Morgunblaðið - 25.03.2022, Side 42

42 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 25. MARS 2022
✝
Jóhann Magn-
ússon fæddist í
Reykjavík 1. febrúar
1956. Hann lést á
heimili sínu í Kópa-
vogi 22. febrúar
2022.
Foreldrar Jó-
hanns voru Magnús
Guðjónsson, f. 24.11.
1925, d. 16.5. 2015,
og Þuríður Ólafs-
dóttir, f. 22.6. 1929,
d. 25.9. 2011. Jóhann var yngst-
ur þriggja bræðra, en eldri
bræður hans eru Guðjón, f.
1950, og Ólafur, f. 1952.
Sambýliskona Jóhanns var
Valgerður Andrésdóttir, f. 1962.
Jóhann var gift-
ur Kristínu Björgu
Jónsdóttur, f.
1958, frá 1984 til
2012. Börn þeirra
eru eru: a) Helga
Kristín, f. 1985, b)
Harpa Hrund, f.
1988, maki Ro-
dolfo Alejandro
Sepúlveda og eiga
þau eina dóttur,
Örnu Maríu. c) Jón
Atli, f. 1991, maki Ása Unnur
Þorvaldsdóttir Bergmann og
eiga þau tvo syni, Ófeig Kára og
ónefndan dreng.
Útför Jóhanns fór fram í
kyrrþey 11. mars 2022.
Mér var illa brugðið við þær
fréttir að Jóhann Magnússon vin-
ur minn væri fallinn frá langt fyrir
aldur fram. Við Jóhann vorum
með skrifstofu í sama húsnæði í
hartnær tuttugu ár og áttum
margar ánægjulegar samveru-
stundir og ræddum heima og
geima, allt frá persónulegu lífi
okkar til heimsmálanna. Það var
gaman að ræða við Jóhann, enda
hafði hann sterkar skoðanir um
menn og málefni.
Við Jóhann áttum mörg sam-
eiginleg áhugamál, við spiluðum
tennis saman í nokkur ár, spiluð-
um golf saman, deildum áhuga á
skíðaferðum til Alpanna og, síðast
en ekki síst, veiddum saman á
stöng um árabil á Nesveiðum í
Laxá í Aðaldal. Þar áttum við ótal
skemmtileg ævintýri sem við nut-
um til hins ýtrasta.
Jóhann var öflugur, eftirsóttur
og farsæll rekstrarráðgjafi sem
náði miklum árangri í starfi sínu.
Það var honum því mikið áfall
þegar hann tók ákvörðun um
stóra persónulega fjárfestingu
sem reyndist mikil mistök. Þessi
ákvörðun varð til þess að hann
missti stóran hluta þess góða líf-
eyris sem hann hafði byggt upp
með miklum dugnaði. Mistökin
voru honum ekki síður mikið áfall
vegna þess að hann var sérfræð-
ingur á þessu sviði og vissi að hann
átti að gera sér grein fyrir stöð-
unni. Jóhann jafnaði sig aldrei á
skipbroti sínu, sem að lokum varð
til þess að hann gafst upp.
Fráfall Jóhanns er mikið áfall,
fyrir aðstandendur hans, Valgerði
og börn hans, fyrir okkur sem
þekktum hann að öllu góðu og fyr-
ir samfélagið sem tapar miklum
mannauði við fráfall hans.
Blessuð sé minning Jóhanns.
Fyrir mína hönd, fjölskyldu minn-
ar og veiðifélaganna úr Aðaldaln-
um sendi ég Valgerði og börnum
Jóhanns okkar innilegustu samúð-
arkveðjur. Minning um góðan
dreng lifir.
Guðjón Guðmundsson.
Söknuður kemur upp í huga er
ég kveð góðan vin, skólafélaga og
vinnufélaga. Samferðamann í líf-
inu.
Leiðir okkar lágu fyrst saman
sem nágrannar og bekkjarfélagar
í Laugalækjarskóla og fylgdumst
við að upp í gegnum gagnfræða-
skóla, Menntaskólann við Hamra-
hlíð og Viðskiptadeild Háskóla Ís-
lands. Margt annað áttum við
sameiginlegt, vorum m.a sumar-
lögreglumenn báðir og vinnufélag-
ar í Verksmiðjunni Vífilfelli. Ávallt
bestu vinir.
Jóhann var traustur félagi, flug-
greindur og góður námsmaður,
mikill afkastamaður í vinnu og allt-
af var líf og fjör í kringum hann og
hlutirnir að ske. Við ferðuðumst oft
saman m.a til Kanaríeyja í „náms-
hvíldarferð“ og vorum saman í út-
skriftarferð (vísindaleiðangri) við-
skiptafræðinema til New York og
Washington í góðum hópi skóla-
félaga, alltaf var ofsa gaman, hvort
sem um „vísindaleiðangra“ var að
ræða eða hreinræktaðar skemmti-
ferðir. Margar sannar sögur og ein-
staka lognar urðu til á þessum ferð-
um en þetta er ekki réttur
vettvangur til að rifja þær allar
upp, enda Mogginn hvergi nærri
nógu stór ef segja ætti þær allar.
Jói stofnaði með skólafélaga
okkar og sameiginlegum vini,
Gísla Arasyni, ráðgjafafyrirtækið
Stuðul. Náðu þeir góðum árangri
og áttu fjölda góðra viðskiptavina.
Vann hann m.a mikla og góða
vinnu fyrir Verksmiðjuna Vífilfell
sem ráðgjafi og setti upp m.a
fyrsta forsölu- og dreifingarkerfi
sem ég veit til á Íslandi og vann
það verk hratt og fumlaust með
mjög góðum árangri. Gísli Arason
lést fyrir aldur fram, en Jóhann
hélt starfseminni áfram að honum
liðnum. Kom hann víða við í ráð-
gjöfinni, vann m.a um tíma í
Namibíu og einnig á Kamchatka.
Úr ráðgjöfinni lá leiðin í fjár-
málageirann, fyrst starfandi fyrir
Íslandsbanka og síðar sem stofn-
andi og eigandi Carta Capital,
sem sérhæfði sig í millilagsfjár-
mögnun (Mezzanine) á alþjóðleg-
um mörkuðum. Fór honum það
vel úr hendi eins og flestallt það
sem hann tók sér fyrir hendur.
Fjölskyldur okkar héldu alltaf
góðum samskiptum og mín börn
og hans eru góðir félagar og sam-
ferðamenn í lífinu. Jóhann á þrjú
glæsileg börn og jafnmörg barna-
börn. Samhryggist þeim og Val-
gerði konunni hans innilega.
Samskipti okkar voru ekki eins
tíð eftir að ég flutti til útlanda en
alltaf þegar við hittumst voru
miklir fagnaðarfundir og þráður-
inn tekinn upp eins og við hefðum
síðast hist deginum áður.
Í fyrrahaust hittumst við Jó-
hann, Kristján B. Ólafsson og
Sverrir Arngrímsson í hádegis-
verði. Áttum við saman miklar og
skemmtilegar samræður og var
þráðurinn tekinn upp eins og við
værum að hittast í hverri viku.
Það var síðasta sinn sem ég sá
hann.
Jóhann, elsku vinur, kveð þig
með söknuði, þakka frábær kynni
í 54 ár. Það er synd að við skyld-
um ekki ná því að verða „grumpy
old men“ saman, við hefðum verið
frábærir í því hlutverki eins og
öðrum. Hittumst í sumarlandinu
þar sem laxveiðiárnar, skíða-
brekkurnar og golfvellirnir taka
engan enda og sú 19. aldrei langt
undan. – Ást og friður. –
Lýður Árni Friðjónsson.
Með þessum orðum kveð ég
góðan og traustan vin til 50 ára,
Jóhann Magnússon. Kynni okkar
hófust á menntaskólaárunum í
MH 1972-75, vináttan styrktist svo
á háskólaárunum 1976-80 og hélst
alla tíð.
Jói var skarpur og góður náms-
maður og góður starfsmaður.
Hann sökkti sér rúmlega 100% í
þau fög og verkefni sem hann hafði
brennandi áhuga á. Er við fé-
lagarnir lásum saman fyrir próf í
Viðskiptadeildinni fannst okkur
þekkingin á námsefninu oft afar
takmörkuð eftir að Jói hafi tjáð sig
um viðfangsefnin og spurningarn-
ar. Svo mikill var krafturinn, eld-
móðurinn og áhuginn.
Jóhann var góður og traustur
félagi, hress og skemmtilegur. Þá
var tilviljun að feður okkar þekkt-
ust vel frá Ísafirði en báðir voru
þeir miklir músíkantar, þeir
Maggi á Heklunni og Óli Kitt,
spiluðu víða á böllum og voru lif-
andi einstaklingar.
Á þessari stundu koma fram
margar góðar og skemmtilegar
minningar. En þær sögur verða
ekki rifjaðar upp hér, þær bíða
betri tíma.
Jói og annar góður og kær vinur,
Gísli S. Arason, stofnuðu og ráku
saman ráðgjafafyrirtækið Stuðul.
Gekk reksturinn vel og áttu þeir
stóran og tryggan viðskiptamanna-
hóp. Gísli veiktist og dó fyrir aldur
fram og hélt Jói rekstrinum áfram
um tíma. Eftir það vann hann í fjár-
málaheiminum og var m.a. annar
stofnandi Carta Capital, sem sér-
hæfði sig í svokölluðum mezzanine-
fjármögnun, og skilaði góðum ár-
angri. Þá kom Jói að rekstri og
eignarhaldi nokkurra fyrirtækja,
sem flest gengu vel.
Fráfall Jóa er okkur, sem hann
þekktum og umgengumst, mikil
sorg og er hans sárt saknað. En líf-
ið er margbreytilegt og enginn
veit hvað framtíðin kann að bera í
skauti sér.
Jóhann er faðir þriggja glæsi-
legra barna og barnabörnin eru
þrjú. Þeirra söknuður er mikill og
vottum við Jóhanna, konan mín,
þeim okkar dýpstu samúð, þá öll-
um aðstandendum og Valgerði,
sambýliskonu hans.
Kæri Jói. Þín er sárt saknað en í
huga mér lifir minningin um góðan
og traustan félaga og hefði ég vilj-
að vera í samfloti með þér marg-
falt lengur.
Kristján B. Ólafsson.
Jóhann Magnússon
Mikið vorum við
hjónin heppin að fá
að kynnast Huldu
Axelsdóttur og tala
nú ekki um það að fá
að gista reglulega á Nautabúi og
taka þátt í girðingarvinnu á vorin
eða þá skotveiðum á haustin. Það
var ekki hægt að komast hjá því
að taka eftir hversu sterkt sam-
band var á milli Eyjólfs og Kar-
enar og Huldu, umvafið kærleika,
ást og hlýju. Þótt Hulda hafi ver-
ið hlédræg þá man ég eftir einu
atviki þegar ég kom að sunnan til
þess að hjálpa til við að steypa
gólfplötuna á neðri hæð Nauta-
bús þar sem til stóð að hún myndi
flytja innan skamms. Ég átti að
sjá um niðurlögn steypunnar og
fannst mér nú allt vera á síðustu
stundu og steypubíllinn rétt
ókominn þegar Hulda bauð í
kaffi. Ég var eitthvað að tuða að
við hefðum ekki tíma í svoleiðis,
en þá sagði Hulda „það er komið
kaffi“ og skildi ég þá þegar að það
þýddi nú ekkert að þrjóskast við,
það var alveg á hreinu hver réði á
Nautabúi. Það var náttúrlega
flott veisla eins og allir þekkja
sem hafa komið til Huldu og notið
veitinga hennar. Hulda átti
æskuvinkonu á Siglufirði sem
hún kynntist þegar hún fór frá
Hjalteyri aðeins 12 ára gömul.
Þær urðu miklar vinkonur alla
ævi og héldu sambandi til að
byrja með með bréfaskriftum og
síðar meir með því að hringjast á.
Þær héldu góðu sambandi eins og
Hulda gerði við alla sína vini og
fjölskyldu. Það var eitt sinn sem
við hjónin komum á Nautabú að
sumarlagi, ég til að hjálpa til í
girðingarvinnu en Jóna mín var á
leið til Siglufjarðar að kveðja
frænku sína. Spurði þá Hulda
hvort hún mætti ekki fylgja með
og nýta tækifærið til þess að hitta
æskuvinkonu sína sem hún hafði
ekki séð í eigin persónu síðan hún
var unglingur. Að sjálfstöðu var
orðið við þessari beiðni Huldu og
fóru þær saman til Siglufjarðar.
Jóna mín hefur oft talað um
þessa ferð sem mikla upplifun
þar sem Hulda fór á kostum og
sagði frá sögum og staðháttum á
leiðinni á Siglufjörð. Það sem ég
tók sérstaklega eftir í fari Huldu
var það hversu nátengd hún var
takti náttúrunnar. Hún lifnaði
t.d. öll við þegar við vorum í girð-
ingarvinnu á vorin og sögðum frá
því að við hefðum heyrt í þessum
eða hinum fuglum eða þá nýjum
Hulda Axelsdóttir
✝
Hulda Axels-
dóttir fæddist
14. október 1928.
Hún lést 21. febr-
úar 2022. Jarð-
sungið var 12. mars
2022.
fréttum úr hesta-
stóðinu sem hefur
gengið frjálst um á
landi Nautabús frá
því elstu menn
muna. Hulda var
sannarlega náttúru-
barn og fyrir það að
fá að kynnast þess-
ari hlédrægu konu
og fá að koma á
Nautabú öll þessi ár
erum við hjónin og
drengirnir að sunnan, Óli Eyþór
og Stefán, ævinlega þakklát.
Ættingjum og vinum Huldu
vottum við okkar dýpstu samúð.
Jón P. og Jóna.
Hún var einstök perla.
Afar fágæt perla,
skreytt fegurstu gimsteinum
sem glitraði á
og gerðu líf samferðamanna hennar
innihaldsríkara og fegurra.
Fáar perlur eru svo ríkulega búnar,
gæddar svo mörgum af dýrmætustu
gjöfum Guðs.
Hún hafði ásjónu engils
sem frá stafaði ilmur
umhyggju og vináttu,
ástar og kærleika.
Hún var farvegur kærleika Guðs,
kærleika sem ekki krafðist endurgjalds.
Hún var vitnisburður
um bestu gjafir Guðs,
trúna, vonina, kærleikann og lífið.
Blessuð sé minning einstakrar perlu.
(Sigurbjörn Þorkelsson)
Ég vil þakka Huldu fyrir alla
vináttu og traust sem hún sýndi
mér og fjölskyldu minni. Það eru
forréttindi að fá að kynnast
Huldu, allar stundirnar okkar
saman, allt sem við ræddum,
gerðum, skoðuðum eða hvaðeina,
það var alltaf svo gaman hjá okk-
ur, hún gaf manni svo mikið með
nærveru sinni. Hún fylgdist vel
með fjölskyldu sinni og ég var
orðin eins og ein af fjölskyldunni,
alltaf sagði hún mér af sínu fólki
hvað það var að gera, var fjölg-
unarvon, alla afmælisdaga, hvar
þau störfuðu, hún var stolt af sín-
um. Hulda var svo mikil fyrir-
mynd í öllu sem hún tók sér í
hendur, hvort sem var handa-
vinna, matargerð svo ekki sé
minnst á flatbrauðið sem við
gerðum saman og ætluðum að
gera með hækkandi sól. Það er
margs að minnast og margs að
sakna. Elsku fjölskylda, missir
ykkar er mikill, minning um ynd-
islega ættmóður lifir áfram í
hjörtum okkar allra. Hafðu þökk
fyrir allt og allt.
Þín
Helga Þ.
✝
Frans Sævar
Guðmundsson
fæddist á Siglufirði
2. janúar 1932. Hann
lést 3. mars 2022.
Foreldrar Sævars
voru Hólmfríður Ás-
grímsdóttir frá
Efra-Ási í Hjaltadal
og Guðmundur Jóns-
son frá Gamla
Hrauni við Eyr-
arbakka, þau fluttu
á Akranes 1934 og bjuggu þar
síðan. Sævar var elstur barna
þeirra sem voru Ingibjörg, Kol-
brún, Ásgrímur, Barði og Jónína.
Ásgrímur og Jónína lifa bróður
sinn. Auk þess átti hann eina
hálfsystur sammæðra, Ásfríði
Sigmarsdóttur, og tvo hálf-
bræður samfeðra, Hinrik og
Sævar fór fjögurra ára gamall
í fóstur til móðursystur sinnar
Helgu Ásgrímsdóttur og manns
hennar Péturs Runólfssonar að
Efra-Ási í Hjaltadal og ólst þar
upp. Fóstursystur hans eru Krist-
björg og Ásdís Pétursdætur. Sæv-
ar stundaði íþróttir af miklu
kappi en þó einna helst fótbolta
og frjálsar. Hann fór 18 ára gam-
all í íþróttaskóla Sigurðar Greips-
sonar í Haukadal og naut þess
tíma vel. Haustið 1956 fluttu Sæv-
ar og Gréta á Akranes og bjuggu
þar alla tíð síðan. Sævar var mik-
ill áhugamaður um veiðar, garð-
rækt og íþróttir. Hann vann bæði
við sjómennsku og fiskverkun þar
til hann fór á eftirlaun.
Útför Sævars fór fram í kyrr-
þey frá Akraneskirkju 17. mars
2022.
Guðmund Agnar
Guðmundssyni.
Sævar kvæntist 8.
júní 1957 Grétu Sig-
rúnu Gunnarsdóttur,
f. 1935. Börn þeirra
eru: 1) Ingibjörg
Harpa, f. 1957, maki
hennar var Páll Leó
Jónsson og dætur
þeirra eru: Erla
Björgheim, Gréta
Sigrún og Franziska
Jóney. 2) Pétur, f. 1959, fyrri
kona hans var Sigurborg Sól-
mundardóttir og þau eiga dótt-
urina Sigrúnu Helgu. Núverandi
kona hans er Sigríður Snæbjörns-
dóttir og synir þeirra eru: Sævar
Snær, Pétur Fannar og Eyþór
Helgi. Langafabörn Sævars eru
tólf.
Við systurnar búum yfir mörg-
um og góðum minningum um
Sævar afa. Fallega hárið hans og
brosið var einkennandi fyrir hann
afa okkar. Þessu brosi fylgdi svo
gjarnan dillandi hlátur. Hann var
hljóðlátur maður og hafði sig ekki
mikið í frammi en bak við þetta ró-
lega yfirbragð var mikill húmor-
isti. Honum fannst gaman að fífl-
ast í okkur krökkunum og fá
okkur til þess að hlæja.
Það sem er okkur systrunum
sérstaklega minnisstætt er að
spila við afa en hann kenndi okkur
öllum Ólsen-Ólsen, Svarta Pétur
og Veiðimann. Spilin voru aldrei
langt undan þegar maður kom í
heimsókn til ömmu og afa og þó
svo að um leik væri að ræða var afi
sjaldnast tilbúinn að leyfa okkur
að sigra auðveldlega og allt fram á
síðasta dag var hann með mikið
keppnisskap. Þegar hann síðan
vann hló hann eins og enginn væri
morgundagurinn og þegar halla
fór undan fæti í spilamennskunni
hikaði hann ekki við að svindla ör-
lítið. Þegar upp komst um hann
hló hann dátt og það gerðum við
líka enda ekki annað hægt en að
smitast af hlátrinum hans afa.
Þessum stundum fylgdi mikil gleði
og minnumst við þeirra með hlýju.
Sævar afi var mikill nautna-
seggur sem elskaði sælgæti, kex
og kökur. „Fáðu þér mola“ sagði
afi gjarnan og rétti í áttina til
manns litla brjóstsykursdollu úr
áli. Afi átti alltaf nammi og við
fengum ávallt að velja nokkra
mola þegar við komum í heimsókn
til þeirra ömmu. Við minnumst all-
ar ávaxtabrjóstsykurs í öllum
regnbogans litum sem var húðað-
ur flórsykri en svona brjóstsykur
fékk maður bara hjá Sævari afa.
Afi var alltaf á ferðinni. Allt
fram á síðustu ár rölti hann bæinn
þveran og endilangan, sama
hvernig viðraði, með poka í hendi
og tíndi upp dósir, flöskur og ann-
að tilfallandi. Við barnabörnin
vorum svo heppin að afi leyfði
okkur að njóta afraksturs þessara
leiðangra sinna og var aurnum
skipt jafnt í baukana okkar. Það
eru örugglega ekki margir sem
eru svo heppnir að hafa átt afa
sem borgaði fyrir bílprófið með
dósum og flöskum en þetta gerði
afi, ásamt ömmu, fyrir öll barna-
börnin.
Á Garðabrautinni hjá ömmu og
afa var skúr sem var eins og æv-
intýraheimur fullur af alls konar
dóti en þessi skúr var staðurinn
hans afa. Þarna kenndi hann okk-
ur að þræða netagarn eftir kúnst-
arinnar reglum. Mikið vorum við
stoltar þegar við gátum þrætt
garn eins og afi. Þetta bláa og
grófa garn var samt ekki bara fyr-
ir net heldur gat afi líka notað
þetta töfragarn til þess að bjarga
leikföngunum okkar, okkur til
mikillar gleði.
Síðasta stundin okkar allra
saman var á björtum degi í janúar
þegar við fögnuðum 90 ára afmæli
afa. Gleðidagur sem nú hefur
breyst í eina af okkar dýrmætustu
minningum og minnir okkur á að
faðma fólkið okkar ögn fastar þeg-
ar við kveðjum það. Mikið eigum
við eftir að sakna þess að heyra
stríðnislegan hlátur þinn, tapa
fyrir þér í spilum og að stelast í
sætindi með þér en þökkum fyrir
að eiga hafsjó góðra minninga um
yndislega góðan afa sem ylja
áfram.
Þínar afastelpur,
Erla, Gréta og
Franziska.
Frans Sævar Guðmundsson
Elsku yndislega
Tóta. Við kynntumst
fyrir tæpum 12 ár-
um þegar ég og Ar-
on fórum að stinga
saman nefjum. Alveg frá fyrsta
hæ-inu var ljóst hversu indæl þú
varst. Eftir því sem árin liðu urð-
um við nánari og nánari, get ég
með sanni sagt að ég hafi unnið í
tengdamömmulottóinu. Það er
erfitt að sjá fyrir sér framtíðina án
þín elsku Tóta, þú varst svo mikill
klettur í okkar lífi. Síðustu vikur
hafa verið með eindæmum súr-
realískar, þar sem þú greindist
Þórunn
Haraldsdóttir
✝
Þórunn Har-
aldsdóttir
fæddist 26. apríl
1957. Hún lést 28.
febrúar 2022. Út-
förin fór fram 8.
mars 2022.
með krabbamein á
lokavikum með-
göngunnar hjá mér.
Litla stelpan okkar
Arons fæddist síðan
fjórum dögum eftir
andlát þitt. Það brýt-
ur í mér hjartað að
þú hafir ekki náð að
sjá þá litlu og enn
frekar að hún fái
ekki að kynnast og
njóta þess að eiga
þig sem ömmu. Þú varst fædd í
ömmuhlutverkið og var samband
þitt við ömmubörnin einstaklega
fallegt og gott. Við munum að
sjálfsögðu halda minningu þinni á
lofti og segja Baldri okkar og
þeirri litlu sögur af þér og góð-
mennsku þinni. Þú varst gullmoli
og ég mun alltaf sakna þín.
Þín
Karitas Ósk.