Morgunblaðið - 25.03.2022, Qupperneq 40

40 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 25. MARS 2022
Á þessari lífsleið
er komið að kveðju-
stund.
Dýrmætar minn-
ingar umvefja sorgina sem ratar
nú á minn fund.
Margs er að minnast og þakka
… og margs verður saknað.
Allar góðu samverustundirnar
okkar, ótal mörgu símtölin,
styrkurinn þinn og stuðningur,
öll þín hlýja góðvild, trygglyndi
og umhyggja, væntumþykja,
heiðarleiki, réttsýni og gjafmildi
ásamt allri þeirri visku sem þú
kenndir mér og deildir með mér
elsku amma mín.
Hafðu hjartans þökk fyrir allt
og allt. Þín minning verður ávallt
ljós í lífi okkar.
Þín nafna,
Guðrún Dagmar.
Elsku amma okkar, Guðrún
Sigríður Guðmundsdóttir, eða
amma Gunna eins og við systur
kölluðum hana alltaf, hefur feng-
ið hvíldina og er komin í faðm
elsku afa Guðjóns.
Ótal minningar hafa komið
upp í hugann síðastliðna daga.
Erfitt er að gera þeim öllum skil
þar sem við vorum svo lánsamar
að eiga ömmu í 47 ár í lífi okkar.
Það sem stendur upp úr eru
heimsóknir ömmu og afa til Lúx-
emborgar og Flórída þar sem við
bjuggum uppvaxtarárin okkar.
Það var alltaf mikil tilhlökkun að
fá þau í heimsókn. Alltaf komu
þau færandi hendi með íslenskt
góðgæti, svo sem mysing, Royal-
búðing og Prins Póló. Amma
kenndi okkur að spila rommí,
manna og vist og sagði okkur
Guðrún Sigríður
Guðmundsdóttir
✝
Guðrún Sigríð-
ur Guðmunds-
dóttir fæddist 13.
nóvember 1926.
Hún lést 9. mars
2022.
Útför hennar fór
fram 24. mars 2022.
skemmtilegar sögur
enda víðlesin og
fróð um svo margt.
Minningarnar frá
Hlíðargötu 18 í
Neskaupstað þar
sem amma og afi
bjuggu munu ylja
okkur um ókomna
tíð. Þar ríkti mikill
kærleikur, hlýja og
gleði. Lyktin af ný-
bakaða brauðinu,
kleinunum og ástarpungunum
hennar ömmu kallar enn þann
dag í dag fram vatn í munninn.
Amma lagði mikla rækt við fal-
lega garðinn sinn og fyrir litlu
útlensku tvíburana var mikið
ævintýri að fá að leika þar á
sumrin. Börn okkar systra eru
lánsöm að hafa fengið að kynn-
ast langömmu sinni og munum
við halda minningu hennar á
lofti, meðal annars með íslensku
jólasveinastyttunum sem hún
gaf þeim fyrir hver jól.
Við kveðjum þig elsku amma
með söknuði, þakklæti og þess-
ari bæn sem þú kenndir okkur:
Kristur minn ég kalla á þig,
komdu að rúmi mínu.
Gakktu hér inn og geymdu mig
Guð í faðmi þínum.
(Höf. ók.)
Sigurlaug María og
Guðrún Sigríður
Jónsdætur.
Í dag kveðjum við hjartkæra
ömmu mína, Guðrúnu Sigríði
Guðmundsdóttur. Þrátt fyrir að
ég kveðji hana nú með sorg í
hjarta þá er ég fyrst og fremst
full af þakklæti.
Þakklæti fyrir allt sem hún
kenndi mér og fyrir þá ást og
umhyggju sem hún ávallt sýndi
mér.
Verandi einkabarn og lang-
yngst af átta barnabörnum þá
mætti segja að ég hafi orðið
þeirrar gæfu aðnjótandi að hafa
ömmu alveg út af fyrir mig. Ég
eyddi flestum sumrum hjá henni
í Neskaupstað og í minningunni
var þetta tími sem við eyddum
bara tvær saman, ég og amma.
Ég svaf meira segja alltaf við
hliðina á henni í afabóli, eins og
fjölskyldan kallaði það, en við
misstum afa þegar ég var aðeins
eins árs. Minning hans og nær-
vera var samt alltaf með okkur.
Einnig var minningu Guðmund-
ar frænda míns, bróður mömmu
sem dó nokkurra mánaða gam-
all, ávallt haldið á lofti. Þetta var
ekki gert út af einhverri fortíð-
arþrá eða tangarhaldi á því sem
áður hafði verið, heldur til minn-
ingar um ástina og hamingjuna
sem þeim hafði fylgt. Þeir höfðu
auðgað líf okkar allra og fyrir
það vorum við þakklát. Meira að
segja ég sem aldrei hitti Guð-
mund og man ekki eftir afa.
Yfir ömmu var alltaf svo mikil
reisn. Hvað sem hún tók sér fyr-
ir hendur gerði hún af metnaði,
vandvirkni og alúð. Hún var
sannkölluð listakona þegar kom
að handavinnu og fatasaumi þótt
hún hefði aldrei viðurkennt þann
titil. Hún var líka mikil garð-
yrkjukona og var garðurinn
hennar stórfenglegur og marg-
verðlaunaður. Það var oft sem
fólk kom, hvaðanæva, í heimsókn
til að dást að garðinum, hafði þá
heyrt af honum frá Garðyrkju-
félagi Íslands þar sem amma var
heiðursfélagi.
Það kom alltaf í hlut þeirra
sem gistu hjá ömmu að hjálpa til
í garðinum. Amma gaf hverjum
og einum verkefni sem voru
sniðin að þeirra getu og áhuga.
Hún amma þekkti nefnilega allt-
af okkar styrkleika og veikleika.
Ég var oft í því að reyta arfa eða
mála. Það var þess virði að
standa sig vel í starfi og gera sitt
allra besta því þá verðskuldaði
maður fallegt hrós frá ömmu.
Amma var mikil lestrarkona
og var það sagt um tíma að hún
hefði lesið allt sem í boði var á
bókasafni bæjarins. Hún var
með ótrúlegt minni alveg til
hinsta dags, gat þulið upp sögur,
ættfræði, latnesk heiti á plöntum
og mundi allt sem tengdist fjöl-
skyldunni.
Ég eignaðist nýlega son minn,
Ísak. Hann varð þrítugasti af-
komandi ömmu minnar. Það var
svo kærkomin stund að geta
komið með hann til hennar
ömmu og sjá þau saman. Gleðin
og kærleikurinn skein af ömmu á
meðan hún dáðist að honum
hjala og hreyfa sig. Það var
nefnilega svo yndislegt við
ömmu að hún samgladdist svo
mikið með allri sinni fjölskyldu.
Oft sat hún og brosti að okkur
öllum á meðan við sungum og
dönsuðum. Svo glöð að vera
saman og njóta samverustunda
en það er það sem amma skilur
eftir sig. Stóra og samheldna
fjölskyldu sem nýtur þess að
vera saman og sýnir hvert öðru
ást, skilning og alúð í einu og
öllu. Enda lærðum við það öll af
ömmu.
Amma, ég er stolt að bera
nafn þitt og mun ávallt elska þig.
Þín
Guðrún Stella.
Elsku amma Guðrún.
Við munum ávallt muna þína
hlýju hönd, höndina sem veitti
okkur traust, gaf okkur rósemi
og kenndi okkur vandvirkni og
réttvísi. Ógleymanlegar stundir
á Hlíðargötunni, heimabakað
ömmubrauð og kakó, veiðiferðir
með þér og afa og öll önnur sam-
vera með þér var alltaf full af
hlýju og óendanlegri umhyggju.
Þú varst búin að eiga gott og far-
sælt líf og ert komin á góðan
stað hinum megin við sjóndeild-
arhringinn. Þótt við vildum að
þú værir enn hérna hjá okkur
vitum hvar við getum nálgast
fallegu minningarnar sem við
berum í hjörtum okkar alla ævi.
Hvað sem annars mætir okkur í
lífinu, munum við finna hönd
þína og allan þann kærleika sem
þú hefur gefið okkur og fjöl-
skyldum okkar. Nöfnur þínar
munu stoltar bera nafnið þitt
með sér ævilangt og allar ynd-
islegu minningarnar um þig
munu lýsa okkur um ókomna
framtíð.
Þín ávallt elskandi barnabörn
að austan,
Guðrún Júlía, Elísa og
Guðjón Birgir.
Í dag kveð ég föðursystur
mína Guðrúnu Sigríði.
Guðrún frænka var elsta syst-
ir pabba og bjó nánast alla tíð í
Neskaupstað. Með hlýhug hugsa
ég til heimsóknanna til elsku
frænku minnar á Hlíðargötu 18,
það var nánast eins og að koma í
ævintýraheim að skoða garðinn
hennar, ekki að ástæðulausu að
hún var stundum nefnd Blóma-
Gunna í sínum heimabæ. Einnig
bar heimili hennar vott um fágun
og glæsileika.
Árið 2019 flutti Guðrún til
okkar á Hrafnistu í Hafnarfirði,
það var ómetanlegt fyrir mig að
njóta samvista við frænku alla
daga. Hún var vel inni í öllu sem
var að gerast, fylgdist með ætt-
ingjum og vinum og spurði
frétta. Ég á eftir að sakna þess
að geta ekki lengur komið við
hjá frænku, fengið kaffi úr fal-
legu bollunum hennar og rætt
um daginn og veginn. Frænka
minnti stundum á drottningu,
alltaf vel tilhöfð, elegant, með
fágaða framkomu og fallega rit-
hönd. Það var einstakt að fylgj-
ast með nánu sambandi hennar
við dætur sínar og aðra í fjöl-
skyldunni, mikill kærleikur og
virðing einkenndi samband
þeirra, hún var svo sannarlega
drottning fjölskyldunnar. Húm-
orinn var aldrei langt undan og
oft var mikið hlegið þegar rifj-
aðir voru upp gamlir tímar.
Þakklæti er mér efst í huga
þegar ég kveð þig, elsku frænka
mín, fyrir allar góðu stundirnar
sem við áttum saman, fyrir
spjallið, hláturinn, kaffið, kon-
fektið.
Elsku Gígja, Guðný, María,
Hólmfríður og fjölskyldur, við
Birkir vottum ykkur innilega
samúð, minningin lifir um ein-
staka konu.
Þín frænka,
Árdís Hulda Eiríksdóttir.
Ömmur Guðrúnar Sigríðar
föðursystur minnar voru vel
gefnar og vandaðar kjarnakonur
sem tóku því sem að höndum bar
í lífsins ólgusjó. Hún bar nöfn
þeirra beggja, en einnig ýmsa
eiginleika, svo sem glæsileika,
hlýju, glaðværð og vandvirkni.
Guðrún frænka var frá Brim-
nesi við Fáskrúðsfjörð, en ung
að árum réð hún sig í vinnu til
Neskaupstaðar, fyrst sem barn-
fóstra og veturinn eftir á póst-
húsið. Í Neskaupstað kynntist
hún Guðjóni sínum. Eftir það
varð ekki aftur snúið, skólavist á
Akureyri vék fyrir ástinni. Að
undanskildu einu ári í Reykjavík
var Neskaupstaður heimili
hjónanna. Samstígari hjón er
vart hægt að hugsa sér og fljót-
lega byggðu þau sér hús við
Hlíðargötu 18. Allt var þar til
fyrirmyndar, smekklegt og
snyrtilegt.
Guðrún sýndi æskustöðvunum
og stórfjölskyldunni mikla rækt-
arsemi alla tíð. Um leið og snjóa
leysti og Oddsskarðið varð fært
var brunað af stað á Willys-jepp-
anum til Fáskrúðsfjarðar á
æskuheimili Guðrúnar, oftar en
ekki með viðkomu í bakaríi á
Eskifirði þar sem Guji keypti
vínarbrauð handa tengdafjöl-
skyldunni.
Guðrún hafði gaman af því að
taka í spil og þar naut skarp-
skyggni hennar sín vel. Í vist var
hún eldfljót að reikna út í hug-
anum hvað hver var með á hendi
og lagði hvern slag á minnið.
Þegar kappið var mest var hnú-
unum barið í borðið um leið og
slagurinn var tekinn með til-
heyrandi hlátrasköllum. Eftir á
var spilið gjarnan krufið af
kappi.
Það var sem ævintýraheimur
að koma í blómagarðinn á Hlíð-
argötunni. Innan um blómin
undi Guðrún sér vel, kunni heitin
á þeim öllum og nostraði við
hverja og eina plöntu. Blómahaf-
ið var ekki aðeins utandyra,
blómstrandi pottaplöntur voru í
hverjum glugga og glöddu bæði
heimilisfólk og þá sem áttu leið
hjá. Guðrún var virk í Garð-
yrkjufélaginu og hlaut fjölmarg-
ar viðurkenningar fyrir störf sín
og garðinn.
Þegar ég bjó í Neskaupstað
var ljúft að komast frá í erilsömu
starfi og setjast niður með
frænku við stofugluggann á
Hlíðargötunni, njóta þar gest-
risni og alúðar yfir heimabökuðu
kaffimeðlæti. Guðrún var ein-
staklega minnug og miðlaði
Ég var ekki nema
12 ára gamall þegar
ég settist í 1. bekk
Menntaskólans á
Akureyri, þekkti
engan og leigði herbergi úti í bæ.
Það var því mikið undrunar- og
ánægjuefni að finna tveimur
bekkjum ofar stúlku næstum
fjórum árum eldri en ég, sem
nennti að tala við mig ef ég rangl-
aði upp á efri hæðir MA. Þetta
var Edda Thorlacius. Hún var ein
af fáum konum sem ég þekkti í
meira en sjötíu ár.
En leiðir okkar lágu ekki mikið
saman á þessum árum, neðri
bekkingar eru sjaldan gjaldgeng-
ir í kunningjahópi efri bekkinga.
Og nóg var að gera, hanga á
KEA, kjafta og reykja og kaupa
helst ekki neitt. Um leið og síð-
asta próf var búið hvarf maður, í
síldina, á sjóinn, eða annað.
En eftir nám og starf í Dan-
mörku hittumst við aftur og þá
var það hin göfuga íþrótt bridge
sem leiddi okkur saman í Bridge-
klúbbi hjóna. Og fljótt kom í ljós
að við gátum bruggað ýmislegt
fleira saman. Fljótlega voru Edda
og Sigurður Ísaksson hennar
maður orðin þátttakendur í rann-
sóknarleiðöngrum Orkustofnun-
ar á hálendinu. Þarna fundust
stærstu virkjunarmöguleikar
Edda Thorlacius
✝
Edda Thorla-
cius fæddist 30.
september 1934.
Hún lést 11. mars
2022.
Útför Eddu fór
fram 24. mars 2022.
landsins, einhvers
staðar á ég mynd af
Eddu þar sem hún
horfir yfir stífl-
ustæði Kárahnjúka-
virkjunar árið 1968.
Edda var frábær
kokkur og leiðang-
ursmönnum þótti
það heldur betur
nýjung að fá grillað-
ar lambakótelettur
og bakaðar kart-
öflur. Einn í hópnum var bara í
heimsókn, hafði skroppið upp úr
Austurdal í Skagafirði til að hitta
hópinn. Hann var með sjö ára
dóttur sína með. Allt í einu gall
hún við: „Pabbi, veistu að þú ert
búinn að borða sjö kótelettur,“ og
skildi svo ekki neitt í neinu þegar
henni var sagt að þegja. Í það
sinn þurfti Edda snarlega að
bjarga öðru máli, uppi á veggja-
broti gekk öldungur íslenskra
virkjunarfræða, Sigurður Thor-
oddsen, „gamli“ verkfræðingur,
fram og til baka, púaði pípuna
mikið og tautaði „ég borða ekki
grýlukjöt“. Edda bjargaði því
máli samstundis.
Ýmsar ferðir voru farnar með
vinum og kunningjum. Á þessum
árum var bara hægt að fara
Gæsavatnaleið til norðurs, þar
kemur Vatnajökull niður á
Trölladyngjuháls og þar sást
sjón í einni ferðinni sem síðar
hefur ekki borið fyrir augu. Það
var einn af diplómötum þjóðar-
innar kominn upp á Vatnajökul í
1.100 metra hæð í „London
Fog“-frakka á blankskóm, að
vísu ekki langt inn á jökul. Við
komumst seinna við illan leik nið-
ur að Mývatni þar sem það tók
Sigurð Ísaksson og fleiri alla
nóttina að gera við bílinn.
Á seinni árum höfum við skott-
ast á hjólhýsum okkar um landið
og látið hálendið alveg í friði. Þó
ekki alveg, því fyrstu árin vorum
við með pallhúsatrukka sem kom-
ust allt, eða nokkurn veginn allt.
Einu sinni bilaði minn uppi við
Jöklasel í Vatnajökli, en Sigurður
bjargaði rétta varahlutnum og
sendi með flugvél. Á fjöllum sann-
ast það best; að eiga góða vini,
það er lífið.
Já við fórum víða, marga hringi
kringum um landið, vestur, norð-
ur og austur að ógleymdum
Rauðasandi, átthögum Eddu. En
nú er fallin heiðurskona með glað-
værð í huga og hreint hjarta.
Hennar verður lengi minnst. Ég
votta fjölskyldu hennar, Sigurði
Ísakssyni, börnum þeirra og öll-
um afkomendum, innilega samúð.
Jónas Elíasson.
Og vinir berast burt með tímans
straumi.
Þessa ljóðlínu sungum við svo
oft á góðra vina fundi, glöð og
ánægð með lífið og tilveruna.
Sá tími er þegar kominn, að í
vinahópinn hafa komið skörð, nú
síðast kvaddi okkar elskulega vin-
kona og gleðigjafi, Edda Thorla-
cius, og er hennar sárt saknað.
Margs er að minnast frá ára-
tuga vináttu. Ógleymanlegar
samverustundir heima og að
heiman; matarveislur, kaffiboð,
tjaldtúrar, utanlandsferðir svo
fátt eitt megi telja. Matar- og
kaffiboð Eddu og Sigga voru allt-
af tilhlökkunarefni, Edda var
snilldarkokkur og bakkelsið
hennar gleymist ekki.
Þær voru margar helgarnar að
sumri til að pakkað var saman í
snatri; tjaldi, nesti og börnum var
komið fyrir í bílum, sem brunuðu
af stað þangað sem von var um sól
og blíðu.
Eitt sinn sem oftar var haldið í
Þjórsárdal og vildi þá svo illa til
að tveir bílar festust. Edda og
Siggi voru ekki með og óvíst
hvort þau kæmust úr bænum.
Þeir sem bílunum stýrðu voru
ekki vanir akstri við þær aðstæð-
ur sem þarna voru. Ekkert gekk
að losa um og í örvæntingu sinni
kallaði Þóra: „Ég fer aldrei, aldr-
ei aftur í útilegu án Eddu og Sig-
urðar Ísakssonar.“ Varla hafði
hún sleppt orðinu þegar ljósbrúni
jeppinn þeirra hjóna kom brun-
andi upp eftir melunum í átt að
okkur. Þarf ekki að orðlengja það,
að innan skamms voru báðir bílar
komnir á þurrt og tekið var til við
að tjalda og njóta samverunnar.
Þau hjón Edda og Sigurður
voru einkar samstiga í öllu sem
þau tóku sér fyrir hendur; skot-
fimi, badminton og bridge voru
meðal þeirra áhugamála sem þau
tileinkuðu sér. Þar var keppnis-
fólk á ferð og unnu þau til verð-
launa í ýmsum greinum.
Við erum þakklát fyrir góðar
minningar.
Hlýjar samúðarkveðjur.
Sigríður Ásgeirsdóttir,
Þóra Kristjánsdóttir og
Sveinn Einarsson.
Við kynntumst í 1. bekk í MA,
aðeins 13 ára gömul, tilbúin að
hefja nám í fyrstu landsprófsdeild
skólans árið 1948.
Edda Toll var opinská, hlý og
ræðin og eignaðist fljótt vini með-
al skólafélaga. Hún var skarp-
greind og skjót til svars og lét
engan eiga neitt inni hjá sér. Það
kom sér oft vel þegar hún valdi að
fara í stærðfræðideild, eina stúlk-
an í strákahópnum. Sumir reyndu
að abbast upp á hana og einn orti
til hennar níðvísur sem hún end-
urgalt jafnharðan með enn kjarn-
yrtari kveðskap. Annar vildi
stríða henni og sagði að hún væri
ekkert annað en Toll upp á þýsku
(vitlaus), en hún svaraði að bragði
að hann yrði bald bald, fyrst upp á
þýsku, svo upp á ensku (þ.e. brátt
sköllóttur). Hann var Bald vins-
son og fagurhærður.
Menn hættu sér ekki lengi í
slík hnútuköst, sáu að skörungi
var að mæta.
Eftir glæsilegt stúdentspróf
1954 tók við lyfjafræðinám í ýms-
um apótekum í Reykjavík. Minn-
isstæðar eru veigarnar sem hún
reiddi fram fyrir vini sína, marg-
víslegar tegundir af litfögrum lí-
kjörum með gómsætum bragð-
efnum í bland við spiritus fortis,
sem auðveldara var að nálgast í
þá daga. Afurðin stóð ekki að baki
innfluttri framleiðslu, það sönn-
uðu blindpróf.
Svo hitti hún Sigga sinn, þann
mannkostamann, sem féll strax
inn í vinahópinn. Mikið var
ferðast saman um landið, m.a.
farið í tvær ógleymanlegar öræfa-
ferðir í smárútu með bílstjóra.
Var þar um að ræða 14-16 manna
hóp ásamt slatta af börnum. Í
annarri ferðinni var farin Gæsa-
vatnaleið yfir illfært Ódáðahraun-
ið og að ógleymanlegu Öskju-
vatni, Herðubreiðarlindum og
síðan norður fyrir. Rútan festist í
hrauninu og þurfti bæði átök og
hugvit til að losa hana. Var þá
Siggi Ísaks betri en enginn. Það
kom reyndar á daginn að fleira
hafði farið úrskeiðis en sjá mátti,
því í miðjum Borgarfirðinum
losnaði vinstra framhjólið af í
heilu lagi og skoppaði út í móa en
bíllinn skrensaði út af vinstri veg-
arhelmingi og ofan í skurð, besta
mögulega staðinn fyrir slíka
uppákomu. Við fengum síðan
okkar áfallahjálp með því að fá
sérstaklega opnaðan barinn fyrir
okkur á Hótel Borgarnesi um
miðjan dag!
Edda og Siggi voru gestrisin
og veitul og einkar góðir ferða-
félagar. Margur kaldur tjaldbú-
inn naut þess að koma inn í hlý-
lega húsbílinn þeirra í yl og heita
drykki. Edda staðhæfði oft að
besta svefnmeðalið væri að fá sér
vel sterkt kaffi fyrir svefninn og
naut þess líka að sofa aðeins fram
eftir. B-kona.
Skemmtileg venja hjá þeim
hjónum að bjóða árlega til veg-
legs sólarkaffis í lok janúar á
heimili þeirra neðst í Fossvogs-
dal, líklega arfleifð Eddu frá
Siglufirði. Þar söfnuðust saman
vinir og vandamenn og nutu al-
kunnra baksturshæfileika Eddu,
þar sem pönnukökurnar víð-
frægu trónuðu í öndvegi og kynn-
in rifjuð upp við vel gerða afkom-
endur.
Tíminn líður, og stöðugt kvarn-
ast af gamla hópnum.
Edda hefur átt við vaxandi
heilsuleysi að stríða síðustu árin,
en andlátið var þó snöggt og
fremur óvænt.
Við hjónin sendum Sigurði og
fjölskyldu innilegar samúðar-
kveðjur.
Blessuð sé minning Eddu
Thorlacius.
Þröstur Laxdal.