Morgunblaðið - 22.09.2022, Qupperneq 40

✝
Anna Guðný
Guðmunds-
dóttir fæddist í
Reykjavík 6.
september 1958.
Hún lést í faðmi ást-
vina á líknardeild
Landspítalans 11.
september 2022.
Foreldrar Önnu
eru Guðmundur
Halldórsson, f. á
Borgarfirði eystra
10.8. 1932, og Aagot Árnadóttir,
f. á Vopnafirði 7.4. 1935.
Systkini Önnu eru Hjördís, f.
2.12. 1956; Þórdís, f. 24.4. 1960;
Sverrir, f. 24.3. 1962, og Krist-
ján, f. 8.11. 1966.
Anna Guðný giftist Sigurði
Ingva Snorrasyni, f. 22.4. 1950,
hinn 7.12. 1985.
Börn þeirra eru: 1) Ásta, f.
6.10. 1989, maki Kristján R.
Hjörleifsson. Börn þeirra: Bald-
ur Páll, f. 21.9. 2018, og Sóldís
Sumarrós, f. 23.9. 2020. 2) Guð-
mundur Snorri, f. 10.5. 1992,
unnusta Anna Katrín Þórkels-
dóttir. Barn þeirra Hafdís Anna,
Anna var um árabil fastráðinn
píanóleikari hjá Sinfóníu-
hljómsveit Íslands og hjá Kamm-
ersveit Reykjavíkur, lék með
Karlakór Reykjavíkur í hartnær
30 ár og spilaði með öllu helsta
tónlistarfólki landsins, bæði
söngvurum og hljóðfæraleik-
urum. Hún kom reglulega fram
á Listahátíð og fjölmörgum tón-
listarhátíðum, s.s. Reykjavik
Midsummer Music og Reykholts-
hátíð. Þá lék Anna inn á um 30
geisladiska með mörgu fremsta
tónlistarfólki landsins en auk
þess gaf hún út rómaðar ein-
leiksplötur.
Anna Guðný hlaut Íslensku
tónlistarverðlaunin árið 2008
fyrir flutning sinn á verki Oli-
viers Messiaens Tuttugu tillit til
Jesúbarnsins. Áður hafði hún
hlotið orðu Hvítu rósarinnar frá
finnska ríkinu (1997) og verið út-
nefnd bæjarlistamaður Mosfells-
bæjar 2002. Síðastliðið vor hlaut
hún heiðursverðlaun Íslensku
tónlistarverðlaunanna og hinn
17. júní í ár var hún sæmd
riddarakrossi hinnar íslensku
fálkaorðu fyrir framlag sitt á
sviði tónlistar.
Útför hennar fer fram frá
Hallgrímskirkju í dag, 22. sept-
ember 2022, klukkan 15. Hlekk á
streymi má nálgast á:
www.mbl.is/andlat
f. 7.5. 2021.
Sigurður á tvo
syni frá fyrra
hjónabandi: Mari-
an, f. 21.6. 1975,
maki Guðrún Dís
Kristjánsdóttir.
Börn þeirra eru
Bjarki Freyr, f.
29.8. 2006, og
Sandra Dís, f. 21.6.
2014. Fyrir átti
Marian soninn
Bergvin Mána, f. 12.7. 1995,
móðir hans Kolbrún Gunn-
arsdóttir. Daníel, f. 23.6. 1976,
sambýliskona Eva Hillerz, sonur
þeirra Eiður Logi, f. 30.12. 2017.
Anna Guðný lagði stund á pí-
anónám í Barnamúsíkskólanum
hjá Stefáni Edelstein. Hún lauk
stúdentsprófi frá Mennta-
skólanum við Hamrahlíð 1977 og
burtfararprófi frá Tónlistarskól-
anum í Reykjavík 1979. Þá lauk
hún framhaldsnámi frá Guild-
hall School of Music and Drama í
London árið 1982 þar sem hún
lagði áherslu á meðleik og
kammertónlist.
„Hvað er langlífi?“ spurði
skáldið Jónas og svaraði sjálfur:
„Lífsnautnin frjóa, alefling and-
ans og athöfn þörf.“ Hann dró í
kvæðinu fram þá þverstæðu að
það má tóra langa ævi án þess að
hafa lifað til fulls. Þegar við nú
tregum þau örlög að Önnu Guð-
nýju Guðmundsdóttur hlotnist
ekki lengra líf er það huggun að
hún lifði sannarlega til fulls, henn-
ar var lífsnautnin frjóa, andagiftin
og verkgleðin.
Við Anna vorum systradætur
en í verunni meira eins og systur.
Við göntuðumst stundum með
ætta okkar kynlega bland, þar
sem saman kom hinn strangi agi
og ráðdeild af Langanesinu og svo
léttleiki ömmu Johansen með ást á
sykri og rjóma og öðrum lífsins
lystisemdum. Í Önnu fléttuðust
þessir þættir óviðjafnanlega sam-
an. Hún var agaður listamaður
sem undirbjó hvert verkefni af
kostgæfni, samviskusöm og ná-
kvæm, en það hefði þó hrokkið
skammt ef ekki hefði fylgt mús-
íkgáfa af bestu sort, innlifunin og
ástin á viðfangsefninu hverju
sinni. Hún var óhemju fjölhæfur
píanóleikari eins og starfsferill
hennar og afrekaskrá ber vott um.
Sjálf talaði hún um að rætur sínar
lægju í Vínarklassíkinni – hún var
til að mynda afburða Beethoven-
túlkandi og lagði sig sérstaklega
eftir að ná góðum tökum á hans
verkum. En hún sprengdi líka
ítrekað af sér slíka ramma, einna
eftirminnilegast þegar hún stóð á
fimmtugu og frumflutti hérlendis
stórvirki Oliviers Messiaens, Tutt-
ugu tillit til Jesúbarnsins.
Það var gaman að vera með
Önnu á vinafundum – Johansen-
genið sá til þess og dásamleg sam-
stilling þeirra Sigga sem spannaði
léttilega bæði listflutning og
veisluhöld. Löngunin til að sam-
eina ferðalög, gastrónómíu og tón-
listarupplifun leiddi okkur nokk-
ur, með Sigga og Önnu í broddi
fylkingar, í ógleymanlegar ferðir á
meginlandið, þar sem ópera var
gjarnan í miðpunkti en utan á var
hlaðið grasagörðum, dómkirkjum,
kaffihúsum, listasöfnum, restau-
röntum – og kannski einu vöru-
húsi þar sem finna mátti litríka
sokka eða eins og einn silkikjól.
Hér heima áttum við frænkur
ótalmargar gleðistundir, og líka
aðrar, ekki síður dýrmætar, þar
sem meiri alvara ríkti og talað var
í trúnaði. Anna var orðvör og að
ýmsu leyti dul. Hún hallaði yfir-
leitt aldrei orði á nokkurn mann
og henni var það eðlislægt að
draga athygli að afrekum annarra
fremur en að halda fram eigin
framlagi. Auðvitað var hún samt, á
sinn hógværa hátt, stolt af verkum
sínum. Hún unni vinnunni sinni og
vildi veg Sinfóníuhljómsveitarinn-
ar og samstarfsfólksins þar sem
mestan. Sama gilti um nemend-
urna í MÍT og LHÍ sem hún fylgdi
í lokapróf; hún var stolt af þeim og
fylgdist vel með ferli þeirra eftir
útskrift. Og hún var stolt af börn-
unum þeirra Sigga og naut til-
komu barnabarnanna af djúpri og
einlægri gleði. Hún átti ríkulegt líf
og lifði því vel.
Við Anna kvöddumst á afmæl-
isdaginn hennar við glitrandi vog-
inn þar sem hún var umvafin sól-
argeislum og tónum úr
klarinettunni hans Sigga. Fáein-
um dögum síðar var hún öll. Farðu
vel, frænka og vinkona. Ég mun
hugsa um þig í miklu sólskini.
Svanhildur Óskarsdóttir.
Haust. Ég horfi á spegilslétt
vatnið, morgunroðinn litar austur-
hlið fjallsins fjólubláa og bleika.
Skógurinn skartar fegurstu
haustlitum. Fuglarnir eru byrjað-
ir að bústanga en þeir eru margir
á förum, hafa lokið verkefni sínu
þetta árið. Ég hugsa um upphaf og
endi og þessa undarlegu vegferð
sem er líf okkar mannanna. Um
hjallana sem við klöngrumst yfir,
fjöllin sem við klífum, en einnig
um fegurðina sem við kynnumst á
leiðinni og hamingjuna sem felst
ekki síst í samneytinu við ferða-
félagana. Fólkið sem fetar veginn
með okkur og sem réttir út hönd-
ina þegar gangan verður erfið og
gleðst með okkur þegar torfær-
urnar eru að baki. Fólkið sem ég
kalla föruneytið. Anna Guðný
Guðmundsdóttir var í mínu föru-
neyti. Við vorum systradætur og
vinkonur frá því ég man fyrst eftir
mér. Við vorum samstiga í svo
mörgu á lífsleiðinni allt frá því að
við gengum saman í Barnamúsík-
skólann þar sem okkur opnaðist
töfraheimur tónlistarinnar. Og við
uxum úr grasi, vorum ungar kon-
ur á tímum umbreytinga, kvenna-
baráttan var komin á skrið og okk-
ur var mikilvægt að efla eigið
sjálfstæði og finna eigin rödd.
Þetta var ekki síst mikilvægt
ungri listakonu og Anna tókst á
við það af því hugrekki og einurð
sem einkenndi hana alla tíð.
Við tókum til við starfsferilinn,
urðum eiginkonur og mæður og
svo ömmur. Alltaf héldum við
tryggð hvor við aðra og gættum
þess að skapa okkur pláss í ann-
ríki hversdagsins til að hittast, í
áratugi höfum við hist reglulega
yfir hádegisverði með Svanhildi
systur og svo Þórdísi systur Önnu.
Þessi hópur hefur verið minn átta-
viti og fundirnir vettvangur fyrir
hvaðeina sem manni bjó í brjósti,
gefandi samræður og jafnframt
sprúðlandi kátínu. Alltaf var hægt
að gleðjast með Önnu. Og margar
dásamlegar samverustundir höf-
um við átt í litla tónlistarfélaginu
okkar, bæði erlendis og hér
heima.
Anna elskaði vinnuna sína og
var ávallt sami eldhuginn í tónlist-
inni. Verkefnin voru svo spenn-
andi og henni fannst alltaf svo
gaman. Alla ævi lagði hún áherslu
á að þroska sig sem listakonu,
bæði með því að takast á hendur
ný og krefjandi verkefni og einnig
með því að fylgjast vel með því
sem var að gerast í menningu og
listum. Það var stórkostlegt að
fylgja henni þegar hún tókst á við
stórvirki Oliviers Messiaens, Tutt-
ugu tillit til Jesúbarnsins, sem hún
flutti á tónleikum á 50 ára afmæl-
isdaginn sinn. Það er ógleymanleg
stund.
Þegar reiðarslagið dundi yfir
með sjúkdómsgreiningunni fyrir
hálfu öðru ári kom styrkur Önnu,
einurð og bjartsýni enn og aftur í
ljós. Þau Siggi voru einstaklega
samhent í því að njóta þeirra
gæðastunda sem hver dagur gaf.
Af örlæti sínu gáfu þau okkur öll-
um sem kringum þau stóðum
ríkulega af gleðistundum. Nú er
komið að leiðarlokum og í hjarta
mér er fyrst og fremst þakklæti
fyrir samfylgdina og vináttuna
sem aldrei bar skugga á. Söknuð-
urinn er sár en hugsunin um Önnu
mun minna okkur á að halda
áfram að njóta fegurðarinnar og
lífsins. Því það kemur alltaf nýr
dagur og nýtt vor.
Aagot Vigdís
Óskarsdóttir.
Ég veit eiginlega ekki hvenær
við Anna ákváðum að verða vinir.
Við höfðum lengi þekkst og þar á
undan vissi ég auðvitað um hana.
Hún lagði ósjaldan leið sína heim
til Ísafjarðar til tónleikahalds og í
minningunni fór þar glæsileg
kona, svo fáguð, svo glöð, svo klár.
Á sumarsólstöðum 2006 komu
Anna Guðný og Diddú vestur og
héldu masterclass og tónleika á
tónlistarhátíðinni Við Djúpið. Þá
má segja að við Anna höfum fyrst
unnið saman. Þar byrjaði hún að
kalla mig frænda en við erum
nokkuð skyld úr Þistilfirði í Norð-
ur-Þingeyjarsýslu.
Mér þykir alla tíð síðan sér-
staklega vænt um kveðjuna
„frændi“, er Anna Guðný notaði
þegar við hittumst, sem varð æ
oftar eftir því sem árin liðu. Anna
var gestur Við Djúpið á ný 2008 og
lék þá valin tillit til Jesúbarnsins í
fyrsta sinn, ógleymanlegir tón-
leikar. Rúmu ári síðar hófum við
að vinna saman hjá Sinfóníu-
hljómsveit Íslands. Þar var Anna
Guðný sannarlega haukur í horni
fyrir mig, rennblautan á bak við
eyrun. Til hennar gat ég leitað til
að fá innsýn í sjónarmið hljóð-
færaleikaranna og var hún óspör á
ráðin handa frænda.
Ég þykist líka vita að nærvera
Önnu í hljómsveitinni hafi haft
mikil áhrif á starfsumhverfið inn-
an sviðs sem utan. Jafnaðargeð,
fagmennska, góðvild og gæska
hennar smitaði út frá sér svo um
munaði.
Þær fjölmörgu lýsingar sam-
ferðafólks er lýsa tónlistarkon-
unni og píanóleikaranum Önnu
Guðnýju gætu allt eins átt við um
frænkuna og vinkonuna. Tón-
leikarýnirinn hefði getað skrifað
silkimjúkt, tígulegt fas, engin læti
en alltaf ástæða og inneign. Sá
sem sagði í útvarpið að hún styddi
við nemendurna skilyrðislaust
hefði allt eins getað átt við vinina,
vinnufélagana, fjölskylduna. Sjálf
sagðist hún eiga erfitt með að
neita spennandi verkefnum þótt
það þýddi enn eina vinnuhelgina.
Þar hefði Anna líka getað átt við
bón frændans um stund yfir glasi,
„mér þykir vænt um fólk“, sagði
hún.
Þegar við Anna Guðný hættum
að vinna á sama vinnustað fundum
við að okkur langaði að halda
áfram að hittast og sköpuðum til
þess afar huggulegan og „form-
legan“ vettvang. Fundir okkar
voru mikið tilhlökkunarefni því
huggulegri félagsskap er erfitt að
hugsa sér. Anna Guðný sýndi
verkefnum frænda, högum og
skoðunum mikinn áhuga og gat af
innsæi og næmi fyrir málefnum
líðandi stundar bætt sjónarhorni
sínu við. Sömuleiðis voru frásagn-
ir Önnu Guðnýjar af störfum
hennar og umhyggju fyrir vinum,
góðum mat og drykk, föstudags-
saltfiski Sigga, fjölskyldu og
ferðalögum nærandi umræðuefni.
Ég á eftir að sakna Önnu Guð-
nýjar og vinafunda, smáskilaboða
þegar við hvort í sínum sófanum
horfðum á línulega dagskrá og
glottum rafrænt hvort til annars,
stundanna yfir freyðandi víni eða
við kaffivélina í Hörpu. Sérstak-
lega minnist ég dýrðardaganna
við Ísafjarðardjúp í sumar sem
leið. Nú er gott til þess að hugsa
að fágaður píanóleikur hennar er
til á ótal upptökum og brosið
hennar og hlýjan lifir í tónlistinni.
Minnumst orða Önnu Guðnýjar
frá í mars: „Eins og veröldin snýst
þessa dagana skulum við muna að
tónlistin getur bæði sefað og sam-
einað.“
Greipur frændi.
Elskuleg frænka okkar, Anna
Guðný, er látin. Hún hefur tilheyrt
lífi okkar frá upphafi enda við ná-
skyld í báðar ættir sem þýðir
eiginlega að hún var næsti bær við
að vera systir okkar. Yfir frænku
hefur alltaf svifið andi listfengi,
hógværðar, gjafmildi, elskuleg-
heita og áhuga á högum annarra.
Tónlistarhæfileikar hennar sem
hún ræktaði svo fallega og af mik-
illi elju hafa alla tíð vakið aðdáun
og svo ótal oft hefur verið tilefni til
að samgleðjast henni með þær
verðskulduðu viðurkenningar og
fallegu umsagnir sem hún hefur
hlotið í gegnum starfsferilinn og
vera hreykinn af því að vera
skyldur henni.
Við höfum átt því láni að fagna
að eiga samleið með Önnu ýmist á
vettvangi tónlistarinnar eða í sam-
veru í frænkuklúbbnum okkar
góða, innanlands og utanlands.
Þær minningar ylja okkur núna
þegar við kveðjum hana svo allt of
fljótt. Það var mikið áfall fyrir alla
þegar Anna greindist skyndilega
með sinn sjúkdóm fyrir aðeins 20
mánuðum en það hefur líka verið
lærdómsríkt að fá að standa nærri
henni þann tíma og fylgjast með
því hvernig manneskjan getur
tekist á við örlög sín. Eins og í líf-
inu gerði hún það af einstakri yfir-
vegun og hugrekki, full vonar um
að meðferð bæri árangur, opin
fyrir að nota bæði hefðbundna
meðferð og viðbótarmeðferð ým-
iss konar en jafnframt raunsæ
varðandi horfur sínar. Hún greip
hvert tækifæri sem gafst til að
skapa sér og öðrum gleðistundir á
þessum tíma eins og heilsan leyfði,
dyggilega studd af Sigga sínum,
Þórdísi systur, börnum og öðrum
ástvinum.
Við þökkum fyrir samfylgdina í
lífinu og allar góðu minningarnar
um einstaka manneskju sem alltaf
munu lifa. Innilegar samúðar-
kveðjur sendum við ykkur, kæra
fjölskylda.
Hvíl í friði elsku frænka.
Anna Guðný, Brynja og
Brjánn Ingabörn og fjöl-
skyldur.
„Jú, ég slæ til, viking“ sagði
Anna við mig í júní 2016. Það voru
aðeins tvær vikur í tónleika með
Music for a Summer Evening eftir
George Crumb, óhemju krefjandi
verki sem ég hugðist leika á sum-
artónlistarhátíðinni minni en réð
ekki við að læra í tæka tíð. Ég
hafði færst of mikið í fang og það
var bara eitt til ráða í stöðunni: að
hringja í Önnu. Og hvort hún sló
til – útkoman var einn af hápunkt-
unum í sögu hátíðarinnar. Anna
gat sigrast á hvaða verkefni sem
var í tónlistinni. Það þurfti bara að
stinga upp á því við hana og þá
kom þetta blik í augun: áskorun
tekið! Hún var töffari með stál-
taugar en hún var líka með hjarta
úr gulli. Oft var talað um hana sem
afburða meðleikara, sem var auð-
vitað rétt, en að mínum dómi var
hún einfaldlega einhver albesti
hljóðfæraleikari sem við höfum
átt, í einleik jafnt sem kammer-
músík. Það sannaði hún oftar en
einu sinni og oftar en tvisvar. En
hún var jafn hógvær og hún var
svöl og skemmtileg, virtist varla
vita af tónlistargáfum sínum og
heimsklassa píanisma.
Mínar fyrstu minningar um
Önnu eru úr Tónlistarskólanum í
Reykjavík þar sem hún var píanó-
kennari og meðleikari um árabil.
Ég fylgdist með henni úr fjarlægð,
hún spilaði betur en aðrir á píanó
upp að því marki að 12 ára ég var
örlítið smeykur við hana. Hvernig
var hægt að slá aldrei feilnótu? Það
skipti engu máli hvort hún var að
leika með nemendum í 6. stigi eða á
tónleikum með Diddú: trúnaður
hennar við tónlistina var einstakur
og órofinn.
Í seinni tíð varð Anna mér dýr-
mætur bandamaður. Við spiluðum
saman á tvo flygla og á milli okkar
myndaðist sterkur strengur. Mitt
í veikindunum bauð hún mér heim
og hlustaði á mig spila í gegnum
nýja efnisskrá á Bösann sinn, opn-
aði svo kampavín og bauð upp á
bragðbestu köku Íslands. Hjá
þeim Sigga var hversdagurinn
víðsfjarri og veröldin svo opin og
skemmtileg.
Fráfall Önnu Guðnýjar er mik-
ill og ótímabær missir fyrir ís-
lenskt tónlistarlíf en mestur er þó
missir fjölskyldu og ástvina. Þeim
votta ég mína dýpstu samúð.
Víkingur Heiðar
Ólafsson.
Við kveðjum í dag yndislega
samstarfskonu og framúrskarandi
listamann. Anna Guðný Guð-
mundsdóttir píanóleikari lék með
Sinfóníuhljómsveit Íslands frá
árinu 1985 og var fastráðin við
hljómsveitina frá 2005. Hún var
einstakur starfsmaður sem tók
öllum verkefnum fagnandi, fóstr-
aði þau og vann af natni. Anna
Guðný sinnti ekki aðeins píanóleik
í hljómsveitinni, hún var einnig
meðleikari í prufuspilum sem
skipta hundruðum og studdi þar
við hljóðfæraleikara sem sóttust
eftir starfi hjá hljómsveitinni.
Anna Guðný lék einnig á fjölda
kammertónleika á vegum Sinfóní-
unnar og kom margoft fram sem
einleikari með hljómsveitinni,
fyrst árið 1988 þegar hún lék pí-
anókonsert Mozarts nr. 24. Hún
hafði einstakan tón, framúrskar-
andi tækni og hver einasta nóta
hafði sinn sérstaka blæ.
Við erum Önnu Guðnýju einnig
afar þakklát fyrir starf hennar í
þágu Vinafélags hljómsveitarinn-
ar sem hún ásamt Sigurði eigin-
manni sínum sinnti árum saman.
Alúð, traust og fagmennska
einkenndu Önnu Guðnýju. Hún
var styðjandi og hvetjandi. Við er-
um þakklát fyrir dýrmætt sam-
starf, ómælt framlag til íslensks
tónlistarlífs og fyrir hlýjuna, já-
kvæðnina og seigluna.
Við vottum Sigurði Ingva, fjöl-
skyldu og vinum okkar dýpstu
samúð.
Hvíl í friði, elsku Anna Guðný.
Fyrir hönd Sinfóníuhljómsveit-
ar Íslands,
Lára Sóley Jóhannsdóttir,
framkvæmdastjóri.
Mig langar að minnast minnar
kæru vinkonu og samstarfskonu,
elsku Önnu Guðnýjar.
Það er svo sárt að sjá á bak
henni, svo falleg og björt sem hún
var. Við lékum saman í mörgum
tónlistarhópum í gegnum árin og
með okkur þróaðist innileg vinátta
sem einkenndist af gleði, um-
hyggjusemi og trausti og varð
innilegri eftir því sem árin liðu.
Hún bauð af sér einstaklega góð-
an þokka og átti mjög auðvelt með
að vinna með mismunandi tónlist-
armönnum. Hún hafði sínar skoð-
anir og gat einnig verið viðkvæm
en umfram allt var það blíða henn-
ar sem gerði hana svo sjarmer-
andi. Aldrei heyrði ég hana hækka
róminn við aðra, hún var einstak-
lega hvetjandi og hallmælti aldrei
öðrum píanistum og var örlát á
hrós. Hún var dugnaðarforkur og
þótti alltaf gott að setjast að flygl-
inum á morgnana, hún sagði mér
það oft. Hún brann fyrir tónlist-
inni, fyrir Sinfó og vildi sjá veg
allra sem mestan og bestan.
Ógleymanlegar eru tónlistar- og
samverustundir okkar með Fífil-
brekkuhópnum sem Siggi stofnaði
og stuð- og skemmtibandinu Sa-
lon Íslandus. Það var óskaplega
gaman að fá hana til að hlæja og
hún var mikil stemningsmann-
eskja og kenndi okkur vinkonun-
um að njóta stundarinnar, helst
með vel kældu freyði- eða kampa-
víni. Við nutum þess að vera í
dömuklúbbi með henni en hún var
aðaldaman. Með harm í hjarta
kveð ég hana en þakka um leið
fyrir minningarnar. Ég votta
elsku Sigga, sem bar hana á hönd-
um sér, og fjölskyldu hennar og
börnum mína innilegustu samúð
og bið Guð og englana að styrkja
þau og vernda.
Sigrún Eðvaldsdóttir.
Það er með sárum söknuði og
mikilli virðingu sem ég kveð mína
elskulegu nöfnu Önnu Guðnýju
Guðmundsdóttur. Þýðing hennar í
íslensku tónlistarlífi undanfarna
áratugi á sér fáar hliðstæður. Hún
var píanóleikarinn sem gat allt.
Hún var frumkvöðull á sínu sviði
og gerði þeim ljóst, sem ekki vissu
fyrir, að meðleikur á píanó er
ákaflega krefjandi og gefandi
starf. Orðið meðleikur er nú orðið
fast í sessi og komið í stað „undir-
leikur“, sem þótti ekki sérlega
áhugavert starf á árum áður.
Jafnvel má sjá á ekki svo ýkja
gömlum efnisskrám að á eftir
nafni píanóleikarans stóð orðið
„aðstoðar“. Það er ekki lítil aðstoð
sem felst í því að leika t.d. Kreut-
zer-sónötu Beethovens með fiðlu-
leikara.
Anna Guðný var meðal þeirra
allra fyrstu sem sérhæfðu sig í
meðleik í námi sínu erlendis. Hún
upphóf meðleikinn í æðra veldi og
var stórkostleg fyrirmynd ann-
arra píanóleikara. Þótt á engan sé
hallað, þá var hún fremst meðal
jafninga allan sinn feril. Hún
sýndi og sannaði að til þess að
skara fram úr í þessu starfi þurfti
líka að vera frábær einleikari.
Hún var það. Hún var jafnvíg á
meðleik með hvaða hljóðfæri sem
var, söng og ekki síst kammertón-
list. Auk þess var hún fastráðinn
píanóleikari í Sinfóníuhljómsveit
Íslands um árabil eða þar til veik-
indin bundu enda á ferilinn. Það
starf eitt og sér krefst mikillar
sérhæfingar.
Anna Guðný
Guðmundsdóttir
40 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 22. SEPTEMBER 2022