Morgunblaðið - 18.07.2022, Side 16

16 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 18. JÚLÍ 2022
✝
Anna Krist-
jánsdóttir
fæddist í Reykja-
vík 22. maí 1934.
Hún lést í faðmi
fjölskyldunnar á
hjartadeild Land-
spítalans 5. júlí
2022.
Foreldrar henn-
ar voru Kristján
M. Guðlaugsson, f.
9.9. 1906, d. 2.11.
1982, og Bergþóra Brynjúlfs-
dóttir, f. 11.4. 1908, d. 8.3.
1987. Bróðir Önnu er Grétar
Br. Kristjánsson, f. 15.9. 1937.
Anna giftist Hauki Steins-
son tannlækni, f. 27.9. 1933, d.
16.3. 2013. Börn Önnu og
Hauks eru: 1) Katla Steinsson,
f. 7.11. 1960. Maki: Ársæll
Þorsteinsson, f. 15.12. 1960.
Börn: Sunna Björk, f./d. 5.6.
þar sem Haukur stundaði nám
við tannlækningar og Anna
stundaði nám í þýsku. Síðan lá
leiðin til Kaupmannahafnar
þar sem Haukur vann við
tannlækningar í tvö ár og
Anna fór í hússtjórnunarskóla
í Kaupmannahöfn. Anna hafði
yfirumsjón með bókasafni
Rauða krossins á Landakots-
spítalanum um langt árabil.
Hún var mjög virk í félags-
málum, sat meðal annars í
stjórn Bandalags kvenna,
stjórn Kvenréttindasambands-
ins, stjórn kvennadeildar
Rauða krossins, stjórn Lands-
sambands sjálfstæðiskvenna,
stjórn Hvatar og stjórn
Mæðrastyrksnefndar. Anna
var kosin formaður Hvatar ár-
ið 1991. Hún gegndi því starfi
í nokkur ár og var alla tíð
mjög virk innan Sjálfstæðis-
flokksins. Anna lagði ómælda
vinnu við ýmis verkefni á veg-
um Mæðrastyrksnefndar allt
til áttræðisaldurs.
Útför Önnu Kristjánsdóttur
fer fram frá Fossvogskirkju í
dag, 18. júlí 2022, kl. 13.00.
1997, Andri Snær,
f. 22.12. 1999,
Anna Sjöfn, f.
2.12. 2003. 2)
Hanna Lára
Steinsson, f.
27.12. 1964. Börn:
Haukur Þor-
steinsson, f. 23.1.
1997, Kristmann
Þorsteinsson, f.
27.5. 1999. 3)
Kristján Jóhann
Steinsson, f. 2.3. 1973.
Anna gekk í Miðbæj-
arskóla, Gagnfræðaskóla
Vesturbæjar og varð stúdent
frá Menntaskólanum í Reykja-
vík.
Hún starfaði í nokkur ár í
bandaríska sendiráðinu eftir
stúdentspróf. Eftir að Anna
giftist Hauki fylgdi hún hon-
um til Göttingen í Þýskalandi
Elskuleg tengdamóðir mín til
meira en 40 ára, Anna Kristjáns-
dóttir, er látin. Ég kynntist henni
og fjölskyldu hennar þegar ég og
Katla dóttir hennar vorum að
byrja saman ung að árum. Hún
sýndi mér strax velvilja og góð-
vild, en sendi jafnframt skýr
skilaboð um að við værum ung að
árum og yrðum að setja framtíð-
ina í forgang með því að mennta
okkur. Hún sagði stundum að það
væri hægt að taka ýmsa verald-
lega hluti af fólki, en menntunina
væri ekki hægt að taka.
Mér eru minnisstæðar miklar
veislur og boð sem haldin voru í
fjölskylduhúsinu að Skildinga-
nesi 8. Af þessum boðum og
veislum báru af í mínum huga ár-
legar veislur á gamlárskvöld.
Þetta voru fjölmennar veislur,
allt upp í 30-40 manns þegar best
lét. Anna sá ávallt um veisluhlað-
borðið og var það hefðbundið ár-
um saman. Hún byrjaði undir-
búning gjarnan í byrjun
desember. Við skipulagninguna
skrifaði hún ekki minnislista,
heldur teiknaði upp veisluborðið
og hvar hvaða réttur átti að vera.
Að borðhaldi loknu var svo opinn
bar með nægum veitingum við
allra hæfi. Eftir miðnætti settist
svo tengdafaðir minn heitinn,
Haukur Steinsson, við píanóið og
þá var sungið og dansað fram á
rauða nótt.
Við hjónin ferðuðumst oft með
tengdaforeldrum mínum, innan-
lands sem utan. Eitt sinn fór öll
fjölskyldan og dvaldi á lúxushót-
eli á landsbyggðinni í Lúxem-
borg. Við vorum mörg og þurft-
um því stóran bíl svo við vorum á
átta manna Fiat Ducato, hálf-
gerðum sendibíl. Önnu fannst
mjög fyndið að á bílastæðinu við
hótelið var Fiatinn innan um
Rollsa, Bentleya, Bensa og aðra
lúxusvagna!
Sterk fjölskyldubönd hafa ein-
kennt þessa fjölskyldu og hjálp-
semi og greiðvikni sjálfsagður
hlutur. Alltaf voru Anna og
Haukur til staðar, hvort sem ver-
ið var að flytja, innrétta, mála eða
sinna annars konar verkefnum og
viðhaldi. Við reyndum að gjalda
þeim greiða á móti eftir föngum,
en það hallar samt á okkur.
Anna var alltaf vel til höfð og í
fallegum fötum. Það var alltaf
reisn og fágun yfir henni svo eftir
var tekið. Hún var vinsæl og vina-
mörg og hrókur alls fagnaðar í
samverustundum fjölskyldu, vina
og skólafélaga. Það sama á við um
sjálfboðaliðastörf sem hún vann
árum saman, m.a. fyrir Rauða
krossinn inni á sjúkrahúsum og
undirbúning og úthlutun hjá
Mæðrastyrksnefnd.
Anna var alla tíð mikil sjálf-
stæðiskona. Hún sat í mörg ár í
stjórn Hvatar, félags sjálfstæðis-
kvenna, og var þar kjörin formað-
ur 1991. Einkunnarorðin „gjör
rétt – þol ei órétt“ og „stétt með
stétt“ voru henni hugleikin alla
tíð og lýsa vel hennar pólitísku
skoðunum.
Síðustu árin fór heilsu hennar
smám saman hrakandi. Ég hitti
hana síðast á laugardegi og var
hún þá úthvíld og í mjög góðu
jafnvægi. Áttum við hina bestu
stund saman sem síðan reyndist
vera kveðjustund okkar. Hún lést
aðfaranótt þriðjudagsins 5. júlí.
Ég kveð yndislega tengdamóð-
ur mína með ást, virðingu og
þakklæti. Börnum, barnabörn-
um, bróður, mágkonu og öðrum
ættingjum sendi ég mínar inni-
legustu samúðarkveðjur.
Hvíl í friði elsku Anna.
Ársæll Þorsteinsson.
Mágkona mín og vinur Anna
Kristjánsdóttir er látin 88 ára að
aldri. Vinátta okkar hélst í meira
en 40. ár og þar bar aldrei skugga
á. Ég kynntist Önnu fyrst svo
heitið getur á umbrotatímum í
mínu lífi. Hún stóð ávallt traust
með mér og varð klettur í mínu
lífi. Hún var stórglæsileg kona og
ég leyfi mér að vitna í orð kunn-
ingjakonu hennar sem skrifaði í
minningarkorti vegna andláts
hennar „Hún var einstök kona,
stórglæsileg, sterk ,fáguð og eld-
klár. Alla þessa stórkostlegu
mannkosti hafði hún.“ Þótt háleit
sé þá er þetta hárrétt lýsing.
Samskipti okkar og barna henn-
ar, Kötlu Steinsson, Hönnu Láru
og Kristjáns Steinsonar, voru
mikil og góð. Anna og Haukur
Steinsson tannlæknir maður
hennar voru höfðingjar heim að
sækja og héldu í áraraðir ógleym-
anlegar jóla- og áramótaveislur.
Því miður missti hún Hauk árið
2013 en þau höfðu gengið í hjóna-
band ung að aldri.
Það var okkur til gleði að Anna
dvaldi árlega hjá okkur en við
Grétar höfðum aðstöðu í Banda-
ríkjunum svo og í Súðavík. Anna
var mikil heimskona og fáguð í
framkomu og með reisn. Hún gat
haft ákveðnar skoðanir en það
varð aldrei til vansa. Einn látinn
vinur okkar kallaði hana alltaf
The Lady, eða heimskonuna.
Hún var félagslynd. Hún var góð
kona og vildi láta gott af sér leiða
Hún gegndi störfum sem formað-
ur Hvatar, félags sjálfstæðis-
kvenna í Reykjavík, hjá Rauða
krossinum og vann mikið með
Mæðrastyrksnefnd. Allt var
þetta sjálfboðavinna og ekki verið
að bera á torg.
Hún hélt góðri heilsu fram eft-
ir öllu en síðustu þrjú árin eða svo
voru erfið. Við Grétar bróðir
hennar vottum börnum hennar
Kötlu, Hönnu Láru og Kristjáni
Jóhanni samúð okkar. Við mun-
um sakna hennar.
Gerður Gunnarsdóttir.
Anna Kristjánsdóttir, frænka
mín, var systir föður míns Grét-
ars Br. Kristjánssonar. Þau
systkin hafa alla tíð verið afar ná-
in. Þau voru bara tvö systkinin og
eignuðust sín fyrstu börn sama
árið. Við Katla erum fæddar
1960, ég í mars og Katla í nóv-
ember.
Líf mitt er mótað af samveru
við fjölskyldu Önnu frænku,
Hauks og barna þeirra, Kötlu,
Hönnu Láru og Kristjáns Jó-
hanns fram á þennan dag.
Við Katla vorum einbirni í
fjögur ár og fengum að hittast
eins oft og færi gafst. Fyrir mér
var það toppurinn á tilverunni að
vera hjá þeim Önnu frænku,
Hauki og Kötlu og fá að leika og
gista.
Anna og Haukur eignuðust
Hönnu Láru 1964 og svo Kristján
Jóhann 1973. Við Katla vorum of
ungar til að fá að passa Hönnu
Láru, en við fengum að passa
Kristján. Ærslabelginn, sem vildi
ekki fara að sofa því það var svo
gaman að vera til.
Við Katla fengum að vera í
sama bekk í Melaskóla og Haga-
skóla. Anna frænka var heima-
vinnandi á þeim tíma og því gat
ég alltaf farið heim með Kötlu í
hádegismat og jafnvel eftir skóla.
Anna frænka tók stóran þátt í
uppeldi mínu. Hún hefur alla tíð
verið mín fyrirmynd, stoð og
stytta. Fyrsta skiptið sem við
Katla fórum einar á leiksýningu í
Þjóðleikhúsinu sagði Anna
frænka við mig: „Bergþóra mín,
mundu að maður fer í sínu fínasta
pússi á leiksýningu í Þjóðleikhús-
inu. Annað er vanvirðing.“ Ég var
ekki alveg sátt, en hún hafði rétt
fyrir sér.
Með Önnu frænku og fjöl-
skyldunni fór ég í fyrsta skipti á
veitingahús, meira að segja í út-
löndum. Hún kenndi mér hvernig
maður átti að bera sig að, lesa
matseðil og nota öll þessi hnífa-
pör sem fylgdu forrétti, aðalrétti
og eftirrétti. Mér fannst hún
heimsdama sem kunni allt og
vissi allt.
Anna hélt einstaklega vel utan
um stórfjölskyldu sína. Hún sá
um samskiptin við frændfólk sitt,
bauð í afmælisboð, páskaboð,
jólaboð og gamlárskvöld var ein-
stakt. Þá buðu þau Haukur stór-
fjölskyldunni heim á Skildinga-
nesið. Allir mættu, frá
ungbörnum til þeirra elstu. Þar
var sungið, spilað og spjallað. Það
var miklu skemmtilegra að vera
með fjölskyldunni þennan dag en
að fara í boð eitthvað annað.
Anna frænka var mjög vel gef-
in, fróð og glæsileg kona. Hafði
áhuga á pólitík og velferðarmál-
um og tók virkan þátt í hvoru
tveggja.
Anna hafði alla tíð gaman af
því að ferðast. Síðustu árin henn-
ar fékk ég tækifæri til að fylgja
henni nokkrum sinnum til Flór-
ida. Þangað fór hún í heimsókn til
bróður síns Grétars Br. og konu
hans Gerðar. Henni fannst gott
að vera með þeim. Elskaði að
sitja í hitanum og lesa eða spjalla.
Með þakklæti og virðingu kveð
ég yndislegu frænku mína.
Bergþóra Kristín
Grétarsdóttir.
Flestar minningargreinar
fjalla um tvær persónur, þann
eða þá sem minnst er, þann eða
þá sem minnist. Þetta er eðlilegt,
því að ekki erum við eylönd, flest
eigum við samferðamenn. Og af
þeirri samferð fæðast minning-
arnar, sameiginlegar minningar.
Og þess vegna heita svona
kveðjuorð minningargreinar,
þegar við kveðjum látinn ástvin
eða góðan vin. Og við Anna Krist-
jánsdóttir vorum vinir. Vinir til
tæpra 83 ára nákvæmlega tiltek-
ið.
Við hæfi þykir, þó að ekki tak-
ist það nú alltaf, að minningar-
greinarnar fjalli meira um þann
sem minnst er en þann sem minn-
ist. Ég ætla því bara að láta þess
getið að í þeirri vináttu var hún sú
gjöfula, sem aldrei féll blettur á,
allt frá því að við hittumst í rútu-
bíl Ólafs Ketilssonar með foreldr-
um okkar á leið til Laugarvatns
vorið 1940, gegnum öll mennta-
skólaárin og í hópi sem hefur
haldið innbyrðis tryggð allar göt-
ur síðan.
Tryggð er eitt af því fyrsta
sem kemur upp í hugann þegar
Önnu er minnst. Hún var ekki af
þeirri tegundinni sem bar tilfinn-
ingar sínar á torg, en ef eitthvað
bjátaði á hjá öðrum var hún fyrst
á vettvang að rétta hjálparhönd.
Þessi tryggð byggðist á innbyrðis
réttlætiskennd sem hún aldrei
hrósaði sér af og sem síst birtist í
tilfinningasemi. Hins vegar kom
engum á óvart þó að hún starfaði
áratugum saman í framvarðar-
sveit Mæðrastyrksnefndar – þeg-
ar þá loks af því fréttist, því að
ekki flíkaði hún því heldur.
Sumir lýstu henni þó sem
ómannblendinni og jafnvel frá-
hverfri, aðrir sögðu hún bæri sig
eins og aristókrat. Víst um það,
að hún var höfðingi í lund eins og
hún átti kyn til, faðir hennar um
skeið ritstjóri Vísis og síðan einn
af hinum ráðsnjöllu hugsuðum
Lofleiðaævintýrisins, föðurbróðir
hennar skáldið Jónas Guðlaugs-
son, sem einna fyrstur Íslendinga
gerði strandhögg erlendis með
skáldskap sínum, en dó ungur.
Hæversku sína sótti Anna vænt-
anlega til móður sinnar sem var
orðlögð geðprýðismanneskja, þó
að í móðurættina skorti ekki
heldur litríka og lifandi persónu-
leika. Gestrisni var Önnu í blóð
borin, arfur frá bernskuheim-
ilinu, sem þau Haukur og hún
héldu í heiðri alla tíð og hún eftir
lát hans til hins síðasta.
Anna lifði alla tíð við reisn, en
síðustu árin voru henni erfið eins
og mörgum. Því tók hún með
heimspekilegri ró.
Afkomendum sendum við Þóra
hlýjar samúðarkveðjur.
Blessuð sé minning Önnu
Kristjánsdóttur.
Sveinn Einarsson.
Kær vinkona er látin og farin á
næsta tilverustig. Góðar minn-
ingar hrannast upp í hugann, við
kynntumst í Sjálfstæðisflokknum
fyrir hartnær 40 árum síðan. Það
var gaman og gefandi að starfa í
Hvöt og með Landssamtökum
sjálfstæðiskvenna og í málefna-
nefndum flokksins, mikið rætt og
margar ályktanir samþykktar,
skemmtilegir og málefnalegir
fundir og ráðstefnur. Anna var
tryggur félagi, alltaf til í að vera
með við undirbúning og fram-
kvæmdir, skoðanir hennar voru
yfirvegaðar og skynsamar og
vert að hlusta vel á afstöðu henn-
ar til einstakra mála.
En, Anna var fyrst og fremst
góð vinkona og hennar er sárt
saknað. Fyrir rúmum 30 árum,
fórum við að spila saman bridge,
fjórar frískar og skemmtilegar
konur. Við reyndum að hittast á
tveggja vikna fresti og þó að ekk-
ert væri slegið af við spila-
Anna
Kristjánsdóttir
✝
Anna Björns-
dóttir fæddist
í Neskaupstað 18.
ágúst 1936. Hún
lést á húkr-
unardeild Fjórð-
ungssjúkrahússins
í Neskaupstað 2.
júlí 2022.
Foreldrar henn-
ar voru hjónin
Kristrún Árný-
Guðjónsdóttir
húsmóðir, f. 9. mars 1908, d.
1. apríl 1995, og Björn Ólafur
Ingvarsson útgerðarmaður, f.
7. apríl 1898, d. 16. ágúst
1969. Kristrún var seinni kona
Björns.
Hálfsystkini Önnu, sem hún
ólst upp með, eru: Ingunn,
handavinnukennari á Akur-
eyri, f. 21. febrúar1925, Guðni
Steindór, stýrimaður og skip-
stjóri, f. 17. nóvember 1929, d.
1. apríl 1995, og Gréta, hús-
móðir og deildarritari, f. 15.
júní 1932, d. 1. febrúar 2013.
Alsystkin hennar eru: Birna,
húsmóðir ogvefnaðarkennari,
f. 14. mars 1935, d. 9. maí
1995, Uni Guðjón, f. 20. otóber
1940, d. 5. janúar 2009, og
Hallveig, húsmóðir og sjúkra-
liði, f. 8. mars 1945.
Anna lauk gagnfræðaprófi
frá Gagnfræðaskóla Neskaup-
staðar árið 1952. Síðan lá leið
hennar að Laugum í Reykjadal
þar sem hún fór í Húsmæðra-
skólann. Hún lauk leiðsögu-
námskeiði fyrir Austurland.
Anna giftist Lúðvík Davíðs-
syni 27. mars 1959 en hann
var fæddur 20. mars 1929 og
lést 14. febrúar 2019. For-
eldrar hans voru Davíð Her-
mannson bóndi í Skálateigi, f.
1885, og Ragnhildur Petra
Jónsdóttur, f.
1892.
Anna var hús-
móðir en tók þátt
í síldarævintýr-
inu í Neskaup-
stað á sjöunda
áratugnum. Síðar
meir starfaði hún
við afgreiðslu-
störf í Innra-
Kaupfélaginu.
Hún var vara-
fulltrúi í bæjarstjórn Nes-
kaupstaðar 1970-1982. Hún
endaði starfsferil sinn í
Brauðgerðinni á Norðfirði.
Anna sat í miðstjórn Fram-
sóknarflokksins og starfaði í
kvennadeild Slysavarn-
arfélagsins á Norðfirði, var í
kvenfélaginu Nönnu og starf-
aði með Norræna félaginu.
Synir Önnu og Lúðvíks
eru: 1) Björn, f. 25.1. 1959,
kvæntur Sólveigu Bald-
ursdóttur, f. 1.4. 1961. Börn
þeirra eru: Ásdís Arna, f.
1989, gift Erni Hauksteini
Ingólfssyni. Börn þeirra eru
Emma Sólveig, f. 2019, og
Björn Dór, f. 2021. Unnar
Lúðvík, f. 1997 í sambúð með
Gyðu Margréti Kirstjáns-
dóttur. 2) Finnur, f. 13.8.
1965, sambýliskona Guðlaug
Ólafsdóttir, f. 21.5. 1966.
Börn þeirra Anna Steina, f.
1989, í sambúð með Axel
Erni Kristjánssyni, dætur
þeirra eru Embla Sif, f. 2016,
og Ylva Rún, f. 2017, og
Stefán Ingi, f. 1997 í sambúð
með Helgu Þöll Guðjóns-
dóttur.
Útför Önnu fer fram frá
Norðfjarðarkirkju í dag, 18.
júlí 2022, og hefst athöfnin
klukkan 14.
Það eru margar góðar minn-
ingar sem ég dreg fram þegar
ég kveð hana ömmu mína,
Önnu Björnsdóttur, sem lést
þann 2. júlí síðastliðinn.
Amma var aldrei kölluð neitt
annað en amma austan af okk-
ur barnabörnunum þar sem
hún og afi bjuggu fyrir austan,
í Neskaupstað. Sem barni
fannst mér alltaf jafn gaman að
heimsækja þau. Eftir langt
ferðalag að sunnan voru alltaf
miklir fagnaðarfundir við göng-
in í Oddsskarði þar sem amma
og afi biðu til að taka á móti
okkur.
Amma var alltaf dugleg að
hreyfa sig og þegar hún hafði
enn heilsu til fór hún í sund á
hverjum degi. Ég fékk alltaf að
fara með ömmu í sund þegar
ég var í heimsókn og beið ann-
að hvort í pottinum eða lék
mér í lauginni á meðan hún
synti sínar ferðir með frosk-
alappirnar. Eftir sundferðirnar
var farið beint heim í hrært
skyr með bláberjum. Amma
var mikil berjatínslukona og
fyllti frystinn öll haust af berj-
um sem síðan voru notuð út á
skyrið allt árið um kring. Við
fengum oft bláber með okkur
heim til að hafa út á skyrið en
það var aldrei eins, skyrið
hennar ömmu var einfaldlega
langbest.
Amma var mikil handavinnu-
kona og skilur hún eftir sig
marga dýrgripi. Sérstaklega
eftirminnileg er norska peysan,
sokkar, vettlingar og húfa í stíl
sem að hún prjónaði á mig og
frænku mína þegar við höfum
verið í kringum fimm ára ald-
ur. Ég man ennþá hvað mér
fannst peysan, og sérstaklega
húfan, æðisleg. Mamma hefur
síðan passað vel upp á þetta og
ég hlakka til að setja stelpuna
mína í þessa dýrgripi. Annars
fannst mér sem smástelpu ekki
merkilegt að fá útsaumaðar
dúllur með jólapakkanum en
eftir því sem ég eltist fór
handavinnan hennar ömmu að
verða dýrmætari. Í dag prýða
heimili mitt nokkrir hlutir frá
ömmu sem mér þykir afar vænt
um.
Amma var snillingur í að
endurnýta umbúðir þegar hún
sendi okkur pakka suður og
iðulega voru gjafirnar að aust-
an vel pakkaðar inn í t.d.
mjólkurfernur svo þær yrðu nú
örugglega ekki fyrir hnjaski.
Hún gat komið ótrúlegustu
hlutum fyrir í einum kassa þar
sem öllu var mjög vel pakkað.
Þessa „Sólbakkapökkun“, eins
og mamma kallar það, hefur
pabbi tileinkað sér og ég vil
meina að ég hafi síðan mast-
erað.
Ég á margar góðar minn-
ingar af Melagötunni hjá ömmu
og afa. Búrið hennar ömmu er
sérstaklega eftirminnilegt en í
því var alveg sérstök sæt mat-
arlykt og þar var oft hægt að
lauma sér í eitthvað góðgæti.
Alltaf var jafn spennandi að
fletta í gegnum öll myndaal-
búmin þeirra og sérstaklega
þau sem voru merkt manni
sjálfum. Amma var alltaf dug-
leg að taka myndir og skilja
þau afi eftir sig mikið safn
mynda.
Nú þegar komið er að leið-
arlokum er ég svo þakklát fyrir
að hafa drifið mig austur síð-
asta sumar með fjölskylduna
mína að heimsækja ömmu aust-
an. Þó svo að stoppið hafi verið
stutt áttum við fjölskyldan og
pabbi dýrmæta stund með
ömmu.
Elsku amma mín, ég verð
þér ævinlega þakklát fyrir
stuðninginn og væntumþykj-
una. Þó svo það sé alltaf sárt að
kveðja þá veit ég að þú ert
komin á betri stað þar sem þú
getur orðið þú sjálf aftur.
Kveðja,
Ásdís Arna
Björnsdóttir.
Anna
Björnsdóttir