akureyri og Arthúr
Gook, trúboða. Hún var meðlim-
ur þess safnaðar og vissi því
meira en margur annar um trú-
boðann Arthúr og söfnuðinn á
Sjónarhæð.
En Þóra ritaði söguna og dró
fram margar magnaðar lýsingar.
Þar má lesa um frostaveturinn
mikla 1918 og vitjun Guðs til
Sjónarhæðarsafnaðarins á þeim
tíma. Þóra greindi frá því að rétt
fyrir áramótin 1917-1918 berst
Arthúr Gook skeyti um að á
hafnarbakkanum í Reykjavík
bíði hans 3 tonn af kolum frá gef-
anda á Englandi. Eimskip kom
með farminn frá Liverpool og
hann geti vitjað hans þegar vel
stendur á. Arthúr sá að flutning-
urinn myndi kosta offjár frá
Reykjavík til Akureyrar. Hann
hafði samband við Kolasöluna á
Akureyri og spurði hvort hann
gæti tekið út 3 tonn af kolum upp
á að þeir fengju magnið hans í
Reykjavík upp í greiðslu. Já, al-
veg sjálfsagt, var svarið.
Þóra segir að strax eftir ára-
mót hafi kolaflutningarnir hafist
og sumt seldi Arthúr fyrir mat og
aðrar nauðsynjar en annað fór í
kolageymsluna á Sjónarhæð.
Þegar allt var komið í hús og búið
að ganga frá öllum viðskiptum
skall á með þessu grimmdar-
frosti þann 6. jan. 1918.
Sjónarhæð var þá orðin birg af
kolum og gat boðið öllum upp á
„heitustu samkomur“ á Íslandi.
Frostum linnti varla fyrr en und-
ir vorjafndægur þótt kuldinn hafi
ekki endilega verið í hæstum
hæðum allan tímann.
Þóra ritaði söguna heilli öld
eftir að atburðirnir gerðust og
því höfum við heimildirnar vel
varðveittar í frásögu hennar. En
Þóra bætir við að Arthúr komst
aldrei í samband við gefanda kol-
anna til að þakka honum eða
kynnast á nokkurn hátt. Við
kveðjum því „mikinn sagnasjóð“
við andlát Þóru sem margt annað
gott mætti skrásetja og segja frá
um líf hennar.
Guð blessi minningu þessarar
sómakonu sem var mjög leikin
með pennann og öll efnistök. Það
fór lítið fyrir henni en verkin lofa
góða konu. Afkomendum óska ég
samúðar og bið að friður Guðs
hvíli yfir þeim öllum.
Snorri í Betel.
Þóra Guðrún
Pálsdóttir
Svanhvít Lofts-
dóttir hjúkrunar-
fræðingur er látin,
langt fyrir aldur
fram.
Hún var samstarfsmaður minn
á dvalar- og hjúkrunarheimilinu
Grund; hún sem aðstoðardeildar-
stjóri þar og ég sem starfsmaður
við umönnun.
Ég vil kveðja hana fyrir hönd
okkar sem til hennar þekktum
þar, með einu af ljóðum mínum
Svanhvít
Loftsdóttir
✝
Svanhvít
Loftsdóttir
fæddist 17. maí
1966. Hún lést 21.
febrúar 2022.
Útför Svan-
hvítar fór fram 10.
mars 2022.
um Grund, en það
heitir: Samstarfs-
stúlkur mínar á elli-
heimilinu. Þar yrki
ég í upphafi svo:
Starfsstúlkurnar ganga
nú hlæjandi burt
og dillandi sínum fögru
bossum
frá óvenju góðum mötu-
neytiskræsingunum.
Skrík þeirra og gallabuxnatíska
gefa til kynna eilífð æskunnar,
að allt sé nú gengið upp:
ástin, húsið, börnin, framtíðin,
og ekkert sé nú eftir nema
barnabörnin,
og að verða eilíf eins og brosandi
búddalíkneskin.
Tryggvi V. Líndal.