Morgunblaðið - 19.11.2022, Blaðsíða 35

MINNINGAR 35
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 19. NÓVEMBER 2022
✝
Þórdís Jóna
Óskarsdóttir
fæddist á Sól-
heimum á Seyð-
isfirði 23. júlí 1934.
Hún lést á Fjórð-
ungssjúkrahúsinu í
Neskaupstað 9.
nóvember 2022.
Foreldrar henn-
ar voru Óskar Sig-
urjón Finnsson, f.
20. maí 1901, d. 4.
október 1951, og Sigrún Guð-
jónsdóttir, f. 24. maí 1907, d. 12.
október 1997. Systkini Þórdísar
Jónu eru: 1) Guðrún María Ósk-
arsdóttir, f. 1935, 2) Jórunn
Fanney Óskarsdóttir, f. 1938, d.
2020, 3) Hrafnhildur Óskars-
dóttir, f. 1941, 4) Guðjón Ósk-
arsson, f. 1944, d. 2009, 5) Finn-
ur Óskarsson, f. 1944, d. 2017,
6) stúlka Óskarsdóttir, f. 1947,
d. 1947, 7) Elín Hallveig Ósk-
arsdóttir, f. 1949.
Þórdís Jóna giftist Trausta
Magnússyni, f. 28 ágúst 1928, d.
mundi Gylfasyni, f. 1962, börn
þeirra eru: a) Guðrún Veiga
Guðmundsdóttir, f. 1985, b)
Þórdís Jóna Guðmundsdóttir, f.
1989, c) Ísak Örn Guðmundsson,
f. 1991, og d) Esjar Már Guð-
mundsson, f. 1996, 4) Hafrún
Traustadóttir, f. 1965, gift
Kristjáni Birgi Skaftasyni, f.
1965, börn þeirra eru: a) Andr-
ea Sól Kristjánsdóttir, f. 1990,
b) Hildur Kristín Kristjáns-
dóttir, f. 1996 og c) Hafþór Ósk-
ar Kristjánsson, f. 2004. 5)
Vignir Traustason, f. 1967,
kvæntur Aldísi Maríu Karls-
dóttur, f. 1962 og börn þeirra
eru: a) Guðmundur Ragnar F.
Vignisson, f. 1992, b) Valdís Frí-
mann Vignisdóttir, f. 1993 og c)
Hafþór Már Vignisson, f. 1999.
6) Guðrún María Traustadóttir,
f. 1971, eiginmaður hennar er
Eymundur Björnsson, f. 1971,
börn þeirra eru: a) Koldís María
Eymundsdóttir, f. 2001, b)
Hrafn Alex Eymundsson, f.
2006 og c) Þórdís Tinna Ey-
mundsdóttir, f. 2010.
Þórdís Jóna átti auk þess 19
barnabörn og 24 barnabarna-
börn.
Útförin fer fram frá Seyð-
isfjarðarkirkju í dag, 19. nóv-
ember 2022, klukkan 14.
8. maí 2013, frá
Seyðisfirði. For-
eldrar hans voru
Vigfúsína Bjarn-
heiður Bjarnadótt-
ir, f. 16. október
1908, d. 27. júlí
1989, og Magnús
Jónsson, f. 6. októ-
ber 1900, d. 20.
október 1953. Börn
Trausta og Þórdís-
ar Jónu eru: 1) Ósk
Traustadóttir, f. 1955, eig-
inmaður hennar er Jóhann Við-
ar Jóhannsson, f. 1955, börn
þeirra eru: a) Trausti Þór Jó-
hannsson, f. 1974, b) Ævar
Smári Jóhannsson, f. 1977, c)
Bóel Björk Jóhannsdóttir, 2)
Magnús Traustason, f. 1954,
kvæntur Hrafnhildi Ingu Ólafs-
dóttur, f. 1960, börn þeirra eru:
a) Bryndís Rán Magnúsdóttir, f.
1985, b) Ólafur Jóhann Magn-
ússon, f. 1992, og c) Vigdís Arna
Magnúsdóttir, f. 1994. 3) Sigrún
Traustadóttir, f. 1964, gift Guð-
Elsku mamma okkar, andlát
þitt kom okkur öllum á óvart
þrátt fyrir að þú værir orðin 88
ára gömul. Við höfðum heyrt í þér
stuttu áður og vissum að þú varst
lasin og slöpp en vorum alveg
handviss um að þú myndir hrista
af þér þessi veikindi eins og þú
hafðir gert nokkrum árum áður
með glæsibrag. Þó svo að þau
veikindi hafi tekið af þér hluti sem
ekki fengust til baka þá stóðst þú
þig eins og sönn hetja, hélst
ótrauð áfram og áttir fjögur góð
ár á Árstígnum til viðbótar.
En þar kom í janúar 2021 að þú
treystir þér ekki til að vera lengur
ein heima og gerðist vistmaður á
Hjúkrunarheimilinu Fossahlíð á
Seyðisfirði. Auðvitað var það erfið
ákvörðun en eins og þú orðaðir
það sjálf „þá er svo gott að vera í
örygginu“, og þegar eitthvert
okkar systkinanna var á ferð þá
var fyrsta verkið að ná í þig og þú
naust þess þá að vera heima á Ár-
stíg 7 í húsinu sem þið pabbi
byggðuð saman.
Áhugi þinn á ættfræði smitað-
ist líka yfir á okkur en þú varst
alltaf stolt af því að vera ættuð úr
Jökuldalsheiðinni og um tíma
vorum við systkinin nokkuð viss
um að allir á Jökuldalnum væru
skyldir okkur og sennilega var
það rétt. Þú sagðir okkur líka sög-
ur úr heiðinni af ömmu, lang-
ömmu og fólkinu þínu í Heiðar-
seli.
En eins og þú endaðir oft sím-
töl okkar með því að segja „ég bið
að heilsa í bæinn“, þá biðjum við
dætur þínar nú að heilsa í Sum-
arlandið góða, elsku besta
mamma okkar. Hvíldu í friði.
Ósk, Sigrún og Hafrún
Traustadætur.
Elsku mamma mín, það er ekki
sjálfgefið að lifa langa og góða ævi
eins og þú og því ber að fagna. Þú
eignaðist sex börn, nítján barna-
börn og allir heilbrigðir eins og þú
áttir til að segja. Ekki það að lífið
hafi alltaf verið einfalt eða auð-
velt. Ég held að það að missa
pabba þinn svona óvænt og svona
ung hafi haft meiri áhrif á þig en
þú áttaðir þig á enda orðið áfalla-
hjálp ekki til á þeim tíma. En lífið
hélt áfram og þú stóðst þig sann-
arlega vel í því.
Ég tel mig hafa notið ákveð-
inna forréttinda að vera yngst af
öllum í hópnum. Að hafa fengið að
njóta þess tíma með ykkur pabba
þegar þið höfðuð það sem best,
hvort sem það var hér heima á
Árstígnum eða með ykkur úti á
Spáni í húsinu ykkar þar. Þótt ég
hafi ekki alltaf kunnað að þakka
fyrir mig þá geri ég það sannar-
lega núna elsku mamma mín.
Nú er komið að leiðarlokum
eða þannig, en minningarnar og
allar myndirnar halda þér nærri
okkur um ókomna tíð. Fáum okk-
ur einn Kalda-bjór og skálum fyr-
ir minningu um góða mömmu og
frábæra ömmu.
Guðrún María.
Elsku hjartans stórmerkilega
og stórkostlega amma mín. Hvílík
forréttindi að hafa fengið að eiga
þig að í heil 37 ár. Það eru sann-
arlega ekki allir svo lánsamir. Það
er þó ekki þar með sagt að ég sé
með nokkru móti tilbúin í þessa
kveðjustund, þvert á móti. Bara
að hugsa til þess að sjá ekki aftur
„Amma gsm“ blikka á símaskján-
um mínum, svara og heyra „sæl
elskan“ er óbærilegt. Fjarlægðin
á milli okkar gerði það að verkum
að símtölin voru ófá og ósjaldan
veltist ég um af hlátri hérna yfir
einhverju sem þú lést flakka. Ó,
þú lést það alltaf bara flakka og í
samtölum við þig gerði ég það
líka, svo hlógum við dátt og inni-
lega að vitleysunni.
Ég er kona margra orða, rétt
eins og þú, amma mín. Við áttum
það alltaf sameiginlegt. En ég
veit ekki hvar ég á að byrja,
hvernig ég á að velja úr hafsjó
minninga og tala um nærveru
þína sem er svo samtvinnuð allri
minni ævi. Hvernig kem ég því
fyrir í lítilli klausu hversu mikils
virði þú varst mér og hversu erfitt
það er að kveðja eina mína helstu
stuðningskonu og klappstýru? Þú
varst alltaf svo innilega ánægð
með mig, geislaðir af einlægum
áhuga á öllu sem ég tók mér fyrir
hendur. Stóru og smáu. Fagnaðir
mínum sigrum eins og þeir væru
þínir eigin.
Og ef ég á að vera hreinskilin
(eins og þú varst jú alltaf), þá
gengur varla né rekur í þessum
skrifum mínum hérna af því að ég
fer að gráta við hverja minningu
sem ég rifja upp, sé ekki á tölvu-
skjáinn og engin orð komast al-
mennilega á blað. Þú hefðir nú
líklega lagt aðra höndina á bakið á
mér og hina á bringuna og klapp-
að mér hughreystandi – „svona
nú Gúlla mín“, eins og þú gerðir
stundum þegar ég bar mig illa.
Aldrei vantaði upp á faðmlögin,
kærleikann og kossana. Ég held
ég hafi ekki svo mikið sem stigið
yfir þröskuldinn á Árstígnum án
þess að þú kæmir aðvífandi fram í
forstofu með opinn faðminn. Hlýj-
an sem umvafði mig um leið og ég
kom inn um dyrnar hjá þér og afa,
henni verður ekki lýst með orð-
um. En nú er enginn sem tekur á
móti mér þar með yndislega hlýj-
um faðmi, smitandi hlátri og ein-
skærri gleði yfir því að sjá mig.
Það fyllir mig bæði ómældri sorg
og söknuði að eiga ekki samastað
þar lengur.
Minningarnar getur hins vegar
enginn tekið frá mér og ég á þær
svo óteljandi margar sem ég get
yljað mér við um ókomna tíð.
Ég, eins og aðrir, þekki gang
lífsins. En þekking á þeirri hring-
rás breytir ekki hversu sárt það
er að kveðja einhvern sem maður
elskar af öllu hjarta. Fastan
punkt í tilverunni. Missir minn og
okkar er mikill. Þú varst mér svo
dýrmæt, amma mín, og ég er þér
svo þakklát fyrir viskuna, stuðn-
inginn, ástina, atlætið, leiðsögn-
ina og lekkerheitin. Skulum sko
ekki gleyma lekkerheitunum. Ó,
þú varst allra glæsilegust – alltaf.
Öll okkar símtöl enduðu á því
að þú baðst mig að kyssa lang-
ömmubörnin þín og svo sagðir þú:
„Við sjáumstum og heyrumstum,
Gúlla mín.“
Við gerum það, við sjáumstum
hinum megin við regnbogann,
elsku hjartans amma mín.
Þín
Guðrún Veiga Guð-
mundsdóttir (Gúlla).
Elsku besta og fallega amma
okkar. Mikið er veröldin fátækleg
án þín. Fráfall þitt bar að mjög
skyndilega og við trúum því varla
enn þá að þú sért farin frá okkur.
Saman eigum við ógrynni af
minningum með þér sem ylja
okkur systrum í þessari miklu
sorg. Þegar við vorum litlar stelp-
ur áttum við það til að segja vin-
um okkar að við værum á leiðinni
til útlanda þegar förinni var í raun
heitið til ykkar afa á Seyðisfjörð
enda var upplifunin í okkar huga
alltaf sambærileg útlandaferð. Á
hverjum morgni vöknuðum við
við ilminn úr eldhúsinu. Þú búin
að laga þér kaffi og rista brauð
handa okkur. Brauðið var smurt
með smjöri og osti og svo skorið í
teninga, allt eftir kúnstarinnar
reglum. Síðan var haldið inn í
fataherbergið þitt sem var eins og
himnaríki í okkar augum. Ótelj-
andi mörg veski, háir hælar,
perlufestar og aðrar gersemar
sem við fengum að leika okkur
með eins og við vildum. Ekki var
það síður skemmtilegt að vera úti
í fallega garðinum þínum eða á
pallinum þar sem hitamælirinn
sýndi alltaf á einhvern óskiljan-
legan hátt yfir þrjátíu stiga hita.
Alveg sama hversu oft við reynd-
um að segja þér að líklegast væri
það nú bara sólin að skína beint á
mælinn sem orsakaði alltaf þess-
ar háu tölur að þá gafstu þig ekki,
á pallinum þínum var sko alltaf
rjómablíða. Eftir að við urðum
eldri og fjölskylduferðunum aust-
ur á Seyðisfjörð fór fækkandi vor-
um við áfram duglegar að koma
til þín á Árstíginn. Við vorum svo
lánsamar að fá að búa hjá þér í
nokkur sumur á meðan við sinnt-
um störfum okkar í sundlauginni
og á hótelinu í bænum. Eftir að
vinnudeginum lauk var ekkert
betra en að koma heim til þín þar
sem við gátum setið tímunum
saman inni í eldhúsi, drukkið
kaffi, borðað kex og osta og spjall-
að um heima og geima. Við áttum
það allar sameiginlegt að vera svo
forvitnar en eins og þú sagðir
sjálf svo oft, þá veit sá, sem er
ekki forvitinn, ekki neitt. Svo
lengi sem við munum eftir þér
varstu alltaf svo glæsileg til fara.
Hárið lýtalaust, alltaf í svo falleg-
um fötum og þau skipti sem þú
fórst ómáluð út úr húsi væri hægt
að telja á fingrum annarrar hand-
ar. Það var enginn eins og amma
Dísa. Það var aðdáunarvert að
fylgjast með þér í gegnum erfið
veikindi afa hér um árið en alltaf
barstu höfuðið hátt og var já-
kvæðni þín ríkjandi alveg til síð-
asta dags. Síðustu árin hafðir þú
sjálf gengið í gegnum ýmsa
heilsubresti en alltaf stóðstu upp
aftur eins og ekkert hefði í skor-
ist. Við grínuðumst stundum með
það að þú værir eins og köttur
með níu líf en eins og við vitum öll
endar lífið alltaf á einn veg. Það er
okkur huggun í harmi að vita að
þú lifðir alltaf góðu lífi. Þú eign-
aðist sex börn, áttir fullt af barna-
börnum og barnabarnabörnum,
ferðaðist út um allan heim og áttir
mörg góð ár í húsinu ykkar afa á
Spáni. Best fannst þér þó að verja
tímanum á fallega Árstígnum þín-
um sem þú varst alla tíð svo stolt
af. Með þessum fátæklegu orðum
kveðjum við þig í hinsta sinn,
elsku amma okkar. Takk fyrir
allt. Við elskum þig meira en orð
fá nokkurn tímann lýst.
Þínar,
Andrea Sól og Hildur Kristín.
Elsku heimsins besta amma
mín,
Ég hreinlega veit ekki hvar ég
á að byrja. Þegar mamma hringdi
í mig í síðustu viku þá var þetta
það síðasta sem ég bjóst við að
heyra. Ég á svo erfitt með að trúa
því að ég geti ekki tekið upp sím-
ann og hringt í þig, þú sem hafðir
alltaf svo einlægan áhuga á öllu
sem gekk á lífi mínu og vildir
heyra um allt.
Þú varst alltaf mín helsta
klappstýra og fyrir þér var ekk-
ert sem ég gat ekki gert. Það eru
ekki margir sem geta sagt að
amma þeirra hafi komið með á
skólasetninguna sína í mennta-
skóla en það get ég. Því þarna
varst þú mætt í þínu fínasta pússi
því ekki máttir þú missa af fyrsta
deginum hennar nöfnu þinnar í
MA.
Það sem ég elskaði líka að vera
hjá ykkur sem krakki, það var
ekkert heilagt og mátti leika með
allt, sama hversu dýrmætt það
var. Þvílík draumaveröld það var
fyrir okkur Andreu Sól að fá að
leika með veskin þín og skóna og
ekki skipti það máli þegar hæll á
skónum brotnaði. Afi var bara
sendur inn í bílskúr að líma hann
svo hægt væri að leika meira.
Þegar þú komst svo og blikk-
aðir mig og við laumuðumst inn í
búr að fá okkur karamellur, þá
var það leyndarmálið okkar. Þú
tókst líka heldur aldrei annað í
mál en að ég svæfi upp í hjá ykkur
afa og þá fór ég í þitt ból og þú
undir til fóta.
Að fá að vera nafna þín er
nokkuð sem mér hefur alltaf þótt
svo ótrúlega vænt um, enda fylgdi
því oft smá aukahlunnindi eins og
teningabrauðið góða og að fá að
borða döðlubrauð með þeyttum
rjóma. Þú vildir mér alltaf það
besta og ég gleymi því ekki þegar
þú hafðir verið að hlusta á útvarp-
ið eins og svo oft áður og heyrðir
um nýtt vítamín sem átti að gefa
aukna orku. Þá auðvitað beið mín
í póstinum frá þér nokkra mánaða
skammtur af því.
Hlýja þín og gjafmildi í minn
garð var nefnilega endalaus. Allt-
af þegar við hittumst þá tókstu
svo fast utan um mig og kysstir,
alltaf smá extra, þannig vorum
við.
Minningarnar eru endalausar
og munu fylgja mér út ævina. Ég
gæfi samt allt í heiminum til að
labba upp tröppurnar á Árstígn-
um og þú værir þar til að taka á
móti mér en ég mun í staðinn
segja litla langömmustráknum
þínum sögur af heimsins bestu
ömmu sem bakaði langbestu
pönnukökurnar í heiminum.
Þó það sé komið að leiðarlokum
hjá okkur, elsku amma, þá lifir
minning þín áfram í hjörtum okk-
ar. Takk fyrir allt og við sjáumst
aftur seinna.
Þín nafna
Þórdís Jóna.
Þórdís Jóna
Óskarsdóttir
Stapahrauni 5, Hafnarfirði
Sími: 565 9775
www.uth.is - uth@uth.is
Frímann
897 2468
Hálfdán
898 5765
Ólöf
898 3075
Kristín
699 0512
Ástkær eiginkona mín, móðir okkar, amma
og langamma,
ANNA GUÐRÚN HAFSTEINSDÓTTIR,
Eiðismýri 30, Seltjarnarnesi,
lést á Landspítalanum mánudaginn
14. nóvember. Útför fer fram frá
Seltjarnarneskirkju föstudaginn 25. nóvember klukkan 13.
Grétar Guðni Guðmundsson
Hafsteinn Helgi Grétarsson Anna Margrét Eiríksdóttir
Hrafnhildur Helena Grétars. Jens Söndergaard
Heiðbjörk Hrund Grétarsd.
barnabörn og barnabarnabarn
Elskulegur faðir okkar, tengdafaðir, afi
og langafi,
HELGI SIGURÐSSON
frá Þyrli,
hjúkrunar- og dvalarheimilinu Höfða,
Akranesi,
lést á hjúkrunar- og dvalarheimilinu Höfða
þriðjudaginn 15. nóvember. Útför hans fer fram frá
Akraneskirkju mánudaginn 21. nóvember klukkan 13.
Sérstakar þakkir fær starfsfólk hjúkrunar- og dvalarheimilisins
Höfða fyrir hlýja og góða umönnun.
Streymt verður frá athöfninni á vef Akraneskirkju
www.akraneskirkja.is
Þórey Helgadóttir
Guðrún Linda Helgadóttir
Kolbrún Helgadóttir
Hafdís Helgadóttir
Sigurður Helgason Margrét Svavarsdóttir
afabörnin og langafabörnin
Ástkær eiginmaður, faðir og afi,
ALBERT GUÐMUNDSSON
verkfræðingur,
lést á líknardeild Landspítalans í Kópavogi
10. nóvember. Útför hans fer fram frá
Neskirkju við Hagatorg mánudaginn
5. desember klukkan 13.
Blóm og kransar vinsamlega afþökkuð en þeim sem vildu
minnast hans er bent á Ljósið.
Anna Þórunn Sveinsdóttir
Þór Aldan Rain
Barbara Inga Albertsdóttir
Anna Victoria og Elísabet Rúrí
Ástkær eiginkona mín, móðir, amma
og langamma,
KRISTÍN B. JÓNSDÓTTIR,
Logafold 134,
lést á líknardeild Landspítalans
fimmtudaginn 17. nóvember.
Helgi Ó. Sigvaldason
Elín Guðbjörg Helgadóttir Kristján Jónasson
Svanfríður Helgadóttir Ellert Berg Guðjónsson
Kristrún Halla Helgadóttir Þorfinnur Skúlason
barnabörn og barnabarnabörn