Morgunblaðið - 25.03.2022, Blaðsíða 41

þekkingu sinni og fróðleik. Tók
eftir því sem vel var gert og
hrósaði fyrir. Þá átti hún auðvelt
með að sjá skondnar hliðar á
hversdagslegum atburðum og
gerði grín að sjálfri sér ef svo
bar undir. Þessar stundir með
Guðrúnu frænku mun ég geyma
með mér með þakklæti í huga,
sem perlur á þeirri festi sem
mótuðu ungan pilt. Hún hélt
andlegri reisn sinni til síðustu
stundar, en líkaminn var farinn
að gefa sig, svo að hún sofnaði
svefninum langa södd lífdaga.
Blessuð sé minning Guðrúnar
frænku minnar.
Albert Eiríksson.
Þegar ég var lítil stelpa uppi í
sveit yljaði ég mér oft við minn-
ingar frá því er fjölskyldan mín
flutti frá Fáskrúðsfirði upp í
Borgarfjörð og þaðan austur í
Flóa. Fyrir austan áttu fyrstu
minningarnar heima, þar bjó
skyldfólkið mitt og vinir fjöl-
skyldunnar. Þegar við fengum
heimsókn frá frændfólkinu, langt
að komnu, þá var hátíð í bæ!
Hún Guðrún frænka mín var
einstök kona. Það voru heim-
sóknirnar hennar líka. Ilmurinn
sem fylgdi henni fyllti herbergið
og fallega brosið hennar náði til
allra, eins og faðmurinn sem var
svo hlýr. Ég var bara lítil stelpa,
en ég man hvað mér fannst ég
rík að eiga þessa fallegu frænku.
Svo var hún svo góð við mig.
Hún strauk vanga minn með
mjúku lófunum sínum og talaði
við mig eins og ég væri stór
stelpa. Að fá að sitja í nálægð
hennar, heyra hana segja frá og
vera partur af heimsókninni
voru einstök forréttindi.
Það var líka þarna á þessum
árum að ég gerði mér grein fyrir
hvað „frænka“ er. Og þarna kom
hún þessi elska, dóttir bróður
hennar ömmu minnar, hans Guð-
mundar á Brimnesi, og konunn-
ar hans hennar Sólveigar, sem
hafði gull í hárinu (það hafði ég
sjálf séð), svo ljúf og artarleg að
heimsækja fólkið sitt langt upp í
sveit og ég fékk að vera með eins
og ég skipti máli.
Það er gott að eiga fallegar
minningar um gott fólk. Fólkið
allt sem kenndi manni undir-
stöðuatriðin í lífinu sjálfu. Hún
Guðrún frænka mín var mér
einkar kær, enda einstök kona.
Góður Guð blessi minningu
hennar.
Öllu frændfólkinu mínu sem
minnist hennar með söknuði
sendi ég innilegustu samúðar-
kveðjur.
Kolbrún Karlsdóttir.
Mig langar að kveðja góða
vinkonu, Guðrúnu Sigríði frá
Hlíðargötu 18, kærleiksvinkonu
sem ég kynntist fyrir tæpum 30
árum þegar ég kynntist elsta
barnabarninu hennar.
Þakka henni fyrir samfylgd-
ina og kærleikann sem hún sýndi
mér og fallegu og hlýju móttök-
urnar á Norðfirði, það var sama
á hvaða tíma ég og við fjölskyld-
an komum til hennar, alltaf beið
hlaðborð af góðum mat og bakk-
elsi.
Hún Guðrún mín var sólin í
lífi fjölskyldu og vina og var eft-
irtektarvert hversu falleg og ná-
in tengslin voru milli hennar og
dætra hennar fjögurra og ekki
minna hjá barnabörnum og
barnabarnabörnum, sannkölluð
ættmóðir sem gaf svo mikla
hlýju og talaði svo fallega og af
virðingu við alla.
Elsku Guðrún mín, takk fyrir
samfylgdina, minning þín lifir.
Söknuður
Það er svo sárt að sakna
en það er gott að gráta.
Tárin eru dýrmætar daggir,
perlur úr lind minninganna.
Minninga sem tjá kærleika og ást
Væntumþykju og þakklæti fyrir liðna
tíma.
Þín
Valbjörg.
MINNINGAR 41
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 25. MARS 2022
✝
Ragnheiður
Ása Helgadótt-
ir fæddist á Húsavík
5. júlí 1926. Hún
andaðist á hjúkr-
unarheimilinu
Droplaugarstöðum
9. mars 2022.
Foreldrar henn-
ar voru Svava Jóns-
dóttir frá Álftanesi
á Mýrum og Helgi
Ásgeirsson frá
Knarrarnesi á Mýrum.
Ragnheiður giftist Árna Waag
Hjálmarssyni 21. ágúst 1948. For-
eldrar hans voru Kristín Árna-
dóttir frá Stóra-Hrauni og Hjálm-
ar Waag frá Klakksvík í Færeyj-
um. Börn Ragnheiðar og Árna
eru: 1) Svava, f. 13.3. 1949, gift
Gylfa Þór Einarssyni. Börn
þeirra eru a) Einar, f. 1974, d.
2018. b) Erna Kristín, f. 1976.
Dætur hennar eru Hrafnhildur,
Elena og Sophia. c) Ragnheiður
Þórdís, f. 1982. Eiginmaður
Björn Viðarsson. Dætur þeirra
eru Kristín, Þórdís Svava og
Brynhildur Ása. 2) Hjálmar, f. 15.
mars 1952, gift Stefáni Bjarna-
syni. Börn Kristínar og fyrrver-
andi eiginmanns, Arents Claes-
sen, eru: a) Árni Valgarð, f. 1974,
sambýliskona hans er Lilja Rós
Einarsdóttir. Börn þeirra eru
Anna Rós, Andri og Bjarki. b) Jó-
hanna Kristín, f. 1977, gift Gísla
Gylfasyni. Synir þeirra eru Arent
Hrafn, Elvar, Gylfi Valur og Árni
Geir. c) Helgi Jean, f. 1981. d)
Ingibjörg Ásta, f. 1984, sambýlis-
maður Kristófer Eggertsson.
Synir þeirra eru Styrmir, Hrafn-
kell og Kolbeinn. 4) Soffía, f. 22.
janúar 1965, gift Árna Geir Páls-
syni. Börn þeirra eru: a) Hólm-
fríður Kristín, f. 1990, gift Þor-
steini Kára Jónssyni. Synir þeirra
eru Jón Árni og Guðmundur
Árni. b) Árni Páll, f. 1999.
Langalangömmubörn Ragn-
heiðar eru þrjú.
Ragnheiður ólst upp í Borg-
arnesi og síðan í Reykjavík frá 10
ára aldri. Hún gekk í Miðbæj-
arskólann en síðan lá leiðin í
Kvennaskólann í Reykjavík.
Ragnheiður var húsmæðra-
skólagengin frá Noregi. Að því
námi loknu stundaði hún skrif-
stofustörf hjá Almennum trygg-
ingum um áratugaskeið en lauk
starfsferli sínum á skrifstofu
BSRB.
Útför Ragnheiðar fór fram í
kyrrþey að hennar ósk.
nóvember 1950,
kvæntur Valgerði
Guðmundsdóttur.
Börn þeirra eru a)
Ingvar, f. 1979,
kvæntur Auði Frið-
riksdóttur. Börn
Ingvars og fyrrver-
andi eiginkonu, Evu
Ingimundardóttur,
eru Iðunn og Berg-
ur. Stjúpbörn Ingv-
ars, dætur Auðar,
eru: Ugla og Yrsa. b) Bryndís, f.
1987, gift Gavin Jefferies. Með
fyrrverandi sambýliskonu, Berg-
ljótu S. Kristjánsdóttur, á Hjálm-
ar börnin c) Ragnheiði, f. 1972,
gift Thomasi Aagaard, dóttir
þeirra er Karen. Áður átti Ragn-
heiður dæturnar Maríu Christinu
og Bergljótu Soffíu. d) Kristján, f.
1975, kvæntur Veru Einarsdótt-
ur. Synir þeirra eru Einar Steinn
og Ísak Bjarni. Áður átti Kristján
Þórhildi. Dóttir Valgerðar og
kjördóttir Hjálmars er e) Dag-
mar, f. 1973, gift Óttari Má Ingva-
syni. Börn þeirra eru Sara Bryn-
dís, Logi og Sóley. 3) Kristín, f. 2.
Ragnheiður tengdamóðir mín
var einstök manneskja. Í hennar
orðum og gjörðum var góður vilji
jafn sjálfsagður og lífsandinn.
Stundum óska ég þess að ég hefði
þekkt fleiri konur og karla af
hennar tagi.
Ég var um tvítugt þegar við
kynntumst, í þann mund sem við
Svava hnýttum bagga okkar þeim
hnútum sem enn halda. Ég var í
hálfgerðu reiðuleysi og Ragnheið-
ur setti mig við hlið sér eða nánast
má segja að þau Árni hafi sett mig
á milli sín. Ég átti vináttu og skjól í
þeirra húsi alla tíð síðan.
Ragnheiður var kona hins
innsta hrings. Fyrir henni var
ekkert mikilvægara en börn og
barnabörn, velferð þeirra og heill.
Með sínu fólki fylgdist hún af
áhuga, athygli og stundum
áhyggjum. Henni var einlægt að
tjá kærleik með alúð og gjörðum
umfram innihaldslaus orð.
Utan innsta hrings voru í henn-
ar augum aðeins frásagnarefni.
Hún sögumanneskja; gat rakið
samtöl og atburði frá liðnum ára-
tugum og jafnvel brugðið sér í líki
persóna. Ég hafði unun af því að
leiða samræður okkar að fólki og
málefnum sem báðum voru hug-
leikin – og hlusta. Mér eru einkar
minnisstæð samtöl okkar um veru
hennar í Borgarnesi og á Álftanesi
á Mýrum. Hún brá upp lifandi
mynd af átthögum og fólki, kunni
sögur af körlum og kerlingum á
Mýrum, jafnvel fólki sem mér var
nafnkunnugt eftir dvöl mína í
Lundarreykjadalnum þótt kyn-
slóð skildi okkur að. Hún átti til að
vera dómhörð og vissi af því.
„Þetta er Mýramaðurinn í mér,“
sagði hún brosandi og minntist
sumra frænda sinna sem allt þótt-
ust vita öðrum mönnum betur,
bæði á himni og jörð.
Fyrir nokkrum misserum átt-
um við spjall og þá sagði hún: „Nú
er ég tilbúin að fara. Ég veit að
margir bíða mín og taka vel á móti
mér.“ Trú hennar var einlæg og
huggandi og mér kom í hug ljóð-
brot eftir Hannes Pétursson:
Ferð þín er hafin.
Fjarlægjast heimatún.
Nú fylgir þú vötnum
sem falla til nýrra staða
og sjónhringar nýir
sindra þér fyrir augum.
Gylfi.
Þakklæti er mér efst í huga í
dag þegar ég kveð föðurömmu
mína í hinsta sinn. Þakklæti fyrir
allt sem hún kenndi mér, gaf mér
og var mér.
Hjá ömmu átti ég alltaf athvarf,
hvort heldur var sem barn eða
fullorðin. Ævinlega tók amma á
móti mér brosandi og með út-
breiddan faðminn, tilbúin að
hlusta, ráðleggja, hvetja eða
hugga ef svo bar við.
Þegar ég var tólf ára bjó ég
hálfan vetur hjá ömmu og afa á
meðan móðir mín var í námi er-
lendis. Svefnherbergið mitt þenn-
an tíma var sjónvarpsherbergið.
Uppáhaldsdagarnir þessa mánuði
voru fimmtudagar. Þá horfðum
ég, afi og amma á „Shogun“ sam-
an. Ég yfirleitt nýkomin úr baði, lá
með höfuðið í kjöltunni á ömmu á
meðan hún strauk þumlinum yfir
handarbakið á mér og tautaði
„mjúka, mjúka“. Hvað ég gæfi
ekki fyrir að heyra þessi orð aftur
núna.
Sama hvar ég var stödd í heim-
inum eða á lífsleiðinni, alltaf var
amma til staðar með sína um-
hyggju og hjálpsemi. Mér er eink-
um minnisstætt þegar splunkuný
þvottavél birtist óvænt heima hjá
mér skömmu eftir fæðingu yngstu
dóttur minnar. Í þann mund sem
ég er að vísa sendibílstjóranum á
dyr með þvottavélina hringir sím-
inn. Í símanum er amma sem spyr
í eftirvæntingu hvort þvottavélin
sé komin. Amma hafði þá fengið
fregnir af því að þvottavélin mín
hefði bilað og fannst ómögulegt að
ég gæti ekki þvegið fötin af hvít-
voðungnum. Svona var amma,
alltaf var hún með hugann við okk-
ur fólkið sitt og vildi allt fyrir okk-
ur gera.
Með þakklæti minnumst ég,
Thomas og dætur okkar elsku
ömmu/ollu. Blessuð sé minning
hennar.
Ragnheiður Hjálmarsdóttir.
Tímamót. Þegar tímarnir mæt-
ast. Oft geta tímamót haft áhrif og
skilið eftir sig meira en hægt er að
ímynda sér. Þegar ættmóðirin
amma Ragnheiður gekk á vit
feðra sinna, á dögunum, voru
tímamót hjá okkur, hennar fólki.
Þegar hin tæplega 96 ára gamla
tenging okkar við fortíðina fékk
loksins að sækja á ný mið voru súr-
sæt tímamót.
Eftir situr fólk sem upplifir slit-
inn streng til fortíðar og annarra
tíma. Fólk sem missti móður sína,
ömmu, langömmu og langalang-
ömmu. Fólk sem getur ekki lengur
þegið ráð hennar, upplifað bros
hennar, hlegið að hnitmiðuðum at-
hugasemdum hennar, spilað
tveggja manna kapal við hana eða
ornað sér í hlýjunni sem geislaði af
henni. Þetta er súr tilfinning og
með henni kemur tómleiki og sorg.
Þó fylgir þessum tímamótum
líka önnur tilfinning – ekki eins
súr. Sú tilfinning að þarna fór
manneskja sem var tilbúin að fara.
Kona sem hafði nært svo marga í
kringum sig yfir langa ævi og notið
tímans með stórri fjölskyldu sinni.
Alveg undir það síðasta var hugur
hennar meitlaður og skarpur þótt
líkaminn hafi verið farinn að gefa
eftir. Hylkið sem svo gaf sig að
lokum – og leysti þar með hugann
loksins úr þeim fjötrum sem hann
bjó við. Þetta er tilfinning sem
skapar létti og góð kaflaskil. Þetta
er rétt röð lífsins.
Á tímamótum skal ávallt horft
til framtíðar, þetta kenndi amma
mér. Framtíð sem áfram inniheld-
ur sterka minningu um ömmu
Ragnheiði og þau lífsgildi sem
henni tókst að innprenta og rækta
í mig og allt hennar fólk. Gildi sem
byggja á þeirri höfuðdyggð að sjá
hið góða í öllu. Láta ljósið ráða
með bjartsýni að leiðarljósi. Sýna
æðruleysi við allar aðstæður og
sýna fólki áhuga og hlýju. Þannig
nýtur maður lífsins. Með öðrum.
Ef til er æðri tilgangur með
veru okkar hér á jörðu þá gæti
amma Ragnheiður hafa sýnt okk-
ur hver hann er. Þótt hún sé horfin
á braut stöndum við eftir, hennar
fólk, samheldið, með áhuga á fólki,
bjartsýnt til framtíðar, stígum var-
lega til jarðar og minnum okkur á
æðruleysið og minnumst alls þess
sem hún kenndi okkur öllum,
hennar fjölskyldu.
Ingvar Hjálmarsson.
Ragnheiður Ása
Helgadóttir
Ástkær sambýlismaður minn, faðir okkar,
tengdafaðir, afi og langafi,
AGNAR JÓNSSON
vélvirkjameistari,
lést 14. febrúar.
Minningarathöfn verður haldin í
Fossvogskirkju föstudaginn 1. apríl klukkan 10.
Jóna Gunnarsdóttir
Róbert Birgir Agnarsson Anna Björnsdóttir
Sigurveig Rósa Agnarsdóttir Þorgrímur Sverrisson
Ævar Ingi Agnarsson Rakel Gunnþórsdóttir
Jóhanna María Agnarsdóttir Unnsteinn Kárason
Berglind Ósk Agnarsdóttir Hans Óli Rafnsson
barnabörn og barnabarnabörn
Ástkær móðir okkar, tengdamóðir, amma og langamma,
LILJA K. BENEDIKTSDÓTTIR
frá Seli, Langanesströnd,
lést fimmtudaginn 17. mars. Jarðarförin fer fram
frá Skeggjastaðakirkju laugardaginn 26. mars klukkan 14.
Fyrir hönd vandamanna,
Jóhann Árnason
Ása Árnadóttir Stefán Kristvinsson
Halldóra Árnadóttir Ólafur Hannesson
Elínborg Árnadóttir Jón Sveinsson
Unnsteinn Árnason María Guðmundsdóttir
barnabörn og barnabarnabörn
Ástkær eiginkona mín, móðir okkar,
tengdamóðir og amma,
SVAVA JAKOBSDÓTTIR,
Hólmgarði 50,
lést á hjartadeild Landspítalans
mánudaginn 21. mars.
Útförin fer fram frá Bústaðakirkju fimmtudaginn
31. mars klukkan 13.
Sérstakar þakkir fær starfsfólk hjartadeildar Landspítalans fyrir
hlýja og góða umönnun.
Ásgrímur Guðmundsson
Guðm. Marinó Ásgrímsson Herdís Álfsdóttir
Andri Ásgrímsson Hrafnhildur Halldórsdóttir
Emil Ásgrímsson Freydís Guðný Hjálmarsdóttir
barnabörn
Ástkær sonur okkar, bróðir, mágur
og frændi,
ERIK HERMANN GÍSLASON,
Löngulínu 29, Garðabæ,
varð bráðkvaddur á heimili sínu
miðvikudaginn 9. mars.
Útförin fer fram í kyrrþey.
Gísli Holgersson Ida Christiansen
Holger G. Gíslason Katrín Halldórsdóttir
Sigríður Dóra Gísladóttir Páll Ólafsson
frændsystkini
Í morgunljómann er lagt
af stað.
Allt logar af dýrð, svo
vítt sem er séð.
Sléttan, hún opnast sem
óskrifað blað,
þar akur ei blettar, þar skyggir ei
tréð.
Menn og hestar á hásumardegi
í hóp á þráðbeinum, skínandi vegi
með nesti við bogann og bikar með.
Betra á dauðlegi heimurinn eigi.
(E.B.)
Þannig kynnist ég Önnu Sól
vinkonu minni fyrir réttum 40 ár-
um, við vorum að koma af Hesta-
mannamóti Smára og Sleipnis á
Murneyrum.
Við Geir höfðum kynnst litlu
fyrr, og þegar við sáum reiðhesta
hvor annars, þá Molda og Þyt, og
höfðum reynt með okkur nokkrar
ferðir milli Ásólfsstaða og Búr-
fells var lagður grunnur að vin-
áttu sem ekki hefur borið skugga
á síðan.
Hann Moldi var ekki allra og
Geir átti ekki alltaf auðvelt með
hann, en þessa nótt fyrir 40 árum
reið hún Anna honum alla nóttina
eins og drottning og þessar hend-
ingar pössuðu svo fullkomlega við
hana Önnu.
Anna
Sólmundsdóttir
✝
Anna Sólmunds-
dóttir fæddist 5.
apríl 1947. Hún lést
12. mars 2022.
Útförin fór fram
24. mars 2022.
„Maður á hesbaki er
kóngur um stund
kórónulaus á hann ríki
og álfur.“
(E.B.)
Og þannig var líf
hennar Önnu, það
var sama hverju
hún snerti á það
lék allt í höndunum
á henni. Hvort sem
hún átti við dýr eða
menn, það lutu henni allir.
Kæra Anna, Þú varst mikill
unnandi söngs og ættjarðarljóða,
þessi ljóð voru þér í blóð borin og
við sungum þau mörg hver saman
í hestaferðum.
Og nú ertu öll. Og því tek ég
mér orð Jónasar Hallgrímssonar í
munn. Þau sem hann orti við fáfall
síns besta vinar Tómasar Sæ-
mundssonar.
„Dáinn, horfinn harmafregn!
hvílíkt orð mig dynur yfir!
En eg veit að látinn lifir;
það er huggun harmi gegn.
Hvað væri annars guðleg gjöf,
geimur heims og lífið þjóða,
hvað væri sigur sonarins góða?
Illur draumur, opin gröf.
(Jónas Hallgrímsson)
Elsku Geir, Guðjón, Kjartan,
Hebbi.
Ég votta ykkur og fjölskyldum
ykkar mína dýpstu samúð.
Sigurður Páll Ásólfsson.