Morgunblaðið - 16.06.2022, Blaðsíða 47

MINNINGAR 47
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 16. JÚNÍ 2022
✝
Svanur H. Guð-
mundsson
fæddist í Dals-
mynni í Eyjahreppi
29. nóvember 1950.
Hann lést á líknar-
deild Landspítalans
í Kópavogi 6. júní
2022.
Foreldrar hans
voru Guðmundur
Guðmundsson, f.
1902, d. 1993, og
Margrét Guðjónsdóttir, f. 1923,
d. 2013, ábúendur í Dalsmynni.
Systkini Svans eru Eygló, f.
1940, Guðmundur Reynir, f.
1941, d. 2018, Ágúst, f. 1943, d.
2021, Ástdís, f. 1944, Svava
Svandís, f. 1946, Margrét, f.
1978; Iðunn Silja, f. 1981, maki
Halldór Sigurkarlsson, f. 23.
mars 1978, börn þeirra Kolbrún
Katla f. 2006 og Svandís Svava
f. 2012; Atli Sveinn, f. 1981,
maki Guðný Linda Gísladóttir,
f. 13. apríl 1980, börn þeirra Ar-
on Sölvi, f. 2008, og Hrafndís
Viðja, f. 2012; Halla Sif, f. 1991.
Svanur bjó ævilangt í Dals-
mynni og tóku hann og Halla
við búi foreldra hans. Hann
lauk búfræðinámi í Bændaskól-
anum á Hvanneyri. Hann tók
virkan þátt í félagsstörfum bæði
meðal bænda og í sinni heima-
sveit og sat lengi í sveitarstjórn.
Einnig ræktaði hann og tamdi
smalahunda í tæpan aldarfjórð-
ung og var virkur í starfi
Smalahundafélags Íslands. Atli
Sveinn og Guðný Linda tóku al-
farið við búinu í Dalsmynni árið
2018.
Útför Svans fer fram í Borg-
arneskirkju í dag, 16. júní 2022,
klukkan 13.
1948, Kristján, f.
1952, Tryggvi, f.
1956, Sigrún, f.
1960, og Skarphéð-
inn, f. 1962.
Svanur kvæntist
4. nóvember 1978
Höllu Guðmunds-
dóttir kennara, f.
18. nóvember 1952,
frá Hlemmiskeiði á
Skeiðum. For-
eldrar hennar voru
Guðmundur Bjarnason, f. á
Hlemmiskeiði 31. desember
1917, d. 19. maí 2013, og Guð-
rún Magnúsdóttir, f. í Hvammi,
Hrunamannahreppi, 29. júlí
1931, d. 2. desember 2017. Börn
þeirra eru Guðmundur Rúnar, f.
Tíminn er kominn, biðinni lok-
ið. Þeir standa í réttinni, Hyrjar,
Móalingur, Stígandi. Hyrjar, al-
tygjaður, krafsar óþolinmóður.
Og svo birtist hann, húsbóndinn,
vinur og félagi í hestaferðum og
smalamennskum. Strokið um
kjálka og brauðbiti boðinn mjúk-
um, leitandi flipa. Taskan með
samlokunni, lifrarpylsunni
handa hundunum og viskípelan-
um tryggilega óluð við hnakkinn.
Hann lítur í kringum sig og
skært blístur hljómar. Þarna
koma þeir skokkandi, Lubbi
gamli, ekki svo gamall lengur,
Skessa allra hunda best, félagi
Vaskur og Tinni sem kvaddi allt
of fljótt. Þeir nudda sér upp við
húsbóndann, biðja um og fá
strokur og klapp. Eftirvænting
og spenna liggur í loftinu. Taum-
ur lagður á makka og Hyrjar
nuddar stóru höfðinu við öxl,
sjaldgæf blíðuhót hjá þessum
kaldlynda höfðingja. Það er riðið
rösklega upp hlíðina, hundarnir
til hliðar við hestana, tilbúnir að
bregðast við hverju blístri,
hverri skipun. Uppi á Öxlinni lít-
ur hann við, horfir yfir staðinn
sinn, æskuslóðirnar, heimilið,
ævistarfið. Minningar.
Það er farið greitt inn með
Skaflahlíðinni, stefnan sett á
Hvítuhlíðarkollinn. Þar er stans-
að og hann horfir yfir dalinn
sinn, Núpudalinn, sem er honum
kærastur allra staða, þar sem
hann þekkir hverja þúfu og veit
nöfn sem kannski munu hverfa
með honum.
En það er ekki til setunnar
boðið, fram undan er sumarland-
ið með sínum Núpudal, Löngu-
fjörum, hestaferðum í góðra vina
hópi og ósmöluðum dölum og
fjöllum. Fjöll með brattsæknu,
hlaupaglöðu fé, kannski með ætt-
ir af Austurbakkanum. Engar
líkur að það sleppi frá þessu
smalagengi.
Hann leggur af stað, maður-
inn með hesta sína og hunda, og
þeir hverfa að lokum inn í birtu
nýs dags.
Vertu sæll ástin mín. Takk
fyrir samfylgdina, þú manst
hverju þú lofaðir.
Halla.
Í dag kveðjum við kæran
bróður hinstu kveðju eftir erfiða
baráttu við krabbamein.
Svanur bróðir okkar fæddist
haustið 1950 og var sjöunda
barnið í röðinni, þá var elsta
systirin orðin 10 ára og nóg hefur
verið að gera á stóru heimili.
Börn til sveita fara snemma að
hjálpa til í daglegum störfum
bæði úti og inni. Þar er í mörg
horn að líta, sérstaklega áður
fyrr þegar flest var unnið með
höndum og vélvæðing skammt á
veg komin.
Áhugi Svans á búskapnum
kom snemma í ljós. Hann var öt-
ull og vinnusamur, lærði til bú-
fræðings á Hvanneyri og hóf fé-
lagsbúskap með foreldrum
okkar allt þar til þau brugðu búi.
Þá tók hann alfarið við búinu og
rak það með miklum myndar-
skap, ásamt Höllu konu sinni og
börnum. Þau hjónin gerðu for-
eldrum okkar þannig kleift að
dvelja heima fram í háa elli og
voru þeim alltaf innan handar,
það var ómetanlegt fyrir okkur
systkinin að vita af þeim í góðu
yfirlæti og öryggi.
Þetta lýsir vel því jákvæða
hugarfari sem alltaf hefur ríkt í
Dalsmynni. Það hefur verið nota-
legt að koma við á æskuslóðun-
um, enda þau Svanur og Halla
góð heim að sækja.
Svanur átti alla sína tíð heima
í Dalsmynni, þar þekkti hann
hverja þúfu og hvern stein, fjöll
og dali, ár og læki. Hann hafði
m.a. áhuga á reiðtúrum, smala-
mennskum og refaveiðum, en
þekktastur er hann sennilega
fyrir hundana sína. Hann tamdi
smalahunda um árabil með góð-
um árangri; hann gerði þetta vel,
vann til fjölda verðlauna og sauð-
fjárbændur víðsvegar á landinu
eiga hunda frá honum. Hann var
duglegur og hagsýnn bóndi sem
skilaði góðu ævistarfi.
Svanur var ákveðinn og ávallt
sjálfum sér samkvæmur.
Hann lét fátt koma sér úr jafn-
vægi. Einmitt þannig tæklaði
hann krabbameinið af yfirvegun
og skynsemi, eins og hvert annað
verkefni sem ekki var hægt að
skorast undan.
Þessi bóngóði og ljúfi bróðir
kvaddi okkur allt of snemma.
Elsku Halla, Guðmundur
Rúnar, Iðunn Silja, Atli Sveinn,
Halla Sif og fjölskyldur, megi
góðar minningar veita ykkur
huggun og styrk á erfiðum tíma.
Systkini hins látna.
Eygló, Ástdís, Svava,
Margrét, Kristján,
Tryggvi, Sigrún og
Skarphéðinn.
Kær frændi og tryggur félagi
af vefslóðum hvarf mér með frá-
falli Svans í Dalsmynni. Langur
vegur var forðum daga milli
bræðranna frá Kolviðarnesi,
Guðmundar föður Svans og
Tryggva afa í Tungu, en bilið var
brúað með bréfum. Greiðara var
okkur frændum að hafa sam-
skipti, gátum masað á fésbók og
skoðað morgunversin sem birt-
ust ný á hverjum degi.
Ég kveð Svan Heiðar með
ljóði Hugrúnar, Lindin:
Ég veit af lind, er líður fram
sem ljúfur blær.
Hún hvíslar lágt við klettastall
sem kristall tær.
Hún svalar mér um sumardag,
er sólin skín.
Ég teyga af þeirri lífsins lind,
þá ljósið dvín.
Og þegar sjónin myrkvast mín
og máttur þver,
ég veit, að ljóssins draumadís
mér drykkinn ber.
Svo berst ég inn í bjartan sal
og blessað vor.
Þá verður jarðlífs gatan gleymd
og gengin spor.
En lindin streymir, streymir fram,
ei stöðvast kann,
og áfram læknar þunga þjáðan,
þyrstan mann.
Ingi Heiðmar Jónsson.
Alltof snemma kveð ég nú
góðan vin.
Ég kynntist Svani þegar ég
kom, 15 ára, sem kaupamaður í
Dalsmynni. Svanur, Halla og
annað heimilisfólk tók mér opn-
um örmum og enn í dag líður mér
sem hluta af fjölskyldunni. Ég
hef komið á hverju ári í Dals-
mynni og alltaf er það eins og að
koma heim.
Allt frá fyrstu kynnum bar ég
mikla virðingu fyrir Svani og var
hann mér á vissan hátt föður-
ímynd en umfram allt traustur
vinur.
Lífið í sveitinni var fjölbreytt
og fullt af ævintýrum og fyrir
ungan og óharðnaðan borgar-
dreng voru sveitastörfin hrein
upplifun. Ég bý enn að reynsl-
unni sem ég fékk í Dalsmynni og
hún átti stóran þátt í að móta mig
sem einstakling. Það var lær-
dómsríkt að vinna með Svani og
engin verkefni virtust óviðráðan-
leg þegar hann átti í hlut.
Svanur var yfirvegaður og ró-
legur maður en í honum bjó einn-
ig húmor og skemmtileg kald-
hæðni. Eins og gengur og gerist
gekk nú ekki allt sem skyldi þeg-
ar kaupamaðurinn ungi var einn
við störf. Meðal annars festi ég
Úrsusinn í flatgryfjunni, keyrði
þríhjólið út í skurð, gleymdi að
loka fyrir mjólkurtankinn og
sitthvað fleira. Í hvert skipti beið
ég með hjartað í buxunum eftir
að Svanur kæmi, til að segja hon-
um að þetta hefði nú verið algjört
óhapp og trúlega ekki mér að
kenna. Svanur var fljótur að
greiða úr málum og sagði svo:
„Þetta verður bara dregið af
kaupinu þínu.“ Eftir því sem
óhöppum mínum fjölgaði reikn-
aðist mér til að sumarhýran
stefndi öll í bætur fyrir undan-
gengin axarsköft. Loks áttaði ég
mig þó á því að þetta væri nú lík-
legast kaldhæðni og góðlátlegt
grín hjá húsbóndanum. Í kjölfar-
ið fór ég að verða borubrattari og
lærði sjálfur að tileinka mér
hnyttin tilsvör í samskiptum
okkar.
Svanur var hagmæltur og ég
minnist þess að hlusta á hann
fara með vísur og raula lagstúf
þegar vel lá á honum, til dæmis
þegar heyskapurinn gekk sem
skyldi. Ein vísa stendur þó upp
úr og enn þann dag í dag kasta
ég henni reglulega fram. Vísan
hefur og mun alltaf minna mig á
Svan og finnst mér við hæfi að
kveðja hann með þeim orðum:
Lyngs við bing á grænni grund
glingra og syng við stútinn.
Þvinga ég slyngan hófahund
hringinn í kringum Strútinn.
Blessuð sé minning þín, minn
kæri vinur og lærifaðir.
Árni Birgisson
(kaupamaður).
Svanur Heiðar
Guðmundsson
Minningarkort á
hjartaheill.is
eða í síma 552 5744 Ástkær eiginkona mín, móðir, amma, dóttir,
systir og mágkona,
ÁGÚSTA RUT SIGURGEIRSDÓTTIR,
Grænlandsleið 25,
lést í Reykjavík föstudaginn 25. mars.
Útför hennar fer fram frá Guðríðarkirkju
í Grafarholti fimmtudaginn 23. júni klukkan 13.
Úlfar Árnason
Margrét Hugrún Gústavsd.
Edda Ágústa Björnsdóttir
Sigurgeir Jónasson
Sigrún Sigurgeirsdóttir Guðni Einarsson
Halla Sigurgeirsdóttir
Sigurgeir O. Sigurgeirsson Heiðrún Gígja Ragnarsdóttir
Jónas Sigurgeirsson Rósa Guðbjartsdóttir
Rögnvaldur Kristinn Úlfarss.
Elskuleg móðir okkar, tengdamóðir, amma
og langamma,
ÞÓRUNN M. INGIMARSDÓTTIR,
lést mánudaginn 30. maí á Torrevieja á
Spáni. Bálför hefur farið fram.
Athöfn á Íslandi verður auglýst síðar.
Ingimar Friðrik Jóhannsson
Kristín Hraundal
Pálína Ósk Hraundal Ísak Einarsson
barnabörn og barnabarnabörn
Elskulegur eiginmaður minn, faðir okkar,
tengdafaðir og afi,
SIGURGEIR INGI SVEINBERGSSON
matreiðslumeistari,
Brekkuási 9, Hafnarfirði,
lést á Landspítalanum við Hringbraut
laugardaginn 11. júní.
Útförin fer fram frá Hafnarfjarðarkirkju mánudaginn 11. júlí
klukkan 13.
Margrét Böðvarsdóttir
Pétur Smári Sigurgeirsson Jóhanna Soffía Birgisdóttir
Halla Dóra Sigurgeirsdóttir Sigurður Ívar Sigurjónsson
Sævar Ingi Sigurgeirsson Signý Arnórsdóttir
Sigmar Ingi Sigurgeirsson
Silja Rós, Ástrós Birta, Hrefna Sif, Róbert Steinn,
Dagmar Arna, Styrmir Már og Margrét Mist
Elsku hjartans hugrakki, yndislegi,
hjálpsami og besti pabbi okkar, sonur,
bróðir, tengdapabbi og mágur,
GYLFI BERGMANN HEIMISSON,
lést laugardaginn 4. júní.
Útförin fer fram frá Lindakirkju mánudaginn
20. júní klukkan 13.
Dóróthea Gylfadóttir Davíð Stefánsson
Darri Bergmann Gylfason
Dísella Gylfadóttir
Tómas Jökull Bergmann Gylfason
Heimir Bergmann Gíslason Svala Þyri Steingrímsdóttir
Ólafur Björn Heimisson Júlíana Ósk Guðmundsdóttir
Vigfús Birgisson
Theodóra Björk Heimisdóttir Haukur Þorsteinsson
Gísli Kristján Heimisson Beata Makilla
og fjölskyldur
Ástkær eiginmaður minn, faðir okkar,
tengdafaðir, afi, langafi og bróðir,
KRISTINN BENÓNÝSSON
múrari,
lést á líknardeild Landspítalans að morgni
laugardags 11. júní.
Hugheilar þakkir færum við starfsfólki krabbameins- og
líknardeildar sem annaðist hann af mikilli hlýju og kærleik.
Útför fer fram í kyrrþey að hans ósk.
Jóhanna Þorgerður Haraldsdóttir
Gyða Laufey Kristinsdóttir Benóný Kristinsson
Kristjana Kristinsdóttir Höskuldur Benónýsson
Sæmundur G. Benónýsson Bryndís Benónýsdóttir
Bergljót Benónýsdóttir Dagur Benónýsson
makar
afabörn og langafabörn
Ástkær móðir okkar, tengdamóðir, amma,
langamma, langalangamma og
sambýliskona,
ANNA SIGURJÓNA HALLDÓRSDÓTTIR,
lést miðvikudaginn 8. júní á líknardeild
Landakots. Útför hennar fer fram frá
Fossvogskirkju föstudaginn 24. júní klukkan 10.
Karítas Erlingsdóttir Bergþór Bergþórsson
Ingi Brynjar Erlingsson María Guðrún Þórisdóttir
Guðmundur G. Erlingsson Sigurrós Sigurhansdóttir
Ísleifur Erlingsson Ragnheiður G. Jóhannsdóttir
Ásgeir Helgi Erlingsson Heiða Margrét Hilmarsdóttir
Páll Erlingsson Jóhanna Steinunn Hauksdóttir
Sigríður Halldórsdóttir
Björgvin Jónsson
ömmu-, langömmu- og langalangömmubörn